Ζητείται ιστορικός του παρόντος… επειγόντως!

by ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΑΧΟΥΡΗΣ
  • Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΑΧΟΥΡΗΣ

ΑΠΟΣΒΟΛΩΜΕΝΟΣ παρακολουθώ το, συχνά-πυκνά εκτοξευόμενο από τα έδρανα της Βουλής, πρωθυπουρ­γικό συμπέρασμα ότι τον ηγέτη μας τον έχει γράψει η Ιστορία. Για να το λέει, σκέφτομαι, κάτι περισσότερο από μένα θα ξέρει. Πιστεύω βεβαίως ότι θα εννοεί πως η δράση του ήδη έχει κατα­χωρηθεί ιστορικά με τρόπο συ­γκεκριμένο και δεν συμβαίνει αυτό που αόριστα λέει ο λαός μας, ότι απλώς η ιστορία τον έχει γραμμένο.

ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΩ ότι εκπλήσσομαι όχι μόνο από πού αντλεί τη σιγουριά τού πετυχημένου έργου, ή για το επαναστατικό μεθύσι που προσφέρει σε οπαδούς ή μη η επαναλαμβανόμενη δήλωσή του. Ούτε για τη σεμνότητα και την ταπεινοσύνη τέτοιας αυτοκριτικής. Ούτε παραξενεύομαι για το πάθος, τη δύναμη, το υψηλό επίπεδο γνώσης που απαιτεί αυτή η δήλωση, στοιχεία τα οποία δύσκολα κάποιος της πλέμπας, ο αδαής, μπορεί να αμφισβητήσει. Όσα ξέρει ο διαχει­ριστής δεν τα ξέρει η πολυκατοικία όλη, κηρύσσει το παλιό σύν­θημα των ενοικιαστών πάσης φύσης. Ναι, υπάρχουν -με διαβεβαιώνει εκρηκτικά ο πρωθυπουργός μου- προσωπικότη­τες οδοστρωτήρες (κι εκείνου συμπεριλαμβανομέ­νου) που από το πρώτο βήμα τους έχουν το στασίδι τους στην Ιστορία. Πα­ραβολικά η πρωθυπουρ­γική άποψη είναι σαν να μπαίνει ο Πελέ στο Μαρακανά σήμερα και να μην βρίσκει θέση να καθίσει ούτε στο κυλικείο. Αν είναι δυνατόν! Αυτό ακριβώς όμως είναι αυτό που δεν καταλαβαίνω.

ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΩΣ  βρέθηκε ο ιστορικός, ο ταξιθέτης, για να ξεκαθαρίζουμε τι λέμε, που ξέρει στο σκο­τάδι να προσφέρει την άδεια θέση;

ΟΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΙ μας εργάζονται full time ψάχνοντας ευρωπαϊκά προγράμματα να συμπλη­ρώσουν μεροκάματο. Δεν περισσεύει –μαθαίνω- ούτε δευτερόλεπτο για νέα συγγράμματα στους φοιτητές. Μά­λιστα κάποιοι έδιναν, ίσως δίνουν και τώρα, δημοσιευμένα παλιά άρθρα τους σε εφημερίδες και περιοδικά ως διδακτέα ύλη. Αναρωτιέμαι πάντα αν αυτό γίνεται ως δείγμα του διαχρονικού τους λόγου ή σαν έ­μπρακτη απόδειξη ότι ο διαχωρισμός της κωμωδίας και της τραγωδίας είναι το κυρίαρχο πρόβλημα στη σύγχρονη Ελλάδα. Αν πάλι ψάχνει συντα­ξιούχους ιστορικούς, μετά τις νέες περικοπές όλων των συντάξεων που αναμένονται, τι να πω; Ωραίο το ζειν επικινδύνως, αλλά επικίνδυνο.

ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ τους καθηγητές και τους αναπληρωτές, χτυπιούνται τρελαμένοι στα κάγκελα, από την ριζική (και συριζική ιστορικά, θα αναφέρεται στο μέλλον) αναμόρφωση της Παιδείας. Οι ώρες δι­δασκαλίας με τα μαθήματα ενίσχυσης του πολιτισμού (μουσική, θεατρική αγωγή, κ.ά.) περιο­ρίστηκαν -προφανώς για σφυρηλάτηση της παγκοσμιοποίησης- τα προγράμματα …ανασυγκροτήθηκαν προς προσφυγική κατεύθυνση, όπως συμβαίνει σε δημοτικά σχολεία με κοινά μαθήματα σε αίθουσες Βαβέλ, ενώ  τα μαθήματα αισθητικής αγωγής παντού θα τα διδάσκουν πια και οι «ειδικοί» κατά δήλωσή τους. Δηλαδή, όχι κατ’ ανάγκη πτυχιούχοι των Πανεπιστημιακών Σχολών, όπως μέχρι τώρα, αλλά «ε­παγγελματίες», (π.χ. ηθοποιοί) αρκεί να είναι απόφοιτοι όποιων ιδιωτικών σχολών, να έχουν παρακο­λουθήσει κάποια, πληρωμένα από τους ίδιους, ειδικά σεμινάρια μεταπτυχια­κού χαρακτήρα, τα οποία διεξάγουν πολύ πρόθυμα τα Πανεπιστήμια με το αζημίωτο, ως επικουρικό συμπλή­ρωμα του μεροκά­ματου που προαναφέραμε.

Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ, ξανασκέφτηκα, λόγω ντόπιας αδυναμίας πιθανότατα θα προκύψει ως δάνειο ή δώρο ή χορηγία ή επένδυση ξένων φίλων. Αλλά τι μπορεί να καταλάβει από την ευταξία στα πολιτικά μας πράγματα, πώς θα συμ­φιλιωθεί με την ελληνική πραγματικότητα, τι θα δει και τι θα διαβάσει; Και πώς θα το κάνει χωρίς μετά να χρειαστεί ψυχοθεραπεία; Πρόσφατα παραδείγματα τα ακόλουθα.

ΣΤΑ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΑ μας: Το υπουργείο Εξωτερικών υπερήφανα απελαύνει διπλωμάτες από τη Ρω­σία (παρα­δοσιακή σύμμαχο) για παράνομες ενέργειες, όπως διαβάζουμε, κατά της εθνικής ασφά­λειας. Απαγορεύει την είσοδο σε άλλους, τους κατηγορεί για χρηματισμό δημοσίων υπαλλήλων και υποκίνηση κ. ά. Δεν μαθαίνουμε αν χρηματίστηκαν τελικά ή όχι και ποιοι.  Αν αυτοί θα παρασημοφο­ρηθούν ή αν θα πάνε για προδοσία. Ο… Βορειομακε­δόνας, για το γκουβέρνο μας, Ζάεφ, αυτοπροσδιο­ρισμένος ως Μακεδόνας στρατιώτης στο ΝΑΤΟ, δηλώνει για το ίδιο θέμα ότι υπάρχουν ενδείξεις ανά­μειξης, όχι αποδείξεις. Οι Ρώσοι (που πριν κάποιους μήνες πανηγυρί­ζαμε ότι στη Σαμοθράκη πολεμικό πλοίο τους απομάκρυνε τουρκικά πολεμικά από τα χωρικά μας ύδατα) ματαιώνουν επίσκεψη υπουρ­γού τους στην Ελλάδα. Απειλούν με απελάσεις δικών μας διπλωματών. Οι σχέσεις βουλιάζουν κατα­κόρυφα μέσα σε φήμες ότι με την απέλαση πιστοποιούμε πως ανήκουμε στην Ευρώπη και τα κεφάλια μέσα, αφού ο Τραμπ τα βρήκε με τον Πούτιν, ενώ, σαν από άλλη χώρα προερχόμενος, ο υπουργός της Εθνικής Άμυνάς μας παρασημοφορεί τον ακόλουθο Άμυνας της ρωσικής Πρεσβείας, ο οποίος σύμφωνα με τα παλιά -δεν ξέρω τα καινούργια- πρωτόκολλα, θα ήταν και ο προϊστάμενος των όποιων μυστικών σχεδίων εξελίσσο­νται.

ΕΠΙΣΗΣ μας καθησυχάζει ο πρωθυπουργός πως λύνοντας το Μακεδονικό, θα προχωρήσει τώρα ακάθεκτος στη συμφωνία με την Αλβανία -πού διαφωνούσαμε, ξέρει κανείς;- ενώ ο επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαφω­τίζει για τις διαφωνίες, με το γενικό πλην σαφές «να περιμένουμε επανα­καθορισμό των συνόρων». Την ίδια περί­οδο η πρεσβεία στα Τίρανα τελεί μνημόσυνο για τους πεσό­ντες το 1940 στην Αλβανία, αλλά ο προσεκτικός υπουργός Εξωτερικών μας δεν ανταποκρίνεται στο γραπτό αίτημα που του υπέβαλε η Ένωση Τέκνων, Συγγενών και Φίλων Πεσόντων να παραστούν έστω μέλη του ΔΣ-παιδιά των πεσόντων στην τελετή. Η Τουρκία ορίζει γκρίζες ζώνες κι άμα θέλετε, η αντι­πολίτευση βρί­ζει τον σουλτάνο Ερντογάν -και για τους φυλακισμένους άδικα στρατιωτικούς μας- ό­μως πρωτοκλασάτο στέ­λεχός της τιμά την ορκωμοσία του, υποθέτω όχι με την ιδιότητα της πολιτι­κού αλλά με αυτή της σουλτανικής καλε­σμένης. Το Ποτάμι ύστερα από οκτώ χρόνια συμβίωσης στη Βουλή ανακαλύπτει μόλις μετά από δύο μήνες γάμου με το ΠΑΣΟΚΔΗΜΑΡ αγεφύρωτες διαφορές και προξενεύεται πια -να δούμε τι θα πουν οι δημοσκο­πήσεις για να το κάνουνε- με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο οι εναπομείναντες ΑΝΕΛ απειλούν ότι θα ρίξουν την κυ­βέρνηση αν τολμήσει και φέρει τη συμφωνία με τα Σκόπια στη Βουλή, αφού τα υπόλοιπα οικονομικά είναι πολύ καλώς καμωμένα.

ΑΥΤΑ σαν ελάχιστο δείγμα της πολιτικής παράνοιας, φτερό στον άνεμο που δεν στερεώνεται από αρχές, που γυρνοβολά εδώ-εκεί χωρίς επικοινωνία. Ιστορικά ο λαός μας νομίζω πως έχει ήδη απο­φανθεί για τη σύγχρονη πολιτική. Οι Γιωργάκης, Κούλης, Μπούλης, κ. ά. δεν μεγάλωσαν ποτέ. Εκεί ψηλά στο ηρωϊκό Τετράκωμο του δήμου Αθαμανίων ένα ρο χωρίζει από την τσίπα.

The following two tabs change content below.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΑΧΟΥΡΗΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΛΑΧΟΥΡΗΣ

Ο Γιάννης Πλαχούρης γεννήθηκε το 1951 στην Αθήνα από πατέρα Ηπειρώτη (Τετράκωμο – Τζουμέρκα) και μάνα Μικρασιάτισσα (Αϊβαλί). Εργάστηκε στη δημοσιογραφία (ημερήσιος και περιοδικός Τύπος, ραδιόφωνο) σε διάφορες θέσεις. Έχει γράψει και δημοσιεύσει από το 1973 μέχρι σήμερα ποίηση, μυθιστόρημα, παραμύθια, Καραγκιόζη, τις σατιρικές Ιστορίες του κυρίου Λαμόγιου, κριτικές προσεγγίσεις. Με τον Δημοσθένη Κορδοπάτη εξέδωσαν το ιδιότυπο περιοδικό Κέντρων. Συνεργάτης, κατά καιρούς, σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά (ΚΛΠ, Έρευνα, Περίπλους, Index, Εξώπολις,) και ιστότοπους (Diastixo, fractal, timesnews.gr). Πέρασε και από τον συνδικαλισμό (ΠΟΕΣΥ και πρόεδρος του ΔΣ της ΕΣΠΗΤ) ενώ διετέλεσε μέλος στα Δ.Σ. του Αετοπούλειου Ιδρύματος, της ΔΕΠΑ Χαλανδρίου, του ΔΣ της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και Γραμματέας του Κέντρου Έρευνας Μικρασιατικού Ελληνισμού του Δήμου Νέας Ιωνίας

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή