Μπορεί ένας ελληνικός χορός, ένα τάνγκο ή μια πόλκα να αλλάξουν την καθημερινότητα ενός ανθρώπου με Πάρκινσον; Απάντηση στο ερώτημα αναζητά το ευρωπαϊκό πρόγραμμα Erasmus+ Sport NeuroDance, το οποίο επικεντρώνεται σε παρεμβάσεις χορού για άτομα με τη νόσο του Πάρκινσον και συναφείς νευροεκφυλιστικές διαταραχές όπου τη χώρα μας αντιπροσωπεύει το Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, σε συνεργασία με την επιστημονική ομάδα του Εργαστηρίου «Εφαρμοσμένες Επιστήμες Ελεύθερου Χρόνου: Φύση, Σπορ, Τέχνες».
Το διακύβευμα του προγράμματος, τονίζει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η καθηγήτρια του ΤΕΦΑΑ του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Βασιλική Ζήση, ως επιστημονική υπεύθυνη του προγράμματος, δεν είναι απλώς αν «ο χορός κάνει καλό», αλλά η επινόηση καινοτόμων μεθόδων ώστε να διευκολύνει το άτομο με Πάρκινσον να κινείται, να αισθάνεται καλύτερα, να συναντά άλλα άτομα και να παραμένει ενεργό στην καθημερινότητά του.
Βασική αρχή του NeuroDance είναι ότι ο χορός προσαρμόζεται στον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος στον χορό. Ο ρυθμός επιβραδύνεται όταν χρειάζεται, τα βήματα προσαρμόζονται στις ιδιαιτερότητες του ατόμου και αποφεύγονται κινήσεις που μπορεί να αυξήσουν την ανασφάλεια ή τον κίνδυνο πτώσης. Χρησιμοποιούνται ελληνικοί παραδοσιακοί χοροί, πόλκα, τάνγκο και country.
Όπως επισημαίνει επίσης στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η ίδια, η σημασία του NeuroDance βρίσκεται ακριβώς στη δυνατότητα να δημιουργηθούν ασφαλείς και ευχάριστες δραστηριότητες που μπορούν να υποστηρίξουν έναν πιο ενεργό τρόπο ζωής για τους ανθρώπους με Πάρκινσον. Προοπτική του προγράμματος είναι η γνώση που αποκτάται μέσα από την έρευνα να αξιοποιηθεί πέραν από το πανεπιστημιακό περιβάλλον, σε κατάλληλα οργανωμένες δράσεις στην κοινότητα.
Τα πρώτα ερευνητικά ευρήματα από την εφαρμογή σε ελληνικό δείγμα δείχνουν ότι η εμπειρία του χορού δεν περιορίζεται στη σωματική άσκηση. Οι συμμετέχοντες με δηλώσεις τους ανέδειξαν ως ιδιαίτερα οφέλη την κοινωνική επαφή, την ανάπτυξη καλύτερης διάθεσης και ως μεγαλύτερα κίνητρα την κίνηση, άσκηση και έξοδο από το σπίτι. Θετικές αντιλήψεις καταγράφηκαν επίσης στη βελτίωση της ισορροπίας, της ευλυγισίας, και άλλων λειτουργιών, όπου η εικόνα ήταν περισσότερο διαφοροποιημένη.
Όπως σημειώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η Δρ. Αγλαΐα Ζαφειρούδη, που συμμετέχει στην εφαρμογή και αξιολόγηση της χορευτικής παρέμβασης, η ανατροφοδότηση των συμμετεχόντων είναι καθοριστική για τον σχεδιασμό του προγράμματος. Πολύπλοκα βήματα, γρήγορο τέμπο και φόβος πτώσης μπορεί να δυσκολεύουν τη συμμετοχή, ενώ απλούστερες κινήσεις, σταδιακή αύξηση της δυσκολίας και οικείες μορφές, όπως οι ελληνικοί παραδοσιακοί χοροί, φαίνεται να λειτουργούν θετικά.
Προοπτική του προγράμματος παραμένει η ερευνητική γνώση να μεταφερθεί στην πράξη μέσα από προσαρμοσμένα προγράμματα χορού και κίνησης, ώστε να ωφεληθεί το δυνατόν περισσότερο η κοινότητα των ατόμων με Πάρκινσον.
