Η κύρωση έγινε μετά την πραξικοπηματική αντικατάσταση του προέδρου της Βουλής που εδρεύει στη Βεγγάζη της ανατολικής Λιβύης. Η υπογραφή του Μνημονίου είχε γίνει το 2019 από την κυβέρνηση που εδρεύει στην Τρίπολη, της δυτικής Λιβύης. Στην κύρωση του Μνημονίου αντέδρασαν, η ΕΕ, η Κυπριακή Δημοκρατία, η Αίγυπτος και το Ισραήλ, ενώ ο εκπρόσωπος του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ δήλωσε: «Ενθαρρύνουμε τους εταίρους μας στην Α. Μεσόγειο να επιλύσουν τις θαλάσσιες διαφορές τους μέσω διαπραγματεύσεων, οι οποίες θα διεξαχθούν με καλή πίστη».
Η ελληνική κυβέρνηση που αιφνιδιάστηκε για δεύτερη φορά, η πρώτη ήταν το 2019, αντέδρασε επαναλαμβάνοντας ότι το Μνημόνιο είναι άκυρο, ανυπόστατο, παράνομο – αντίκειται στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και θίγει τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών της περιοχής. Επίσης, η μόνιμη αντιπρόσωπος της Ελλάδας απέστειλε σχετική επιστολή προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ.
Επί της ουσίας το Μνημόνιο δεν είναι άκυρο, αλλά, ακυρώσιμο γιατί παράγει γεωπολιτικά αποτελέσματα επί του πεδίου μέχρι τη στιγμή που θα ακυρωθεί δικαστικά ή με άλλον τρόπο. Το «Μνημόνιο Κατανόησης για την Οριοθέτηση των Περιοχών Θαλάσσιας Δικαιοδοσίας μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης», όπως αποκαλείται, είναι παράνομο και αυθαίρετο γιατί, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), η οποιαδήποτε οριοθέτηση μεταξύ δύο κρατών απαιτεί αυτά να έχουν αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές. Αυτό δεν συμβαίνει με την Τουρκία και τη Λιβύη.
Επιπλέον το τουρκολιβυκό Μνημόνιο επικαλύπτει, στο βόρειο τμήμα του, τη νόμιμα οριοθετημένη, έστω και μερικώς, ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Αιγύπτου. Τέλος, για να μπορεί να υπάρξει οριοθέτηση στη βάση του Μνημονίου προϋποτίθεται ότι τα ελληνικά νησιά δεν έχουν κανένα δικαίωμα σε θαλάσσιες ζώνες πέραν αυτής των χωρικών υδάτων τους (6 ν.μ.).
Η Ελλάδα βρίσκεται, όχι τώρα αλλά από το 2019, αντιμέτωπη με το στρατηγικό σχεδιασμό δύο εχθρικών κρατών της Τουρκίας και της Λιβύης που επιδιώκουν να της στερήσουν τα κυριαρχικά δικαιώματά της στην Ανατολική Μεσόγειο. Το πρόβλημα αυτό μαζί με τα θέματα που εγείρει η αναθεωρητική Τουρκία στο Αιγαίο, τη Θράκη και την Κύπρο, δεν μπορούν να επιλυθούν με διαπραγματεύσεις, αλλά, με ένα bras de fer.
Ήρθε η ώρα να πληρώσουμε την Τουρκία με το ίδιο νόμισμα.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει πλέον άλλες επιλογές να κρύβεται πίσω από ανακοινώσεις και διαβήματα. Άμεσα οφείλει να ανακηρύξει τη συνολική ελληνική ΑΟΖ, αφού πρώτα κλείσει με ευθείες γραμμές βάσης τα νησιά του Συμπλέγματος της Μεγίστης (Καστελλόριζο) και τις νησίδες πέριξ της Κρήτης και της Ρόδου. Την επόμενη μέρα, αφού θα έχει γίνει παρασκηνιακά η ανάλογη προετοιμασία, θα πρέπει να υπογραφεί η συμφωνία οριοθέτησης της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Κυπριακής Δημοκρατίας. Όλες αυτές οι ενέργειες είναι απόλυτα νόμιμες μεταξύ ανεξάρτητων κρατών σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και θα έπρεπε να έχουν γίνει από το 2019.
Αμέσως μετά, η Ελλάδα θα ανακοινώσει ότι είναι έτοιμη να προσέλθει με καλή πίστη σε διαπραγματεύσεις με την Τουρκία για την οριοθέτηση, της μεταξύ τους, ΑΟΖ (όχι της υφαλοκρηπίδας) όπως μας προτρέπει ο κοινός σύμμαχος, οι ΗΠΑ. Μόνο έτσι οι διαπραγματεύσεις θα μπορούν να γίνουν σε ισότιμη βάση και όχι υπό τα τετελεσμένα της μιας πλευράς.
Αντί η Ελλάδα να ξοδεύει πολιτικό και διπλωματικό κεφάλαιο για να ακυρώσει το τουρκολιβυκό Μνημόνιο ας βάλουμε την Τουρκία να προσπαθεί να ακυρώσει τη νόμιμη οριοθέτηση μεταξύ Ελλάδος και Κυπριακής Δημοκρατίας. Να την πληρώσουμε με το ίδιο νόμισμα.
Η Τουρκία το 2011 οριοθέτησε υφαλοκρηπίδα με την κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο. Μια παράνομη ενέργεια, γιατί η κατεχόμενη περιοχή «ΤΔΒΚ» δεν είναι διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος, αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία. Στη συνέχεια, το 2019, προχώρησε σε παράνομη οριοθέτηση με την κυβέρνηση της Λιβύης χωρίς οι δύο χώρες να έχουν, όπως προαναφέραμε, αντικείμενες ακτές.
Η τουρκική αντίδραση
Είναι βέβαιο ότι η Τουρκία θα αντιδράσει σφόδρα και για την ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ και για την οριοθέτηση αυτής με την Κυπριακή Δημοκρατία. Θα δηλώσει ότι οι ενέργειες αυτές είναι παράνομες, άκυρες, νομικά ανύπαρκτες, δεν τις αναγνωρίζει και θα τις ακυρώσει επί του πεδίου. Πιθανόν, θα στείλει ερευνητικά σκάφη και γεωτρύπανα συνοδεία πολεμικών πλοίων νότια του Καστελλόριζου ή της Κρήτης, όπως είχε κάνει το 2022. Όμως, η διεθνής θέση του Ελληνισμού θα έχει ισχυροποιηθεί καλυπτόμενη όχι από την επίκληση, αλλά, από την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας.
Θα υπάρξουν αρκετοί, που έντρομοι, θα πουν: Κι αν μας κηρύξει τον πόλεμο η Τουρκία; Ας είμαστε ρεαλιστές, η τουρκική πλευρά δεν θα ρισκάρει μια πολεμική αντιπαράθεση που θα διαλύσει τη νοτιανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και θα αποσταθεροποιήσει το καθεστώς της. Πιθανόν να προκαλέσει μια περιορισμένη σύγκρουση (σύγκρουση σημείου) για λόγους γοήτρου. Η τουρκική στρατηγική, από το 1974, βασίζεται στη διαρκή πίεση της Ελλάδας για μικρές συνεχείς υποχωρήσεις που, αθροιζόμενες, της επιτρέπουν κέρδη χωρίς ρίσκο. Όπως λέει ο Σουν Τσουν: «Θέλει να κερδίσει τον πόλεμο χωρίς να ρίξει ντουφεκιά». Μέχρι σήμερα οι πολιτικές ηγεσίες στην Αθήνα της το επέτρεπαν. Αυτό πρέπει επιτέλους, πριν να είναι πολύ αργά, να σταματήσει. Δεν πρέπει δια της διολισθήσεως να καταστούμε τουρκικό προτεκτοράτο.
Υ.Γ. Ελπίζουμε ότι δε θα βρεθούν πολιτικές δυνάμεις στην Κυπριακή Δημοκρατία που θα αντιταχθούν στην οριοθέτηση της ελληνικής με την κυπριακή ΑΟΖ επικαλούμενες τον κίνδυνο να σταματήσουν οι επί 52 χρόνια αδιέξοδες διαπραγματεύσεις επίλυσης του Κυπριακού.
Υ.Γ. 2 Ορισμένοι προτείνουν ως απάντηση στο τουρκολιβυκό Μνημόνιο να επεκτείνει η Ελλάδα τα χωρικά ύδατά της στα 12 ν.μ. μόνο νότια της Κρήτης, Κάσου, Καρπάθου και Ρόδου. Αυτό είναι ένα ατελέσφορο μέτρο γιατί θα περιορίσει τη θαλάσσια δικαιοδοσία της Τουρκίας μόνο κατά 6 ν.μ. ως προς το πλάτος της ζώνης που έχει παράνομα οριοθετήσει με τη Λιβύη. Πέραν αυτού θα είναι μια ελληνική παραδοχή ότι το υπόλοιπο Αιγαίο είναι ειδική περίπτωση, ως ημίκλειστη θάλασσα και περιοριζόμαστε στα 6 ν.μ.
Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr
