- Γράφει ο Νίκος Χ. Λαγκαδινός
Στην ουρά ενός καταστήματος, κάποιος ξεσπά στον υπάλληλο για μια καθυστέρηση. Λίγο αργότερα, ο επόμενος πελάτης περιμένει να τον κοιτάξει ο υπάλληλος και του λέει ένα απλό «ευχαριστώ». Η ουρά προχωρά με τον ίδιο ρυθμό. Για τον άνθρωπο πίσω από τον πάγκο, όμως, οι δύο συναντήσεις έχουν ήδη κάνει διαφορετική τη μέρα του. Σε τέτοιες στιγμές, που συνήθως τις προσπερνάμε, φαίνεται τι μπορεί να αλλάξει η ευγένεια.
Σήμερα, το να υψώσεις τη φωνή σου είναι εύκολο. Το να προσβάλεις είναι σχεδόν δωρεάν. Συνηθίσαμε να βλέπουμε να κερδίζει χώρο όποιος τον διεκδικεί με τον αγκώνα και τη φωνή του. Μέσα σ’ αυτόν τον θόρυβο, χρειάζεται σθένος για να συγκρατήσεις την πρώτη αντίδραση και να διαλέξεις τα λόγια με τα οποία θα υπερασπιστείς το δίκιο σου.
Μπορείς να μιλήσεις αυστηρά όταν σε αδικούν, να βάλεις όρια και να ζητήσεις εξηγήσεις χωρίς να ταπεινώσεις τον άνθρωπο απέναντί σου. Το ίδιο ισχύει όταν ακούς μια άποψη που σε βρίσκει αντίθετο. Αν αφήσεις τον άλλον να τελειώσει τη φράση του, η διαφωνία μπορεί να γίνει ακριβέστερη. Ξέρεις πια σε τι απαντάς, κι εκείνος έχει την ευκαιρία να ακούσει πού ακριβώς διαφωνείς.
Στην ανωνυμία της μεγαλούπολης, ο άλλος γίνεται εύκολα ένα εμπόδιο στον δρόμο μας ή κάποιος από τον οποίο περιμένουμε εξυπηρέτηση. Ένα «ευχαριστώ» ειπωμένο με προσοχή αναγνωρίζει τον κόπο ενός ανθρώπου που ίσως έχει περάσει όλη τη μέρα ακούγοντας παράπονα. Κι όταν παραχωρούμε χώρο σε κάποιον στο πεζοδρόμιο ή του δίνουμε χρόνο να μιλήσει, του δείχνουμε ότι υπολογίζουμε και τη δική του παρουσία στον κοινό μας χώρο.
Μια τέτοια χειρονομία μπορεί να έχει συνέχεια. Όταν κάποιος δείξει υπομονή απέναντί μας σε μια στιγμή που βιαζόμαστε ή έχουμε κάνει λάθος, μπορεί λίγο αργότερα να θυμηθούμε πώς μας φέρθηκε και να δώσουμε κι εμείς σε κάποιον άλλον λίγο χρόνο. Έτσι περνά η καλοσύνη από τον έναν άνθρωπο στον επόμενο, χωρίς καν να συναντηθούν ποτέ ο πρώτος και ο τελευταίος.
Η πιο δύσκολη δοκιμασία της ευγένειας έρχεται όταν έχουμε εμείς τον τελευταίο λόγο. Όταν μπορούμε να εκθέσουμε κάποιον για ένα λάθος του ή να ξεσπάσουμε σε έναν άνθρωπο που, λόγω της θέσης του, δύσκολα θα μας απαντήσει. Εκεί φαίνεται τι κάνουμε με τη μικρή εξουσία που μας δίνει η περίσταση. Μπορούμε να πούμε καθαρά τι μας ενόχλησε και να αφήσουμε στον άλλον την αξιοπρέπειά του. Από τέτοιες αποφάσεις κρίνεται, κάθε μέρα, πόσο ανθρώπινη είναι η ζωή που μοιραζόμαστε.
- Η Παγκόσμια Ημέρα Καλοσύνης γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 13 Νοεμβρίου. Η πρώτη διοργάνωση έγινε το 1998, με πρωτοβουλία του Παγκόσμιου Κινήματος Καλοσύνης.
