- Γράφει ο ΑΛΕΞΗΣ ΚΟΛΥΒΑΣ
Το μοναδικό που με προβλημάτισε και με φόβισε. για να είμαι ειλικρινής, σχετικά με τα όσα διαδραματίστηκαν στην 80ή Σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη, ήταν το ότι σύσσωμη η αντιπολίτευση της χώρας μας σχεδόν πανηγύριζε για την ήττα, που κατά τη γνώμη τους, υπέστη ο Μητσοτάκης από τον Ερντογάν σε ό,τι αφορά τις σχέσεις τους με τον Τραμπ και τι πήρε ο καθένας.
Δεν περίμενα μια ψύχραιμη εκτίμηση από την πλευρά της αντιπολίτευσης για τα όσα έγιναν, καθώς για να κάνεις τέτοια εκτίμηση δεν πρέπει να κυριαρχείσαι από πανικό. Ακόμη και να ήταν έτσι τα πράγματα όπως τα παρουσίαζαν δεν αναλογίστηκαν ότι ο Μητσοτάκης είναι ο πρωθυπουργός της χώρας και η όποια ήττα του σε αυτό το επίπεδο είναι ήττα της χώρας και δεν επιτρέπεται να την πανηγυρίζουν. Να κατανοήσουμε ότι όσο πλησιάζει η ώρα της κρίσεως και τα αδιέξοδα που έχουν θα τους βαραίνουν όλο και πιο πολύ. Αυτό όμως είναι κάτι που θα βλάψει τους ίδιους, αλλά μπορεί να βλάψει και τη χώρα αυτό το κλίμα που προσπαθούν να επιβάλουν.
Επί της ουσίας δεν νομίζω να ήταν δύσκολο να καταλάβουν ότι δεν έγινε τίποτα από όσα έλεγαν με την προϋπόθεση να μπορούν να αντιληφθούν την πολυπλοκότητα που διέπει πλέον τις διεθνείς σχέσεις στην παγκόσμια σκηνή. Αυτή η προϋπόθεση δεν υπήρχε και δεν υπήρχε γιατί η αντιπολίτευση στην Ελλάδα βρίσκεται στο 1980. Όταν ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη μου τηλεφώνησε φίλος θορυβημένος από αυτά που άκουγε. Τι έγινε με τον Τραμπ και τον Ερντογάν με ρώτησε εναγωνίως. Απολύτως τίποτα του απάντησα κοφτά και με σιγουριά. Του εξήγησα ότι τους όρους που έθεσε ο Αμερικανός στον Τούρκο πρόεδρο δεν μπορεί να τους εκπληρώσει ο δεύτερος για να πάρει αυτά που του έταξε ο πρώτος. Θα μπορούσαν και θα έπρεπε και για τους ίδιους, αλλά κυρίως για την αυτοπεποίθηση και την σταθερότητα της χώρας να το καταλάβουν εύκολα οι της αντιπολίτευσης.
Ο πανικός όμως είναι κακός σύμβουλος. Άλλωστε μπορούν εύκολα να δουν τι γίνεται στην Τουρκία εναντίον του Ερντογάν για την Νέα Υόρκη, αλλά το πιο επικό ωμό και σόκιν καταγράφηκε κατά λάθος έξω από τον Λευκό Οίκο όταν ένας τούρκος απεσταλμένος είπε στον άλλον δίπλα του: «πήραμε τ΄αρ@@@ια μας». Το ΠΑΣΟΚ έβαλε τον πήχη πολύ ψηλά εκεί που τον βάζει ο Σουηδός αθλητής του άλματος επί κοντώ, Άρμαντ Ντουπλάντις, και σαν μέτριος έως κακός αθλητής είναι βέβαιο για κάθε παρατηρητή, που σκέφτεται ελεύθερα, ότι θα περάσει δυο τρία μέτρα από κάτω. Πάντως τον πήχη δεν θα καταφέρει ούτε να τον ρίξει. Προφανώς η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έθεσε ως στόχο την κατάκτηση της πρώτης θέσης στις προσεχείς εκλογές γιατί δεν μπορεί να υπηρετήσει κανέναν άλλον και για να εξασφαλίσει μια επιφανειακή συσπείρωση, κάτι όμως που όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές γίνεται μπούμερανγκ και ήδη έχουν αρχίσει τα όργανα γιατί αυτός ο στόχος είναι ουτοπικός.
Στον ΣΥΡΙΖΑ ξέρουν πολύ καλά ότι κινδυνεύουν πολύ σοβαρά να χάσουν τις καρέκλες τους αυτές για τις οποίες ξεπούλησαν ιστορία ιδεολογία, συνεργάστηκαν με την ακροδεξιά και δέσμευσαν για σχεδόν έναν αιώνα την δημόσια περιουσία. Νομίζω ότι όσο και αν προσπαθήσουν δεν θα γλιτώσουν γιατί εκτός των άλλων η ζωή έχει δείξει πως δεν γλιτώνεις από κάτι που φοβάσαι πολύ. Αλλά και από την ακροδεξιά πλευρά η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Ο Βελόπουλος, η Κωνσταντοπούλου και τα λοιπά ακροδεξιά μορφώματα δεν έχουν σαφή ορίζοντα για μέχρι τις εκλογές και με την φημολογία για νέα κόμματα που είναι αυτά που ακούγονται του Τσίπρα, του Σαμαρά, της Καρυστιανού, αλλά και άλλων που δεν έχουν γραφτεί ή ακουστεί πιο επικίνδυνων γι’ αυτούς. Από αυτή την αβεβαιότητα επηρεάζονται όλοι. Η Κυβέρνηση δείχνει μια αμηχανία και η αντιπολίτευση μαζί με όλα που προανέφερα έχει πανικοβληθεί.
