- Γράφει ο ΑΛΕΞΗΣ ΚΟΛΥΒΑΣ
Η συζήτηση που άνοιξε με την παραίτηση του Α. Τσίπρα από το Βουλευτικό αξίωμα και την μελλοντική πολιτική του δραστηριότητα που εξήγγειλε και θα φτάσει μέχρι την ίδρυση κόμματος, αφορά κατά βάση τον χώρο της παραδοσιακής και της άλλης αριστεράς, τον κακώς, λεγόμενο, προοδευτικό χώρο. Από τη μια πρόκειται για μια πολιτική εξέλιξη που δεν δείχνει να έχει προοπτική γιατί τον συγκεκριμένο τον βαραίνουν πάρα πολλά που δεν ωφελεί σε τίποτα να τα αναφέρουμε.
Ο λαός τον τιμώρησε σκληρά γι’ αυτά που ήταν πρωτοφανή στην πολιτική ιστορία της χώρας, όπως το δημοψήφισμα και η μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ όχι με ένα νόμο και ένα άρθρο, αλλά με μια στιγμιαία απόφαση του Τσίπρα και η ανεξήγητη παραχώρηση της κρατικής περιουσίας στους «θεσμούς» για σχεδόν έναν αιώνα. Όλα μπορεί να έχουν γίνει στην πολιτική αυτής της χώρας, αυτά όμως όχι.
Αυτά έγιναν πέρασαν και καταδίκασαν τον λεγόμενο προοδευτικό χώρο σε διαρκή κρίση που είναι αξεπέραστη με ποσοστά που την κατατάσσουν κάπου ανάμεσα στην ανυπαρξία και μια πολύ χαμηλή εκλογική επίδοση που δεν της επιτρέπει να έχει την παραμικρή βλέψη να κυβερνήσει και γι’ αυτό οι σημερινοί «νταβατζήδες» στηρίζουν φανατικά τον Τσίπρα με στόχο την δημιουργία πολιτικής ανωμαλίας για να προωθήσουν κάποιον αρεστό σε αυτούς στην πρωθυπουργία. Στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται.
Πέρα από αυτό το σενάριο, που δεν έχει ελπίδες όσα μέσα μαζικής επικοινωνίας και αν διαθέτουν οι εμπνευστές του, στις συζητήσεις που γίνονται σε διάφορα κανάλια κυρίως μικρά και αναξιόπιστα, χωρίς υπολογίσιμη θεαματικότητα, φαίνεται το μεγάλο πρόβλημα αυτού του χώρου που κυβέρνησε την χώρα για πέντε χρόνια και αυτή η κυβερνητική θητεία τον καταδίκασε να γίνει πολλά κομμάτια με την μια διάσπαση να ακολουθεί την άλλη και αυτό το γαϊτανάκι να μην έχει τελειωμό.
Βγαίνουν λοιπόν σε αυτά τα κανάλια οι του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς, πρώην και νυν βουλευτές και στελέχη σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, σαν να μην έχουν διαλυθεί. Με μια αρρωστημένη αυταρέσκεια. Λένε παρωχημένα πράγματα και αυτοθαυμάζονται. Αυτό είναι ένα φαινόμενο παλιό και χρόνιο. Δεν περνάει. Έπληττε κυρίως την “ανανεωτική αριστερά” το λεγόμενο παλαιότερα ΚΚΕ εσωτερικού.
Επειδή θεωρούσαν ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και ότι οι πολιτικές τους θέσεις ήταν οι μόνες ορθές, αλλά η αποδοχή τους στον λαό ήταν ισχνή και τα εκλογικά τους ποσοστά είτε τους έβαζαν οριακά στη Βουλή είτε δεν τους έβαζαν. Δεν προβληματίστηκαν ποτέ μήπως είναι λάθος η πολιτική τους. Αποφάσισαν πως φταίει ο λαός που έχει χαμηλό επίπεδο και δεν τους καταλαβαίνει.
Αυτό βέβαια δεν είναι μόνο αυταρέσκεια, αλλά με πολιτικούς όρους είναι μια ιδιότυπη και ακραία αλαζονεία και έπαρση. Από την άλλη πλευρά το «ορθόδοξο» ΚΚΕ ακολουθούσε την θρησκευτική ορθοδοξία. Όποιος γίνονταν μέλος του τα ήξερε όλα. Και μόνο ότι ήταν μέλος θεωρούσε ότι ήταν ανώτερος από τους άλλους ανθρώπους, κάτοχος και αυτός της απόλυτης αλήθειας. Όπως το Άγιο Πνεύμα προίκισε τους Αποστόλους με την γνώση των γλωσσών για να κηρύξουν τον Χριστιανισμό σε όλες τις χώρες. Μια από τα ίδια λοιπόν και το ΚΚΕ.
Γι΄αυτό δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η κυβέρνηση, που συγκρότησαν με την συμμαχία του ακροδεξιού Καμμένου για να μην ξεχνιόμαστε, πολιτικά πρόσωπα προερχόμενα και από τα δυο ΚΚΕ, την καραμανλική δεξιά, ρετάλια από το ΠΑΣΟΚ και φυσικά από το ακροδεξιό κόμμα του Καμμένου δεν αναρωτήθηκε ποτέ μήπως κάνει λάθος. Δεν έχει κάνει ίχνος αυτοκριτικής. Θεωρούν ότι τα έκαναν όλα καλά, αλλά ο λαός πάλι δεν καταλαβαίνει. Αυτό το κουσούρι δεν πρόκειται να το αποβάλουν γι’ αυτό δεν είναι μακριά η ώρα που θα τους αποβάλλει ολοσχερώς η κοινωνία γιατί δεν τους χρειάζεται. Και το ΚΚΕ και τον Τσίπρα με το συναπάντημα των πολλών κομματιών που κατάντησε να κάνει το κόμμα του.
