- Γράφει η ΑΡΓΥΡΩ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑ
Η παρούσα ανάλυση επιχειρεί να εξετάσει τη μαζική ενσωμάτωση πρώην στελεχών του ΠΑΣΟΚ στη σύγχρονη Νέα Δημοκρατία, όχι ως πολιτικό ατύχημα ή συγκυριακή μετατόπιση, αλλά ως στρατηγικό μοτίβο συγκρότησης ενός μεταϊδεολογικού κυβερνητισμού. Η ανασύνθεση αυτή, με όρους πολιτικής λειτουργικότητας, τείνει να εξοβελίσει την ιδεολογική συνέπεια υπέρ της διαχειριστικής ετοιμότητας.
Από το Κίνημα στη Διοίκηση
Η μετακίνηση ως δομικό φαινόμενο Από τη δεκαετία του 2010 και έπειτα, ο πολυκερματισμός του πολιτικού χώρου του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς επέτρεψε στη Νέα Δημοκρατία, υπό την ηγεσία Κυριάκου Μητσοτάκη, να εφαρμόσει ένα ευρύ άνοιγμα προς τεχνοκρατικά, μεταρρυθμιστικά και πασοκικής καταγωγής στελέχη. Η μετακίνηση αυτή δεν έγινε μόνο στο επίπεδο των ιδεών, αλλά κυρίως στο επίπεδο της στελέχωσης του κράτους. Η διαδρομή αυτή οφείλεται σε μια σειρά παραγόντων:
• Αποδιάρθρωση του παραδοσιακού ΠΑΣΟΚ και αποπολιτικοποίηση των νέων του στελεχών μετά το 2012.
• Αδυναμία συγκρότησης αυτόνομου σοσιαλδημοκρατικού πόλου.
• Αναβαθμισμένη αξία τεχνοκρατικής επάρκειας έναντι ιδεολογικής καθαρότητας.
• Ανθεκτικότητα του πελατειακού κράτους, που επιβραβεύει την εμπειρία, όχι τη συνέπεια.
Ενδεικτικός Κατάλογος Πασοκογενών Στελεχών που Υπηρετούν στη Νέα Δημοκρατία (2025)
– [ ] Μιχάλης Χρυσοχοΐδης Υπουργός Προστασίας του Πολίτη ΠΑΣΟΚ – πέντε φορές υπουργός
– [ ] Γιώργος Φλωρίδης Υπουργός Δικαιοσύνης Πρώην βουλευτής και υπουργός του ΠΑΣΟΚ
– [ ] Κυριάκος Πιερρακάκης Υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – στέλεχος της «Ελιάς»
– [ ] Λίνα Μενδώνη Πρώην Γ.Γ. Υπουργείου Πολιτισμού Διορισμένη σε κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ
– [ ] Αλεξάνδρα Σδούκου Υπουργείο Περιβάλλοντος & Ενέργειας Πρώην συνεργάτιδα Ευ. Βενιζέλου
– [ ] Τάκης Θεοδωρικάκος Πρώην ΥΠΕΣ Από το ΚΚΕ στην Κεντροαριστερά, τελικά Ν.Δ.
– [ ] Ελευθερία Φτακλάκη Υποψήφια Ν.Δ. Πρώην μέλος του ΠΑΣΟΚ Δωδεκανήσου Ο κατάλογος δεν εξαντλείται εδώ, ούτε περιορίζεται σε υπουργικούς ρόλους — περιλαμβάνει Γενικούς Γραμματείς, Συμβούλους, Επικοινωνιολόγους, Περιφερειακά Στελέχη.
Η Διάλυση της Ιδεολογικής Αφήγησης και η Επικράτηση του Κυβερνητισμού
Η Νέα Δημοκρατία του 2025 συγκροτείται ως κόμμα κυβερνητικής μηχανικής, όχι ιδεολογικής αναφοράς. Ο κυβερνητισμός αυτός δεν απαιτεί ιδεολογική πίστη, αλλά διαχειριστική επάρκεια και πολιτική συγκατάβαση. Η μεταγραφή πασοκογενών στελεχών στη Ν.Δ. εξυπηρετεί:
• Την ενίσχυση του τεχνοκρατικού προφίλ του κόμματος
• Την διείσδυση σε μεσαία κοινωνικά στρώματα που κάποτε εξέφραζε το ΠΑΣΟΚ
• Την απονεύρωση οποιασδήποτε προοδευτικής εναλλακτικής αφήγησης Η τάση αυτή συνιστά μορφή ιδεολογικού εξανδραποδισμού: στελέχη με σαφώς διατυπωμένες θέσεις στο παρελθόν (π.χ. για κοινωνικό κράτος, εργατικά δικαιώματα, κοσμικό κράτος) υπερθεματίζουν σήμερα σε συντηρητικές πολιτικές ή σιωπούν, προκειμένου να διατηρήσουν ρόλους και προσβάσεις.
Το διακύβευμα της πολιτικής συνέπειας
Μέσα σε αυτό το τοπίο ανακύπτει το ερώτημα: Έχει ακόμα νόημα η πολιτική ταυτότητα; Ή αρκεί η προσαρμογή; Η απάντηση, παρότι δύσκολη, είναι υπαρξιακή: Ο πολιτικός που παραμένει στον ιδεολογικό του χώρο ακόμα και όταν αυτός δεν υπόσχεται εξουσία, έχει ήδη απαντήσει. Δεν κινείται από σκοπιμότητα αλλά από πίστη. Και η πίστη αυτή δεν είναι σχήμα ρομαντισμού, αλλά πολιτικό ήθος. Η ιδεολογία δεν είναι εργαλείο ευκαιρίας. Είναι πυξίδα. Και η πυξίδα αυτή δεν χρειάζεται να δείχνει πάντα κυβερνητικό Βορρά, για να είναι χρήσιμη.
Συμπέρασμα
Η μετακίνηση πασοκικών στελεχών στη Νέα Δημοκρατία αναδεικνύει την κρίση του ιδεολογικού συστήματος στην Ελλάδα της μεταδημοκρατίας. Η επιβίωση της πολιτικής πίστης, χωρίς αντάλλαγμα, είναι ίσως το μόνο που ξεχωρίζει ακόμα τον πολίτη από τον πολιτικάντη. Και το πολιτικό πρόσωπο από τον δημόσιο υπάλληλο της εξουσίας.
