Αισθάνομαι, για μια ακόμα φορά, να φεύγει το έδαφος κάτω από τα πόδια μας. Το ίδιο αισθανόμαστε όλοι νομίζω με όλα όσα ζούμε μετά το καλοκαίρι. Με τα κόμματα μας να μην λειτουργούν ως σταθεροποιητές, όπως οφείλουν, χωρίς οι ανταγωνισμοί της προεκλογικής περίοδου να είναι αποδεκτή δικαιολογία για αυτή την παράβαση θεμελιώδους καθήκοντός τους. Πιστεύω ακράδαντα -το βλέπω κάθε μέρα δίπλα μου- ότι μια μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία πνίγεται από όσα απαράδεκτα βιώνει. Δεν ζητά παρά μια ελάχιστη ενθάρρυνση για να στηρίξει αποφασιστικά δημοκρατικές αλλαγές και τομές που θα την έβγαζαν από αυτή την περιδίνιση (η ακυβερνησία δεν είναι μετεκλογικό ενδεχόμενο, είναι αυτό που μας έχει συμβεί). Πιστεύω επίσης ότι την ίδια ανάγκη νοιώθουν όσοι σώφρονες έχουν απομείνει μεταξύ των αντιπροσώπων μας. Διαισθάνονται ότι είναι πια αδήριτη όχι μόνο για την δική μας, αλλά και για την δική τους διάσωση.
Καλούνται λοιπόν όσοι εκπρόσωποι μας θεωρούν την νομιμότητα ως βάση στήριξης, δικής τους και δικής μας, και όχι εμπόδιο στην εξουσία τους να προχωρήσουν τώρα, χωρίς χρονοτριβή, σε μια σειρά από ανατροπές στα πράγματα μας. Ισχυρίζομαι, κοντολογίς, ότι αν δεν ξεβολευτούμε τώρα, θα καταρρεύσουμε πολύ σύντομα. Υποστηρίζω, ανάμεσα σε άλλα, την κατάργηση του σταυρού προτίμησης, την ανάδειξη της ηγεσίας της Δικαοσύνης με κλήρωση μεταξύ των αρχαιοτέρων δικαστών, την σύνθεση των εξεταστικών και προανακριτικών επιτροπών της Βουλής με αναλογική εκπροσώπηση των κομμάτων με μέτρο τα εκλογικά τους ποσοστά και την εποπτεία των ανεξάρτητων διοικητικών αρχών από την Προεδρεία της Δημοκρατίας.
Αλλά με την υφαρπαγή μεγάλου μέρους της εξουσίας από ισχυρούς του χρήματος, έλληνες και ξένους, λείπει όλο και περισσότερο ένας νόμος περί lobbying. Νόμος ο οποίος να διακρίνει, όσο πιο καθαρά γίνεται, πως αποκλείεται η άσκηση της δραστηριότητας αυτής να ξεπέφτει σε υπονόμευση της ισονομίας και, δίχως άλλο, σε ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Θα ήταν πολύ να ελπίζουμε να προτείνει τον νόμο αυτό το σύνολο των βουλευτών μας; Θα είχαμε όλοι να κερδίσουμε από μια τέτοια πρωτοβουλία!
