Η σπουδαία ηθοποιός, που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στον ελληνικό κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση, άφησε την τελευταία της πνοή, αφήνοντας πίσω της μια σπουδαία καλλιτεχνική παρακαταθήκη και δεκαετίες προσφοράς στον ελληνικό πολιτισμό.
Η Μάρω Κοντού, κατά κόσμον Μαριάνθη Κοντού, γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου 1934 στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Κουκάκι. Τα παιδικά της χρόνια σημαδεύτηκαν από την απώλεια του πατέρα της, ο οποίος πέθανε από φυματίωση όταν εκείνη ήταν μόλις δύο ετών. Μεγάλωσε μαζί με τη μητέρα, την αδελφή και τη γιαγιά της, σε δύσκολες οικονομικές συνθήκες, όμως από πολύ μικρή είχε αποφασίσει ότι θα ακολουθούσε τον δρόμο της τέχνης, παρά τις αντιρρήσεις της οικογένειάς της.
Από τον χορό στο θέατρο
Η πρώτη της μεγάλη αγάπη ήταν ο χορός. Σπούδασε στη σχολή της Κούλας Πράτσικα, ενώ κέρδισε υποτροφία για τη σχολή Hladek στη Γερμανία. Από το 1953 έως το 1958 συμμετείχε στο χορευτικό σύνολο του Αρχαίου Δράματος του Εθνικού Θεάτρου, αποκτώντας πολύτιμες εμπειρίες δίπλα σε κορυφαίες μορφές του ελληνικού θεάτρου, όπως η Κατίνα Παξινού και ο Αλέξης Μινωτής.
Το 1958 απέκτησε άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ως ηθοποιός, με την ιδιότητα του «εξαιρετικού ταλέντου», και έκανε το θεατρικό της ντεμπούτο στην παράσταση «Η Κυρία του Κυρίου», δίπλα στον Ντίνο Ηλιόπουλο. Η φυσική της σκηνική παρουσία και το υποκριτικό της χάρισμα την καθιέρωσαν γρήγορα ως πρωταγωνίστρια.
Η καθοριστική γνωριμία με τον Δημήτρη Χορν
Σημαντικό σταθμό στην καριέρα της αποτέλεσε η συνεργασία της με τον Δημήτρη Χορν το 1959, όταν τον πλαισίωσε στην παράσταση «Ρομανσέρο», αντικαθιστώντας την Έλλη Λαμπέτη μετά τον χωρισμό του ιστορικού ζευγαριού.
Η συνεργασία τους συνεχίστηκε και στον κινηματογράφο, με κορυφαία στιγμή την ταινία «Αλίμονο στους Νέους» (1961), σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου.
Η ίδια χαρακτήριζε τον Δημήτρη Χορν ως τον μεγάλο της «συμβουλάτορα», καθώς υπήρξε για χρόνια μέντορας και καθοδηγητής της. Συχνά θυμόταν τη συμβουλή που της είχε δώσει όταν του είχε εκφράσει την επιθυμία να γνωρίσει τη λαϊκή αποδοχή της Αλίκης Βουγιουκλάκη: «Ευχή και κατάρα σου δίνω να μη γίνεις λαϊκό είδωλο. Να μπορείς να παίζεις μέχρι τα 80 σου σε ωραίες δουλειές». Η Μάρω Κοντού ακολούθησε αυτή τη φιλοσοφία σε όλη την πορεία της.
Η χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου
Η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση έγινε το 1954 στην ταινία «Χαρούμενο Ξεκίνημα», όμως η μεγάλη αναγνώριση ήρθε στις αρχές της δεκαετίας του 1960.
Ταινίες όπως «Τα Κίτρινα Γάντια», «Έγκλημα στα Παρασκήνια» και κυρίως το «Αλίμονο στους Νέους» την ανέδειξαν σε μία από τις σημαντικότερες πρωταγωνίστριες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου.
Στην πολυετή καριέρα της συμμετείχε σε περισσότερες από 60 κινηματογραφικές ταινίες και περίπου 90 θεατρικές παραστάσεις, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στην ελληνική καλλιτεχνική δημιουργία.
Ανάμεσα στις πιο γνωστές ταινίες της ξεχωρίζουν οι «Ο Φίλος μου ο Λευτεράκης», «Η Σωφερίνα», «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη», «Τρεις Ψεύτες», «Εφτά Χρόνια Γάμου», καθώς και πολλές ακόμη που προβάλλονται μέχρι σήμερα.
Για πολλούς, κορυφαία στιγμή της κινηματογραφικής της πορείας ήταν η ερμηνεία της ως Ισμήνη στην κλασική κωμωδία του Γιώργου Τζαβέλλα «Η Γυνή να Φοβήται τον Άνδρα» (1965), όπου μαζί με τον Γιώργο Κωνσταντίνου δημιούργησαν ένα από τα πιο αγαπημένα ζευγάρια του ελληνικού σινεμά.
Η συνεργασία με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα
Ξεχωριστό κεφάλαιο στην καριέρα της αποτέλεσε η συνεργασία της με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, με τον οποίο συμπρωταγωνίστησε σε 13 κινηματογραφικές ταινίες.
Οι δυο τους δημιούργησαν ένα από τα πιο επιτυχημένα κινηματογραφικά δίδυμα της εποχής, με ταινίες όπως «Ο Μπλοφατζής», «Ο Γεροντοκόρος», «Ο Στρίγγλος που Έγινε Αρνάκι», «Καπετάν Φάντης Μπαστούνι» και «Της Ζήλειας τα Καμώματα» να θεωρούνται πλέον κλασικές.
Παρότι η χημεία τους στην οθόνη ήταν εντυπωσιακή, η ίδια είχε διαψεύσει επανειλημμένα τις φήμες περί ερωτικής σχέσης εκτός πλατό.
Εκτός από την υποκριτική, η Μάρω Κοντού διέθετε εξαιρετική φωνή και συμμετείχε στην ιστορική μουσικοθεατρική παράσταση «Οδός Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι, ενώ ερμήνευσε και τραγούδια που συνδέθηκαν με τον ελληνικό κινηματογράφο.
Η προσωπική ζωή και η ενασχόληση με την πολιτική
Στην προσωπική της ζωή παντρεύτηκε δύο φορές, αρχικά με τον διευθυντή φωτογραφίας Αριστείδη Καρύδη-Φουκς και αργότερα με τον διαφημιστή Γιώργο Δόξα.
Είχε μιλήσει δημόσια για την απόφασή της να μην αποκτήσει παιδιά, εξηγώντας ότι ποτέ δεν αισθάνθηκε πως της έλειψε κάτι από τη ζωή της. Παράλληλα, είχε αναφερθεί με ειλικρίνεια και στις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπισαν πολλοί ηθοποιοί κατά την περίοδο της κρίσης.
Από τη δεκαετία του 1990 δραστηριοποιήθηκε και στην πολιτική με τη Νέα Δημοκρατία, υπηρετώντας ως δημοτική σύμβουλος Αθηναίων επί δημαρχίας Δημήτρη Αβραμόπουλου και αργότερα ως βουλευτής Α’ Αθηνών, διατηρώντας ενεργό παρουσία στα δημόσια πράγματα, παράλληλα με τη μακρόχρονη καλλιτεχνική της πορεία.
