Ο αμερικανός μουσικός της τζαζ Πλας Τζόνσον (Plas Johnson), που ερμήνευσε το διάσημο μουσικό θέμα του «Ροζ Πάνθηρα», πέθανε στις 15 Ιουλίου σε ηλικία 94 ετών, μετέδωσαν σήμερα τα αμερικανικά μέσα.
Ο Πλας Τζον Τζόνσον Τζούνιορ (Plas John Johnson Jr.) γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου 1931 στο Ντόναλντσονβιλ της Λουιζιάνα, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ξεκίνησε να τραγουδά στο οικογενειακό μουσικό συγκρότημα, μέχρι που ο πατέρας του, σαξοφωνίστας στο επάγγελμα, του αγόρασε ένα σοπράνο σαξόφωνο. Κυρίως αυτοδίδακτος, σύντομα έμαθε να παίζει άλτο και αργότερα τενόρο σαξόφωνο. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, ο ίδιος και ο αδελφός του, ο πιανίστας Ρέι Τζόνσον, πραγματοποίησαν τις πρώτες τους ηχογραφήσεις στη Νέα Ορλεάνη ως Johnson Brothers. Το 1951 περιόδευσε για πρώτη φορά με τον τραγουδιστή της rhythm & blues Τσαρλς Μπράουν. Μετά τη στρατιωτική του θητεία στον Αμερικανικό Στρατό κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κορέας, μετακόμισε μαζί με τον αδελφό του στο Λος Άντζελες το 1954, όπου σύντομα καθιερώθηκε ως επαγγελματίας μουσικός ηχογραφήσεων (session musician), συνοδεύοντας καλλιτέχνες όπως ο Μπι Μπι Κινγκ, ο Τζόνι Ότις και δεκάδες ακόμη ερμηνευτές της R&B. Ένας από τους πρώτους που αναγνώρισαν το ταλέντο του ήταν ο Μαξγουελ Ντέιβις, ο οποίος τον προσέλαβε για να αναλάβει τα δικά του μέρη στο σαξόφωνο, ώστε ο ίδιος να αφοσιωθεί στην παραγωγή ηχογραφήσεων για τη δισκογραφική εταιρεία Modern Records.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, ύστερα από πρόσκληση του Τζόνι Ότις και του στελέχους της Capitol Records Ντέιβ Κάβανο, ο Τζόνσον συμμετείχε σε αμέτρητες ηχογραφήσεις καλλιτεχνών όπως η Πέγκι Λι, ο Νατ «Κινγκ» Κόουλ, ο Γκλεν Γκρέι, ο Φρανκ Σινάτρα και πολλοί άλλοι. Για σχεδόν είκοσι χρόνια υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους session μουσικούς της αμερικανικής δισκογραφίας, συμμετέχοντας κατά μέσο όρο σε δύο ηχογραφήσεις την ημέρα. Έπαιξε σε κινηματογραφικά soundtrack, στα εξωτικά άλμπουμ του Λες Μπάξτερ, σε rock and roll επιτυχίες καλλιτεχνών όπως οι Ντουέιν Έντι, Ρίκι Νέλσον και Μπόμπι Βι, καθώς και σε ηχογραφήσεις R&B με τους Λάρι Γουίλιαμς, Μπόμπι Ντέι και Ρίτσαρντ Μπέρι. Συμμετείχε επίσης σε πολλές ηχογραφήσεις των Beach Boys και αποτέλεσε βασικό μέλος αρκετών ορχηστρικών συγκροτημάτων που υπήρχαν κυρίως ως «στούντιο πρότζεκτ», όπως οι B. Bumble and the Stingers και οι The Marketts. Η πορεία του στα στούντιο του Λος Άντζελες παρουσιάζεται στο ντοκιμαντέρ The Wrecking Crew (2008), το οποίο είναι αφιερωμένο στους κορυφαίους session μουσικούς της εποχής. Σε αντίθεση με πολλούς συναδέλφους του, το όνομά του έγινε ευρέως γνωστό, αν και για ένα διάστημα ηχογραφούσε με το ψευδώνυμο Johnny Beecher για τη χαμηλού κόστους δισκογραφική CRC Charter, προκειμένου να αποφύγει συμβατικές δεσμεύσεις.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 υπήρξε σταθερό μέλος της στούντιο ορχήστρας του Χένρι Μαντσίνι. Το 1963 ηχογράφησε το εμβληματικό «The Pink Panther Theme», το οποίο ο Μαντσίνι είχε συνθέσει έχοντας τον Τζόνσον στο μυαλό του ως ερμηνευτή. Ο ίδιος θυμόταν αργότερα: «Νομίζω πως χρειάστηκαν μόνο δύο λήψεις… Όταν τελειώσαμε, όλοι χειροκρότησαν – ακόμη και οι μουσικοί των εγχόρδων. Κι αυτό λέει πολλά… Δεν χειροκροτούν ποτέ για τίποτα.»
Το 1969 ο T-Bone Walker σύστησε τον Harmonica Slim στον παραγωγό Μπομπ Τίλι. Ο Τίλι συγκέντρωσε μια ομάδα καταξιωμένων μουσικών της τζαζ και της R&B, ανάμεσά τους και τον Τζόνσον, για να συνοδεύσουν τον Harmonica Slim στο πρώτο του άλμπουμ.
Το 1970 εντάχθηκε στη στούντιο μπάντα της τηλεοπτικής εκπομπής The Merv Griffin Show, ενώ παράλληλα συνεργάστηκε με πολλές τζαζ και σουίνγκ ορχήστρες της εποχής. Μαζί με τον Λίνκολν Μαγιόργκα δημιούργησε ηχογραφήσεις direct-to-disc για τη Sheffield Lab, μια πρωτοποριακή τεχνική κατά την οποία ο ήχος χαρασσόταν απευθείας στον δίσκο χωρίς τη μεσολάβηση μαγνητοταινίας. Αργότερα ηχογράφησε για τη δισκογραφική Concord, συνεργάστηκε με το συγκρότημα Capp-Pierce Juggernaut και το 1990 περιόδευσε με τη Gene Harris Superband. Στη διάρκεια της μακρόχρονης καριέρας του εμφανίστηκε σε πολυάριθμα φεστιβάλ τζαζ σε όλο τον κόσμο.
