Ο τρομπετίστας και συνθέτης Ανδρέας Πολυζωγόπουλος χάρις στο αστείρευτο ταλέντο και την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του, επάξια συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο σημαντικές μορφές της τωρινής μουσικής σκηνής της τζαζ. Τη βραδια της 15ης Νοεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ο Ανδρέας Πολυζωγοπουλος θα ξεδιπλώσει για το κοινό όλες τις πτυχές αυτού του ταλέντου, παρουσιάζοντας το έργο του «Petrichor», σε μία μοναδική συναυλία.
Μεγαλωμένος στο Σαμικό της Ηλείας, ο Πολυζωγοπουλος ξεκινά τα μουσικά του βήματα παίζοντας κιθάρα, έως ότου ανακαλυψει τη τζαζ και την τρομπέτα στα 18 του χρόνια. Συνεπαρμένος από τον ήχο και τη δυνατότητα του οργάνου αυτού, το σπούδασε στο Κονσερβατόριο του Άμστερνταμ (Bachelor of Arts) και στη Βασιλική Ακαδημία των Βρυξελλών (Master of Arts). Έκτοτε έχει συνεργασθεί με μία ατέλειωτη σειρά από σημαντικούς μουσικούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ όχι άδικα τον έχουν χαρακτηρίσει «νέο πρόσωπο της τζαζ στην Ευρώπη».
Το ΑΠΕ-ΜΠΕ κι ο Γιώργης-Βυρων Δαβος συνάντησαν τον Ανδρέα Πολυζωγοπουλο πριν από τη συναυλία του στο Μέγαρο Μουσικής και μίλησαν για τη να πορεία του, τη μουσική σκηνή της τζαζ και τα μελλοντικά του σχέδια.
Ξεκινώντας από τη συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής και τη διαφορετική εμπειρία να παίζει μεσα σε μια κλειστή συναυλιακή αιθουσα ένα κατεξοχήν αυτοσχεδιαστικο είδος μουσικής, όπου η αλληλεπίδραση με το κοινό είναι σημαντική, ο διαλεκτός τρομπετίστας υπογράμμισε: «Δεν με επηρεάζει αυτό. Έχω παίξει στο Μέγαρο δεκάδες φορές, από το 2010. Ιδίως με τον Δημήτρη Καλαντζή για έντεκα χρόνια έχουμε συμπράξει άπειρες φορές στο Μέγαρο. Μάλιστα, την πρώτη φορά που παίξαμε ήταν αφιερωμένο στον Χατζιδάκι, πρέπει να είχε τρεις χιλιάδες κόσμο ο Κήπος. Έγινε χαμός! Επίσης και με άλλους, κυρίως τον Θανάση Παπακωνσταντίνου από το 2009, σε τεράστιες συναυλίες μέχρι και στο Καλλιμάρμαρο. Πάντα ένιωθα άνετα να παίζω σε μεγάλους χώρους και δεν με φοβίζει ότι ‘τώρα θα παίξω μπροστά σε χιλιάδες κόσμο».
Όπως προσθέτει για τη σχέση του σολίστα με το κοινό ο Ανδρέας Πολυζωγόπουλος: «Σίγουρα το κάθε μέρος θα σε επηρεάσει, θα παίξεις λίγο διαφορετικά. Αλλά, για μένα δε θεωρώ καλό να προσαρμόζεις το παίξιμό σου ανάλογα με το εάν ένα κοινό είναι νεανικό ή πιο ηλικιωμένο. Πιστεύω ότι εγώ πρέπει εκείνη τη στιγμή να κλείσω τα μάτια και να παίξω αυτό που πιστεύω. Αυτό που παίζει ρόλο ανεξάρτητα του χώρου ( club, θέατρο, στο Μέγαρο, σε ένα γήπεδο) κι αλλάζει στο παίξιμο νομίζω ότι είναι το πώς προσλαμβάνω τον ήχο. Παρόλ’ αυτά, εμένα μ’ αρέσει να έχω αμεσότητα με το κοινό και δε σου κρύβω, θέλω να ‘χει λίγη φασαρία, να μην έχει απόλυτη ησυχία. Γι’ αυτό χαίρομαι», συνεχίζει «που,η συγκεκριμένη αίθουσα που θα παίξουμε στο Μέγαρο, στο Banquet, έχει ένα club feeling. Δεν είναι, ας πούμε, η ‘Μητρόπουλος’».
Όσον αφορά το ρεπερτόριο που θα παρουσιάσει στο Μέγαρο, ο Ανδρέας Πολυζωγόπουλος τονίζει πως θα παρουσιάσει «το προηγούμενο άλμπουμ, το ‘Petrichor’, με την original σύνθεση με τον Πέτρο Κλαμπάνη στο κοντραμπάσο και τον Τυνήσιο Wajdi Riahi. Καθως τον Γενάρη βγάζω καινούργιο άλμπουμ και από τον Δεκέμβρη έχουμε παρουσίαση δίσκου. Αντίθετα με το ακουστικό ‘Petrichor’, το καινούργιο είναι κουαρτέτο με drums, Fender Rhodes, πολύ ηλεκτρικό, και εντελώς διαφορετικά κομμάτια. Οπότε για μένα στο Μέγαρο κλείνει πολύ ωραία αυτός ο κύκλος με το ‘Petrichor’».
Αναγκαστικά η συζήτηση με τον εξαιρετικό αυτόν τρομπετίστα θα γυρίσει στην ελληνική σκηνή της τζαζ και τις αλλαγές που είχε εν σχέσει προς τα περασμένα, περιορισμένα σε κοινό, χρόνια της: «Κι εγώ πρόλαβα τα χρόνια του “Παραφώνου”, το “ Αλάβαστρον” οπότε θυμάμαι αυτό που περιγράφεις. Όπως να παίζουνε στο “Παράφωνο” φοβεροί μουσικοί, ο Πατερέλλης, ο Κοντραφούρης, ο Σαμαράς και να ‘ναι άδειο. Τότε θεωρούνταν επιτυχία να παίξεις στο Αλάβαστρον και να ‘χεις εκατό άτομα. Τώρα, και ειδικά μετά τον COVID, κάνουμε συνέχεια sold out παντού. Και με τα δικά μου τα σχήματα, και με τον Λάντσια ή Καλαντζή, με 3.000 στο Μέγαρο κι αίθουσες όπως στον “ Παρνασσό” γεμάτες, ή sold out ακόμη και τη Δευτέρα!».
Όμως, για τις νεώτερες γενιές, είναι εξίσου προσιτές οι αίθουσες; «Δεν είναι το ίδιο με ένα παιδί 20 ετών που ξεκινάει τώρα και μπορεί να παίζει καταπληκτικά, αλλά πρέπει να τριφτεί λίγο, να αποκτήσει ένα κοινό που θα μάθει τη μουσική του. Γιατί μπορεί να κάνεις κάτι καλό, αλλά ο κόσμος να μην σε ξέρει, όπως εμένα. Δηλαδή σιγά σιγά με τα άλμπουμ χτίζεις και ένα κοινό».
Όσον αφορά τη δισκογραφία της τζαζ στην Ελλαδα, ο ίδιος τονίζει πως «Βγαίνουν συνέχεια! Και πλέον είναι πολύ εύκολο να βγάλεις ένα άλμπουμ. Παλιά έπρεπε να κόψεις CD, να έχεις ένα budget. Πλέον τα νέα παιδιά δεν βγάζουν καν CD, κάνουν μια ηχογράφηση και την ανεβάζουν στο Spotify, την Apple Music, στις ψηφιακές πλατφόρμες. Οπότε το να βγει ένα άλμπουμ είναι πολύ πιο εύκολο. Απλά ξαφνικά, ξέρεις, έχει γεμίσει ο κόσμος άλμπουμ».
Πλέον όμως έχουμε και την AI, που ουσιαστικά έχει μπει μέσα όχι μονάχα στην παραγωγή, αλλά και μέσα στη σύνθεση και στην ερμηνεία ακόμα! O Α. Πολυζωγόπουλος έχει μεν τις αμφιβολίες του, αλλά όχι απαραίτητα για την ποιότητα των κομματιών: «Ακουγα στο Spotify, ή κάτι που είχαν βάλει σε ένα μπαρ και ψάχνοντας βρίσκω πως ήταν όλα AI generated κομμάτια! Άρα έχει προχωρήσει πολύ. Το μεγαλύτερο κακό, νομίζω συνδέεται με τις σπουδές. Γιατί στην Ελλάδα το να δουλεύεις παράλληλα με τις σπουδές–ειδικά στη μουσική– δεν είναι όπως όταν εγώ πήγα στην Ολλανδία και μου βρήκαν απασχόληση ακριβώς για τις ελεύθερες ώρες μου από τις σπουδες και να ζήσω. Πλέον, απαξιώνονται οι σπουδές σε σχέση τις αμοιβές. Δεν γίνεται να σπουδάζεις 17 χρόνια, και να δουλεύεις σε ένα γραφείο 12ωρα για 1.000 ευρώ. Το ίδιο και με τη μουσική, που ουσιαστικά σπουδάζεις όλη τη ζωή σου και κάποιος με το AI σε 5 λεπτά θα σου βγάλει το ίδιο αποτέλεσμα και θα το πουλήσει πολύ πιο φτηνά από σένα. Ο DJ βγάζει τα δεκαπλάσια από ό,τι βγάζει ο σολίστας! Άρα το AI θεωρώ ότι απαξιώνει το δικό μας το προϊόν και πάει να μας αχρηστεύσει!».
Κάποιος μπορεί να βγάλει όμως συμπεράσματα για τις μελλοντικές επιπτώσεις, ιδίως στις νεώτερες γενιές μουσικών; «Ας μη λέμε μόνο αρνητικά», τονίζει ο Α. Πολυζωγόπουλος. «Το θετικό είναι ότι για τους οργανοπαίχτες, τους εκτελεστές της μουσικής, υπάρχει μία ελπίδα ακόμα. Γιατί δεν μπορεί να βγει ένα ρομπότ να παίξει live. Οπότε, αυτός ο τομέας σώζεται. Όχι όμως, οι ηχογραφήσεις, αυτός πάει: πλέον θα είναι ελάχιστα τα όργανα και στο μέλλον θα είναι πολυτέλεια να καλέσεις μουσικούς να παίξουνε».
«Ιδιαίτερα, επίσης, θα πληγούν κι οι ενορχηστρώσεις», σημειώνει ο ίδιος: «Ήδη εκεί δίνουν εντολές “αυτό το κομμάτι να μου το ενορχηστρώσεις σε στυλ Count Basie, σε στυλ Gil Evans” και γίνεται! Άρα την επόμενη δεκαετία αυτά θα έχουν τελειοποιηθεί. Εκεί που παίζαμε σε 10 ηχογραφήσεις, θα παίζουμε σε μία. Για τις άλλες εννιά, δεν θα υπάρχει budget, θα τις κάνει το MIDI. Στο live όμως, ο κόσμος θέλει να έρθει να σε ακούσει, να παίξεις με τη ψυχή σου, να σε δει, να δει ότι ακούει κάτι… Υπάρχει ελπίδα».
Ο Ανδρέας Πολυζωγόπουλος έχει συνεργασθεί με μία πλειάδα από σημαντικούς μουσικούς και δημιουργούς, από όλους τους κύκλους και τα είδη της μελοποίησης. Ποιές από τις συνεργασίες του και τους εξαίρετους μουσικούς ξεχωρίζει ο ίδιος; «Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, εννοείται! Γιατί πέρα από το μουσικό κομμάτι, πάρα πολλά κομμάτια του μου αρέσουν, τα έπαιζα, τα άκουγα… Μου αρέσουν οι στίχοι και είχα και την τύχη να μου εξηγεί ο Θανάσης τι εννοεί. Ταυτίζομαι ακόμη και με τον τρόπο ζωής του Θανάση– γιατί κι εγώ έχω μεγαλώσει σε επαρχία –να έχει επιλέξει να ζει στο χωριό, να δουλεύει ακατάπαυστα στο studio όλη μέρα, σάν την “ Ασκητική” του Καζαντζάκη, χωρίς να ασχολείται καθόλου με τα social media, με το να προβάλει τον εαυτό του. Και όμως κάνει 15 sold out συναυλίες. Παίζοντας με τον Θανάση το 2009, ήτανε σαν να βίωσα την ελληνική πραγματικότητα από μια άλλη οπτική, που δεν θα τη βίωνα με τη τζαζ».
Αλλά κι άλλη μία συνεργασία έχει μείνει αξέχαστη στη μουσική πορεία του: «Ένα φοβερό live που κάναμε με τον Ψαραντώνη στο Ηρώδειο. Επηρεάσθηκα τόσο που μετά ακύρωσα καμιά δεκαριά live που είχα, γιατί ένιωσα τη μαγεία, αυτή την ενέργεια του Ψαραντώνη, ο οποίος είτε τραγουδούσε στην πρόβα, είτε στο soundcheck, είτε στο live, ήταν το ίδιο! Γι’ αυτόν, από τη στιγμή που παίρνει το δοξάρι και το μικρόφωνο, τελείωσε!».
«Με βάση τον Ψαραντωνη έφτιαξα και μια θεωρία», τονίζει «και το συνδύασα με αυτό που έλεγε ο (ΣτΣ μεγάλος τζαζ κοντραμπασίστας) Charlie Haden: «I want to sound like a rainforest» (ΣτΣ. θέλω να ακούγομαι σαν ένα δάσος της βροχής). Αυτοί οι δύο παίζουν μια νότα και συγκινείσαι. Και θεωρώ ότι αυτό συμβαίνει κι η νότα τους έχει τέτοια δύναμη γιατί δεν έχουνε μολύνει αυτό που κάνουνε παίζοντας μουσική που δεν τους αρέσει».
«Τι θέλω να πω; Αν εγώ στη ζωή μου, έχω παίξει… πόσες; 1.500 συναυλίες; Αν από αυτές τις 1.000 συναυλίες εγώ έχω παίξει τις 600 σε ένα horn section παίζοντας μουσική, η οποία δε με αγγίζει, ούτε μ’ αρέσει, όπου δεν έχω την ελευθερία να εκφραστώ, τι γίνεται μετά όταν πάω να παίξω τα δικά μου; Ξαφνικά, μπορεί να έχει δύναμη η νότα μου; Αφού το αίμα έχει γίνει όξινο, δεν είναι αλκαλικό! Πώς θα μείνεις αλκαλικός; Πιστεύω ότι πρέπει να κρατήσουμε αγνό αυτό που κάνουμε: για να μπορέσεις καταρχήν να θεραπευτείς ο ίδιος όταν παίζεις και να αγγίξεις και τον άλλον» καταλήγει ο Α. Πολυζωγόπουλος.
Γιώργης-Βύρων Δάβος
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
