Αντιμέτωπη με μία κατάσταση στον χώρο της παιδείας που δεν είχε προβλέψει και της οποίας το εύρος καθυστέρησε να αντιληφθεί βρίσκεται η γαλλική κυβέρνηση, η οποία αναμένει σήμερα μια ακόμη μεγάλη κινητοποίηση μαθητών και φοιτητών , για την «τρίτη πράξη» ενός κινήματος που ξεκίνησε στην περιοχή του Παρισιού στα μέσα Σεπτεμβρίου πριν εξαπλωθεί σε όλη τη χώρα. Ένα κίνημα που θέτει όλα τα ζητήματα της παιδείας στη Γαλλία επί τάπητος και προβάλλει αιτήματα όπως η μείωση του αριθμού των μαθητών σε κάθε τάξη, η αύξηση των αποδοχών καθηγητών και δασκάλων, η βελτίωση των υποδομών στα σχολεία κ.α. Σε πρώτη φάση η γαλλική κυβέρνηση έδωσε προτεραιότητα στην ανάπτυξη αστυνομικών δυνάμεων σε εθνικό επίπεδο, και γενικότερα στην εφαρμογή μέτρων καταστολής. Έγιναν χιλιάδες προσαγωγές ενώ κατά τη διάρκεια των μαθητικών κινητοποιήσεων τραυματίστηκαν εκατοντάδες άτομα ορισμένα εκ των οποίων πολύ σοβαρά.
Σε δεύτερη φάση η γαλλική κυβέρνηση αποφάσισε να προχωρήσει σε χειρονομίες καλής θέλησης, όπως η απόφασή της να μειώσει τα δίδακτρα για τους φοιτητές που δεν λαμβάνουν υποτροφίες. Οι χειρονομίες αυτές δεν απέδωσαν με αποτέλεσμα να βρίσκεται σήμερα η Γαλλία, έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές στα πρόθυρα μίας μεγάλης κοινωνικής έκρηξης. Σε άρθρο του στην εφημερίδα Le Monde ο καθηγητής ιστορίας Στεφάν Σιρό υπογραμμίζει ότι πέρα από τα αιτήματα που ποικίλλουν από λύκειο σε λύκειο, αυτή η κινητοποίηση είναι προϊόν του «αγχωτικού» πλαισίου στο οποίο εκτίθενται οι νέοι: ο καύσωνας, οι πυρκαγιές, η υποτονική ανάπτυξη, το άγχος γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη, οι πόλεμοι στην Ουκρανία και το Ιράν κ.α. είναι γεγονότα που επιδεινώνουν τον φόβο για το μέλλον και ριζοσπαστικοποιούν τους μαθητές και τους φοιτητές.
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν δεν έδειξε διαθέσεις άμεσης εμπλοκής αφήνοντας πρωτίστως τον πρωθυπουργό Σεμπαστιάν Λεκορνί να χειριστεί το ζήτημα, ο οποίος απορροφημένος από την προετοιμασία του σχεδίου του προϋπολογισμού του 2027 δεν κατάφερε να εντοπίσει τα πρώιμα προειδοποιητικά σημάδια της κινητοποίησης των μαθητών λυκείου. Θεώρησε ότι οι διαμαρτυρίες πιθανότατα συνδέονταν με την άνοδο των τιμών των καυσίμων ή με μια αγροτική κοινότητα που έχει πληγεί από τους καλοκαιρινούς καύσωνες. Έτσι η πρώτη επίσημη αντίδραση του πρωθυπουργού ήρθε δέκα ημέρες μετά τα αρχικά μπλόκα και δεν απευθυνόταν ούτε στους μαθητές λυκείου ούτε στους εκπροσώπους τους, αλλά στον ηγέτη της γαλλικής ριζοσπαστικής αριστεράς Ζαν-Λυκ Μελανσόν, κατηγορώντας τον ότι «εκμεταλλεύεται την οργή» των νέων «για κομματικούς σκοπούς». Από την πλευρά του ο Μελανσόν κατηγόρησε την κυβέρνηση υποκινεί την αστυνομική βία, ενώ τα δεξιά και ακροδεξιά κόμματα της χώρας θεωρούν υπεύθυνους για το χάος που επικρατεί τόσο την κυβέρνηση όσο και την ριζοσπαστική αριστερά.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
