Ένας ολάνθιστος κήπος της καλλιέργειας του θεάτρου, το Διεθνές Φεστιβάλ Αναλόγιο διεξάγεται από 22 ως 26 Σεπτεμβρίου στον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός» με κεντρικό θέμα “ Another world is possible”. Το Φεστιβάλ το οποίο πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας, διανύει ήδη την τρίτη δεκαετία ζωής του, ενώ κατά τη διάρκειά του έχουν προγραμματιστεί 25 εκδηλώσεις.
Τρεις θεατρικοί συγγραφείς, ανάμεσά τους ένας 17χρονος, και τρεις σκηνοθέτες, που επιμένουν ότι “ Another world is possible”, μιλούν στο ΑΠΕ ΜΠΕ για το Φεστιβάλ που έχει να κάνει με τη δραματουργία, το θέατρο και τη σύγχρονη ελληνική γραφή .
Παύλος Τσακαλίδης: Στα 17 μου είναι ένας συνεχής αγώνας να πείσω ότι δεν γράφω από χόμπι
Ο 17χρονος Παύλος Τσακαλίδης από την Καβάλα είναι θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός. Σύμφωνα με την Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδας, το συγγραφικό του έργο έχει αναγνωριστεί και διακριθεί σε πανελλήνιους και διεθνείς διαγωνισμούς. Παράλληλα, δραστηριοποιείται στο πεδίο του κοινωνικού θεάτρου, εμψυχώνοντας και συντονίζοντας εθελοντικά θεατρικό εργαστήριο για άτομα τρίτης ηλικίας. Το έργο του BURN OUT παρουσιάζεται την Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου (19:00 – 19:50)
«Για έναν 17χρονο συγγραφέα που μεγαλώνει στην επαρχία, το ”Αναλόγιο” λειτουργεί σαν ένας δίαυλος επικοινωνίας ανάμεσα σε ένα απλό κείμενο και έναν ζωντανό οργανισμό, όπως είναι μια σκηνική παρουσίαση», λέει στο ΑΠΕ ΜΠΕ, ο οποίος αναφέρει ακόμα ότι ανακάλυψε τον ”χώρο” για τη συγγραφή θεατρικού έργου «στα τοπία που απανθρακώνονται κάθε καλοκαίρι και στην οργή των ανθρώπων της ηλικίας μου, από τους οποίους ζητείται να γίνουν η ”ελπίδα αυτού του τόπου” φυτεύοντας πάνω σε κατακαμένη γη».
Πόσο εύκολο είναι σήμερα για έναν μη καταξιωμένο θεατρικό συγγραφέα να επιμείνει στο όραμά του, όταν οι πρακτικές ανάγκες της ζωής απαιτούν χρόνο, ασφάλεια και συχνά έναν διαφορετικό επαγγελματικό δρόμο; «Είναι ένας συνεχής αγώνας, ειδικά όταν είσαι μόλις 17 ετών, πηγαίνεις ακόμα στο σχολείο και προσπαθείς να αρθρώσεις τον δικό σου λόγο», απαντά ο ίδιος. «Παρόλο που μέσα μου ήταν ξεκάθαρο πως η συγγραφή, η σκηνοθεσία και το θέατρο είναι αυτά που σκοπεύω να σπουδάσω και να ακολουθήσω ως κύριο επάγγελμα, συχνά οι γύρω μου το αντιμετώπιζαν με μια ίσως υποτιμητική συγκατάβαση, σαν ένα ”απλό χόμπι της ηλικίας” που κάποια στιγμή θα περάσει».
Όταν η καθημερινότητα τρέχει σε ρυθμούς fast forward και τα πάντα αποτιμώνται με όρους παραγωγικότητας, η συγγραφή για εκείνον μετατρέπεται αναμφίβολα σε μηχανισμό επιβίωσης. «Είναι η μόνη στιγμή που μπορείς να πατήσεις ”παύση”, να πάρεις μια ανάσα και να αφουγκραστείς τι συμβαίνει γύρω σου, αλλά και μέσα σου». Ο ίδιος πιστεύει ότι ”Another world is possible”. Μόνο που για να συμβεί αυτό «χρειάζεται να υπερβούμε το δικό μας, συλλογικό ”burnout”, αυτή τη χρόνια εξάντληση που μετατρέπεται σε αδράνεια, και να καταλάβουμε ότι αυτός ο άλλος κόσμος δεν θα προκύψει μαγικά, ούτε μέσα από ψηφιακά συνθήματα και hashtags συμπαράστασης. Διότι ο άλλος κόσμος θα γίνει πραγματικότητα μόνο όταν αποφασίσουμε να λερώσουμε τα χέρια μας για να τον διεκδικήσουμε».
Κατερίνα Λουκίδου: Οι ιδέες συνθλίβονται ανάμεσα σε πιεστικές υποχρεώσεις και δραπετεύουν απίθανες στιγμές
«Το Φεστιβάλ Αναλόγιο είναι ένας από τους ελάχιστους θεσμούς ανάδειξης νέων ελληνικών έργων, με πολύ μεγάλη ιστορία. Η επιλογή του έργου μου ”Αναμονή” σε σκηνοθεσία της Αναστασίας Κουμίδου που θα παρουσιαστεί την Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου (20:00 – 20:55) με τιμά και με χαροποιεί ιδιαιτέρως. Προσδοκία μου είναι το έργο να φτάσει όσο πιο μακριά μπορεί, να αγγίξει όσο περισσότερους ανθρώπους γίνεται και μύχια επιθυμία μου να βρει το δρόμο του για παράσταση», μας λέει η Κατερίνα Λουκίδου που ασχολείται με τη θεατρική γραφή από το 2006.
Σύμφωνα με την ίδια, η συγγραφή θα έπρεπε από μόνη της να επιτρέπει σε κάποιον/α να τα βγάζει πέρα και δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει. «Έτσι, οι ιδέες συνθλίβονται ανάμεσα σε άλλες πιεστικές υποχρεώσεις και, όταν δεν αντέχουν άλλο, δραπετεύουν στα πιο απίθανα σημεία, τις κυλιόμενες σκάλες του μετρό, στην ουρά του ταμείου στο σούπερ μάρκετ, στη στιγμή που βάζουμε σταγόνα στο μάτι ή βουλιάζοντας στο μαξιλάρι, εκεί, στον κενό χώρο που μας απομένει». Σ’ αυτή τη συνθήκη, είναι ακατόρθωτο να μη λυγίσει ένας/μια νέος/α καλλιτέχνης και πολλοί/ες δεν ανασηκώνονται ποτέ…Η μόνη εμψύχωση είναι φωτεινοί άνθρωποι που εμφανίζονται στις ζωές μας για να μας στηρίξουν, είτε εντός είτε εκτός της δημιουργικής διαδικασίας. Η αγάπη που λειτουργεί επουλωτικά και ως ώθηση».
Τασούλα Τσιλιμένη: Η τέχνη σε όλες της τις μορφές δεν είναι αμειβόμενη, αυτό το ξέρει καλά ο καθένας και η κάθε μία
Η Τασούλα Τσιλιμένη, λογοτέχνης, ομ. καθηγήτρια Παιδικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, το έργο της οποίας ”Μάνα Λέω” θα παρουσιαστεί την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου (19:00 – 19:45), θεωρεί προβληματική για τους όχι τόσο γνωστούς στο ευρύτερο κοινό δημιουργούς, τη συνήθη και επίμονη προβολή γνωστών φωνών από έντυπα και ψηφιακά μέσα. «Η τέχνη σε όλες της τις μορφές δεν είναι αμειβόμενη, αυτό το ξέρει καλά ο καθένας και η κάθε μία. Είναι η εσωτερική ανάγκη που οδηγεί τους καλλιτέχνες δημιουργούς στο να αντλούν χρόνο από το πηγάδι της καθημερινότητας που συχνά για λόγους επιβίωσης απαιτεί παράδοση άνευ όρων στην εξάντληση όλων των ορίων χρόνου. Ζεστή και με πάθος με κρατούν προσπάθειες φορέων και προσώπων που επιδιώκουν την αντικειμενικότητα, την ποιότητα και έχουν ανοιχτό ορίζοντα. Άτομα που σε ακούν με προσοχή, διψούν να μοιραστούν μαζί σου/μου νέες μορφές έκφρασης. Αυτό εξ άλλου το αποδεικνύουν οι άνθρωποι του Φεστιβάλ Αναλόγιο», αναφέρει στο ΑΠΕ ΜΠΕ.
Φίλια Δενδρινού: Ζητείται ενσυναίσθηση
Η Φίλια Δενδρινού που έχει κάνει τη δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία στο έργο της Τ. Τσιλιμένη, λέει στο ΑΠΕ ΜΠΕ: «Συμμετέχω στο Φεστιβάλ με τη χαρά να μοιράζεσαι, να συνεργάζεσαι και να ανταμώνεις ανθρώπους που έχουν την ίδια αγάπη για το θέατρο και το λογοτεχνικό κείμενο». Και συνεχίζει: «Πόσο σπουδαία αυτή η λειτουργία του θεάτρου, να μετουσιώνει το προσωπικό βίωμα του θεατρικού ήρωα σε βίωμα οικουμενικό». Αλήθεια, τι πραγματικά χρειάζεται ώστε “Another world is possible”; «Περισσότερη ενσυναίσθηση».
Ένκε Φεζολλάρι: Η Ιθάκη δεν σε γέλασε
Κι ο Ένκε Φεζολλάρι που κάνει τη σκηνοθετική επιμέλεια στο έργο ”Οι λέαινες του Θεού” της Ροδής Στεφανίδου το οποίο παρουσιάζεται την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου (21:30 – 22:15) μας λέει: «Αν δεν έχεις να πληρώσεις το νοίκι σου, το πώς θα βιοποριστείς είναι μια πραγματική συντριβή που σε οδηγεί σε άλλες παραμέτρους και επιλογές. Πιστεύω πολύ στην παιδεία και στον συνδυασμό τού να καταφέρεις να ισορροπείς και συνάμα να ακολουθείς τα ιδανικά και τα πιστεύω σου. Ε, κάπου εκεί στο τέλος καταλαβαίνεις ότι η Ιθάκη δεν σε γέλασε».
Μάνος Καρατζογιάννης: Το θέατρο είναι θρησκεία
Για τον Μάνο Καρατζογιάννη που σκηνοθετεί το ”Αντικελίδι” του Θανάση Νιάρχου το οποίο παρουσιάζεται την Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου (21.00 – 21.45), «η αγάπη για το θέατρο είναι σαν την πίστη, τη θεολογική. Δεν πιστεύεις γιατί προσδοκάς κάτι. Πιστεύεις γιατί είναι ο τρόπος της ζωής σου αυτός. Γιατί δεν μπορείς να κάνεις χωρίς αυτό. Πως το ‘λεγε η Μαρίκα Κοτοπούλη; ”Το θέατρο είναι θρησκεία καρδούλα μου”. Έτσι μοιραία, ο χώρος και η ανάγκη μπορούν να δημιουργηθούν μόνο από μέσα».
Ιθύνων νους του Φεστιβάλ είναι η πρόεδρος του Συλλόγου Φίλοι του Αναλογίου και διευθύντρια της Διεύθυνσης Γραμμάτων του Υπουργείου Πολιτισμού, Σίσσυ Παπαθανασίου. Περισσότερες πληροφορίες: analogiofestival.org
Κ.Λυμπεροπούλου
*** Στη φωτογραφία της Σίσσυς Μόρφη που παραχωρείται στο ΑΠΕ-ΜΠΕ από το Φεστιβάλ Αναλόγιο προς χρήση εικονίζεται ο Μάνος Καρατζογιάννης
