Οι άνθρωποι έγιναν γρήγορα ανελέητοι και έκλυτοι
Συνεχίζουμε σήμερα με τις μεταποιήσεις των αρχαίων μύθων από τον Γερμανό συγγραφέα Κρίστοφ Χάιν. Ο Ησίοδος στο βιβλίο του Έργα και Ημέραι παρουσιάζει με έναν μύθο την έκπτωση του ανθρώπου από την αρχική ευδαιμονία και πληρότητα στην κατάντια του καιρού του. Από το Χρυσό, στο Αργυρό, στο Χάλκινο, στο Ηρωικό και τέλος στο Σιδερένιο γένος, η στόφα των ανθρώπων ήταν από όλο και πιο φτηνό μέταλλο. Να δούμε την εποχή των Σιδερένιων κατά τον Χάιν. Μιλάμε άραγε για τον 8ο αιώνα προ Χριστού ή για τον 21ο μετά Χριστόν;
Οι Σιδερένιοι
Μετά ήρθε το Σιδηρούν γένος των ημερών μας που εφηύρε τη μηχανή και την έθεσε στις υπηρεσίες του. Όσα είχαν δημιουργήσει μέχρι τότε οι άνθρωποι, τα κατασκεύαζαν τώρα αυτές οι μηχανές και οι άνθρωποι κατάντησαν αργόσχολοι όπως οι θεοί. Ό,τι όμως αρμόζει στους επουράνιους καταστρέφει τους θνητούς. Το Σιδηρούν γένος έγινε γρήγορα ανελέητο και έκλυτο, δεν σεβόταν ούτε τους θεούς ούτε τους ίδιους τους προγόνους του. Δημιούργησαν δικούς τους θεούς, τους οποίους τιμούσαν και αναβίβασαν στον θρόνο, οι θεοί αυτοί δε ήταν μηχανές δημιουργημένες από τους ίδιους.
Πολύ γρήγορα οι Σιδερένιοι νόμιζαν πως ήταν πανταχού παρόντες όπως οι θεοί, γιατί με τη βοήθεια των μηχανών μπορούσαν μέσα σε μια στιγμή να ταξιδέψουν σε οποιοδήποτε μέρος, αυτή η σπουδή όμως τους στέρησε από την ηρεμία και την εσωτερική ισορροπία. Μέσα στη βιασύνη τους έχασαν το θείο χιούμορ, και μέσα στην αδιάκοπη τρεχάλα τους δεν έβλεπαν τίποτα πια από τον κόσμο, ενώ έχασαν και τους φίλους τους.
Νόμιζαν ότι ήταν παντογνώστες, επειδή οι μηχανές ήταν σε θέση να τους δίνουν κάθε επιθυμητή πληροφορία, όμως η δυσθεώρητη πληθώρα λεπτομερειών και ορθών, αλλά εντελώς ανούσιων πληροφοριών τους οδήγησε στον αποπροσανατολισμό. Μέσα στην απεραντοσύνη των ειδήσεων και το πέλαγος της γνώσης περιφέρονταν αβοήθητοι, δεν ήξεραν πια πώς να διακρίνουν το σημαντικό από το ασήμαντο, δεν αντιλαμβάνονταν άλλο τον κόσμο, θυσίαζαν τον ύπνο και την οικογένειά τους, αρκεί να μην τους ξέφευγε κάποια είδηση, και έχασαν τελικά τον ίδιο τον εαυτό τους. Και παρ’ όλα αυτά ισχυρίζονταν ότι ήταν παντοδύναμοι όπως οι θεοί.
Ο Θεός και οι θεοί βγήκαν πάλι από τα ρούχα τους. Επειδή είχαν ορκιστεί να μην καταστρέψουν ποτέ πια τους ανθρώπους, ούτε να τους ξαναπνίξουν, αυτούς και όλα τα ζωντανά, με μια μεγάλη πλημμύρα, τιμώρησαν και καταδίκασαν τους ακόρεστους και διψασμένους για εξουσία ανθρώπους σε αιώνια πείνα.
Ό,τι κι αν φάνε έκτοτε οι άνθρωποι του Σιδηρού γένους δεν τους χορταίνει, μάλλον φουντώνει κι άλλο την όρεξή τους. Την τυλώνουν όλη την ημέρα και γίνονται όλο και πιο λαίμαργοι. Πειναλέοι και άπληστοι κατασπαταλούν τον πλούτο της γης, ζηλόφθονοι με τον αχόρταγο γείτονα που επίσης καταβροχθίζει τα πάντα, και δεν μπορούν ποτέ να κορέσουν την ανήμερη πείνα τους. Η λαιμαργία τους θεριεύει με κάθε γεύμα, και αρπάζουν οι ακόρεστοι ό,τι μπορεί να γεμίσει την κοιλιά τους.
Το πάθος τους όμως δεν μπορεί να κοπάσει. Ποτέ πια, εις τον αιώνα τον άπαντα, δεν πρόκειται να νιώσουν χορτάτοι και ευτυχείς. Και θα χαθούν και θα πεθάνουν, όταν θα έχουν ντερλικώσει όλη τη γη.
