Ο Θησέας εξοντώνει τον αιμοδιψή Προκρούστη
Ο Κρίστοφ Χάιν, ένας από τους πιο γνωστούς Ανατολικογερμανούς συγγραφείς ασχολήθηκε πριν από 25 και πλέον χρόνια και με την ελληνική μυθολογία. Στα ελληνικά έχουν μεταφραστεί τα βιβλία του Κι ο έρωτας, εξ αποστάσεως (εκδ. Περίπλους, 1998) και Ο κύριος Βίλενμπροκ (εκδ. Καστανιώτη, 2005). Στο βιβλίο του «Προϊστορία. Διορθώσεις» παρουσιάζει μια προσωπική εκδοχή 25 συνολικά αρχαίων μύθων συνεχίζοντας την παράδοση της επεξεργασίας και ανάδειξης του μυθικού υλικού. Με μικρές αλλαγές στα παραδεδομένα παραμύθια πλάθει νέες εκδοχές που αποκαλύπτουν κάτι για το τότε ή διαφωτίζουν κάτι για το σήμερα. Στο παράδειγμα που επιλέγουμε σήμερα ο μυθικός ληστής Πολυπήμων, ο επιλεγόμενος και Προκρούστης, μετατρέπεται σε αιμοβόρο ταβερνιάρη, μια ψηφίδα στην κακή μοίρα των παράτολμων ταξιδιωτών της προϊστορικής εποχής, πολύ πριν εφευρεθεί ο τουρισμός.
Εξευγενισμός των ηθών
Ο Αιγέας εκδίωξε τον αφιλόξενο και σπαγκοραμμένο Μητίονα από την Αττική και θεωρείται έκτοτε και μέχρι την σήμερον ημέρα προστάτης των ταξιδιωτών και οδοιπόρων. Στις τουριστικές εκθέσεις ανά την υφήλιο δεν παραλείπουν να τιμούν ευγνωμονούντες τη μνήμη του, αφού φρόντισε με σοφούς νόμους και δρακόντειες ποινές, ώστε από την περίοδο της βασιλείας του και μετά να μπορούν οι ταξιδιώτες να περιηγούνται τον κόσμο διατρέχοντας λιγότερους κινδύνους και να επιστρέφουν ενίοτε στην πατρίδα τους αρτιμελείς και χωρίς να τους έχουν καταληστέψει.
Προ της εποχής του Αιγέα αντίθετα, επί ηγεμονίας του Μητίονα, οι ντόπιοι παραμόνευαν τους οδοιπόρους τις εβδομάδες των εξιλαστήριων θυσιών. Για να σώσουν τη ζωή συγγενών και φίλων από τον οφειλόμενο φόρο αίματος, συνελάμβαναν τους ταξιδιώτες και τους θυσίαζαν στον βωμό των θεών.
Ο κάπελας Πολυπήμων, που διατηρούσε πανδοχείο στην Ελευσίνα της Αττικής, είχε μπουχτίσει να προσαρμόζει τα κρεβάτια στις ανάγκες των γκρινιάρηδων πελατών, οπότε αποφάσισε ότι όσοι αναζητούσαν κατάλυμα στον ξενώνα του όφειλαν να ανταποκρίνονται στις διαστάσεις των κλινών. Έκτοτε σταμάτησε να κόβει και να ράβει τους σκελετούς των κρεβατιών. Ο ελληνικός Σύνδεσμος των Πανδοχέων απένειμε στον Πολυπήμονα το προσωνύμιο Προκρούστης σε αναγνώριση των υπηρεσιών του. Οι χρονογράφοι της εποχής του σημειώνουν ότι πολλοί επισκέπτες δεν επιζούσαν μετά το κόντεμα ή το μάκρεμα των μελών τους.
Οι Ίωνες αμπελουργοί παρίσταναν εκείνη την εποχή στους επισκέπτες ότι ήταν φιλόξενοι, υποχρέωναν όμως τους αφελείς που πίστευαν στις υποσχέσεις τους να τους μαζεύουν τη σοδειά. Μαστίγωναν τους εξαντλημένους, όταν σωριάζονταν εξουθενωμένοι στο έδαφος, και τηρούσαν το παλιό ιονικό έθιμο να τους αποκεφαλίζουν το βράδυ, όταν είχαν τελειώσει πια το μεροκάματο. Οι ίδιοι, επισημαίνουν οι χρονογράφοι, σιγοτραγουδούσαν χαρωπά.
Από τα βάρβαρα εκείνα χρόνια μέχρι σήμερα έχουν βελτιωθεί κάμποσα πράγματα για τους ταξιδιώτες.
