«Εν ονόματι της πορείας της Αθήνας του χθες, του σήμερα και του αύριο, ας αναλογιστούμε όλοι πολιτικοί, διανοούμενοι, επιστήμονες, άνθρωποι της αυτοδιοίκησης, κι ας χαμογελάσουμε διακριτικά, αναλαμβάνοντας την ευθύνη, που μας περιμένει για αυτή την έξοχη πόλη» υπογράμμισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας κατά την εναρκτήρια ομιλία του, στο Συνέδριο «Διάλογοι για την Αθήνα», που διοργανώνει η εφημερίδα «Το Βήμα», υπό την αιγίδα του ΕΚΠΑ και του Δήμου Αθηναίων, με την υποστήριξη του Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών.
Ο κ. Τασούλας τόνισε ότι «Είναι στο χέρι μας, να είμαστε κι εμείς συνειδητοί και δημιουργικοί φορείς του ελληνικού και του αθηναϊκού πνεύματος. Κι έτσι να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές μια Αθήνα πιο σύγχρονη, πιο όμορφη, πιο ανθεκτική και πιο δυναμική. Μια Αθήνα ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, με αρραγείς και ανανεωμένες τις αισθητικές, πολιτισμικές και κοινωνικές αξίες που διαχρονικά τη χαρακτηρίζουν».
Μάλιστα, υποστήριξε ότι «η ευθύνη είναι μια γοητευτική αποστολή στη ζωή μας και όχι μια κατάρα, όπως έχουμε συνηθίσει να τη θεωρούμε, ιδίως όταν τολμάμε να μιλάμε για την ατομική ευθύνη».
Παράλληλα, επισήμανε ότι «Σήμερα, η Αθήνα είναι μια μεγάλη πρωτεύουσα που εκτείνεται από την Πάρνηθα και την Πεντέλη έως τη θάλασσα» και πρόσθεσε ότι «Η διαμόρφωση ενός σύγχρονου παραλιακού μετώπου προσφέρει μια νέα προοπτική για την ποιότητα ζωής και την ανάπτυξη».
Αναφερόμενος στις πολλαπλές προκλήσεις του σήμερα αλλά και του αύριο, υποστήριξε ότι «μέσα στις επόμενες δεκαετίες η Αθήνα και η Αττική καλούνται να ενισχύσουν τις δομές τους, προκειμένου να ανταποκριθούν στις μεταβολές των ραγδαίων και επιθετικών κλιματικών αλλαγών».
Ωστόσο, παρατήρησε ότι «Η Αθήνα γεννήθηκε πάνοπλη μέσα από την κεφαλή του Δία, για να συμβολίσει ταυτόχρονα την ισχύ και τη σοφία του ελληνικού πνεύματος. Και μια και μιλάμε για την αιγίδα του Πανεπιστημίου και του Δήμου, η Αθηνά προστατευόταν από μια αιγίδα που είχε φτιάξει κι αυτός ο Ήφαιστος, μια αιγίδα η οποία έσωσε την Αθηνά και είχε ζωγραφισμένη πάνω της τη μορφή της Μέδουσας, για να τρομοκρατεί και να αποτρέπει».
Πρόσθεσε, ακόμα, ότι «Μέσα στην πολυαιώνια ιστορία της, η Αθήνα συντηρεί και ανανεώνει τον πολιτισμό της με ευθύνη κάθε γενιάς. Κατά συνέπεια, στο χέρι μας είναι να είμαστε κι εμείς συνειδητοί και δημιουργικοί φορείς του ελληνικού και του αθηναϊκού πνεύματος. Κι έτσι να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές μια Αθήνα πιο σύγχρονη, πιο όμορφη, πιο ανθεκτική και πιο δυναμική. Μια Αθήνα ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, με αρραγείς και ανανεωμένες τις αισθητικές, πολιτισμικές και κοινωνικές αξίες που διαχρονικά τη χαρακτηρίζουν».
Ειδικότερα, σημείωσε, ότι «Οι νέοι Αθηναίοι, όταν ενηλικιώνονταν, έδιναν όρκο, υπόσχονταν να παραδώσουν την πατρίδα τους «οὐκ ἐλάσσω παραδώσω, πλείω δὲ καὶ ἀρείω» (όχι μικρότερη, αλλά καλύτερη) και συμπλήρωσε ότι «Δεν γνωρίζω αρχαιότερο ούτε ακριβέστερο ορισμό της βιωσιμότητας, αλλά και της αισιοδοξίας και της πίστης στο μέλλον αυτής της πόλης. Ο όρκος των Αθηναίων εφήβων συμβολίζει τη νιότη της ευθύνης και την ευθύνη που αναλάμβανε η αθηναϊκή νιότη έναντι της πόλεώς της».
Στο πλαίσιο αυτό, ανέφερε ότι «στο Μουσείο της Ακροπόλεως υπάρχει ένα εντυπωσιακό άγαλμα, ο Παῖς τοῦ Κριτίου. Παρουσιάζει έναν έφηβο, έναν νέο Αθηναίο εκεί γύρω στα 16 του, και είναι ένα αριστούργημα πλαστικής τέχνης, που προκάλεσε πολλές απορίες: Γιατί το χαμόγελο αυτού του νέου είναι συνεσταλμένο; Γιατί είναι συγκεκαλυμμένο; Γιατί δεν είναι, ας πούμε, φεγγοβόλο, όπως το χαμόγελο των Κούρων μιας προγενέστερης περιόδου;» και συνέχισε εξηγώντας ότι «Η πιο ωραία ερμηνεία γιατί το χαμόγελο του παιδός του Κριτίου είναι συνεσταλμένο δόθηκε ως εξής: Την εποχή της αίγλης της αθηναϊκής δημοκρατίας, ένας νέος 18 ετών ετοιμαζόταν να γίνει οπλίτης και στρατιώτης. Αυτός ο νέος λοιπόν, επειδή αναλογίζεται την ευθύνη που τον περιμένει ως πολίτη μιας δημοκρατίας όπου η γνώμη του παίζει ρόλο για την πορεία της πόλης, και ως οπλίτης της ίδιας πόλης, δεν του επιτρέπει να γελάει με ένταση. Έχει ένα συγκρατημένο χαμόγελο λόγω της ευθύνης που τον περιμένει».
Παρατήρησε, δε, ότι «η ευθύνη είναι μια γοητευτική αποστολή στη ζωή μας κι όχι μια κατάρα, όπως έχουμε συνηθίσει να τη θεωρούμε -ιδίως όταν τολμάμε να μιλάμε για την ατομική ευθύνη» και συμπλήρωσε ότι «Εν ονόματι λοιπόν της πορείας της Αθήνας του χθες, του σήμερα και του αύριο, ας αναλογιστούμε όλοι -πολιτικοί, διανοούμενοι, επιστήμονες, άνθρωποι της αυτοδιοίκησης-, ας αναλογιστούμε κι ας χαμογελάσουμε διακριτικά, αναλαμβάνοντας την ευθύνη που μας περιμένει για αυτή την έξοχη πόλη».
Δήμητρα Κατσιμεντέ
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
