Στη Νέα Υόρκη των late 60s, το να είσαι «έντιμος αστυνομικός» θεωρούνταν εξαίρεση και, για κάποιους από τους συναδέλφους του Φρανκ Σέρπικο, σχεδόν «προδοσία». Ο χαρακτηρισμός «έντιμος αστυνομικός» (“honest cop”), που χρησιμοποιήθηκε εμβληματικά από τον Τύπο και το άρθρο «Portrait of an Honest Cop» και στη συνέχεια από τη βιογραφία του Peter Maas, αποτύπωνε το παράδοξο για έναν αστυνομικό να αρνείται τις δωροδοκίες και να επιμένει να κάνει τη δουλειά του έντιμα.
Ο Φρανκ Σέρπικο γεννήθηκε στις 14 Απριλίου 1936 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, σε οικογένεια Ιταλών μεταναστών. Από μικρός ονειρευόταν να υπηρετήσει τον νόμο και όταν μπήκε στο Αστυνομικό Τμήμα της Νέας Υόρκης το 1959, πίστευε ότι αυτό θα έκανε. Αυτό που βρήκε όμως ήταν ένα σύστημα γεμάτο δωροδοκίες, «φακελάκια» και υπόγειες σχέσεις με τον υπόκοσμο. Η άρνησή του να δεχτεί χρήματα τον έκανε γρήγορα «μαύρο πρόβατο» μέσα στο σώμα.
Υπηρετώντας σε περιοχές του Μπρονξ, του Μπρούκλιν και του Χάρλεμ, άλλοτε με στολή και άλλοτε με πολιτικά, ο Σέρπικο έβλεπε όλο και πιο καθαρά ότι το πρόβλημα ήταν βαθιά ριζωμένο. Από το 1967 άρχισε να καταγγέλλει στους ανωτέρους του όσα γνώριζε, όμως συνάντησε σιωπή, αδιαφορία και εχθρικότητα ενώ όσο μάζευε στοιχεία, τόσο απομονωνόταν.
Χαρακατηριστικά, το 1971, σε έφοδο για ναρκωτικά στο Μπρούκλιν, δέχτηκε σφαίρα στο πρόσωπο και οι συνάδελφοί του δεν κάλεσαν ποτέ βοήθεια, αφήνοντάς τον αιμόφυρτο. Ο Σέρπικο επέζησε οριακά, με μόνιμους τραυματισμούς, ανάμεσά τους και απώλεια ακοής από το ένα αυτί. Στη συνέχεια κατέθεσε στην Επιτροπή Knapp, συμβάλλοντας καταλυτικά στην αποκάλυψη και αντιμετώπιση της διαφθοράς στο NYPD.
Με την κατάθεσή του, ο Σέρπικο έγινε η πιο εμβληματική μορφή αυτής της μάχης και το πρόσωπο που ταυτίστηκε όσο λίγοι με την προσπάθεια κάθαρσης στην αμερικανική αστυνομία.
«Δεν υπάρχει ακόμη ένα κλίμα μέσα στο οποίο να μπορεί ένας έντιμος αστυνομικός να ενεργεί χωρίς τον φόβο γελοιοποίησης ή αντιποίνων από τους συναδέλφους του», είπε ο ίδιος στην κατάθεσή του.
Mίλησε ανοιχτά για ένα σύστημα χρηματισμού με κυκλώματα προστασίας, πορνείας και οίκων ανοχής, περιγράφοντας ένα οργανωμένο δίκτυο διαφθοράς μέσα στο NYPD.
Τι κάνει σήμερα ο Φρανκ Σέρπικο
Μετά την αποχώρησή του από το NYPD το 1972, ο Σέρπικο έφυγε για την Ευρώπη, ζώντας για χρόνια στην Ελβετία, στην Ολλανδία και σε διάφορες πόλεις της Δυτικής Ευρώπης, προτού επιστρέψει στη Νέα Υόρκη στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Σήμερα γίνεται 90 ετών και ζει ήσυχα σε περιοχή της upstate Νέας Υόρκης, όμως παραμένει ενεργός: μιλά δημόσια για αστυνομική βία και διαφθορά, στηρίζει άλλους «λαμπαδηφόρους» – όπως ο ίδιος αποκαλεί τους whistleblowers – και συμμετέχει σε καμπάνιες και βραβεύσεις που αφορούν την αστυνομική αυθαιρεσία και τα δικαιώματα των πολιτών.
Η ταινία «Serpico» με τον Αλ Πατσίνο και η ιστορία πίσω από τη συνεργασία με τον Μίκη Θεοδωράκη
Το Χόλιγουντ δεν άργησε να κάνει την ιστορία του ταινία. Το 1973, ο Σίντνεϊ Λούμετ σκηνοθέτησε το «Serpico», βασισμένος στο βιβλίο του Peter Maas. Ο ίδιος επέλεξε τον Αλ Πατσίνο για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές ερμηνείες της καριέρας του, που του χάρισε Χρυσή Σφαίρα Α΄ Ανδρικού Ρόλου σε δραματική ταινία, υποψηφιότητα για Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου και άλλες διακρίσεις.
Σύμφωνα με την περιγραφή της πρόσφατης επανέκδοσης του soundtrack, η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη για το «Serpico» προέκυψε έπειτα από αρκετές δυσκολίες, καθώς ο Σίντνεϊ Λούμετ αρχικά δεν ήθελε καθόλου μουσική στην ταινία. Τελικά, ύστερα από πίεση του παραγωγού Ντίνο ντε Λαουρέντις, στράφηκε στον Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος, παρότι μόλις είχε βγει από τη φυλακή στην Ελλάδα και ετοιμαζόταν για περιοδεία στη Βόρεια Αμερική, δέχθηκε να γράψει τη μουσική, χωρίς όμως να συμμετάσχει στην εκτέλεσή της. Την ενορχήστρωση και την ηχογράφηση ανέλαβε ο Μπομπ Τζέιμς, έπειτα από πρόταση του Κουίνσι Τζόουνς, με αποτέλεσμα ένα soundtrack που συνδυάζει χαρακτηριστικά θέματα του Θεοδωράκη με στοιχεία τζαζ και funk.
