Η αδιαφάνεια στο Υπουργείο Παιδείας τείνει να γίνει κανονικότητα. Σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις και για σοβαρότατα ζητήματα που αφορούν το αδιάβλητο των Πανελληνίων Εξετάσεων και την αδειοδότηση των ΝΠΠΕ, η αντίδραση του Υπουργείου Παιδείας στα επίμονα αιτήματά μας για λογοδοσία ακολουθεί ένα συγκεκριμένο μοτίβο: αποφυγή απαντήσεων, άρνηση χορήγησης εγγράφων και συστηματική υποβάθμιση του κοινοβουλευτικού ελέγχου.
Συγκεκριμένα, στην υπόθεση του σοβαρού περιστατικού κατά τις Πανελλαδικές Εξετάσεις των ΕΠΑΛ, που αναδείξαμε με επίκαιρη ερώτησή μας, ζητήσαμε τα πρακτικά των αρμόδιων εξεταστικών και βαθμολογικών οργάνων, τα σχετικά βαθμολογικά στοιχεία και την απόφαση διενέργειας ΕΔΕ.
Σε μία παρωδία απάντησης, τρεις και πλέον μήνες αργότερα, η υπουργός Παιδείας απαντά ότι η ΕΔΕ ολοκληρώθηκε και εκπαιδευτικοί παραπέμφθηκαν στο Πειθαρχικό Συμβούλιο, αρνείται όμως να καταθέσει έστω και ένα από τα ζητούμενα έγγραφα, επικαλούμενη γενικώς και αορίστως, χωρίς να μπει στον κόπο έστω και μιας στοιχειώδους αιτιολόγησης, τη μυστικότητα της πειθαρχικής διαδικασίας.
Τα ερωτήματα είναι αμείλικτα:
Από πότε η διενέργεια μιας ΕΔΕ μετατρέπει αυτομάτως τα πρακτικά των εξεταστικών επιτροπών σε απόρρητα έγγραφα;
Από πότε η διερεύνηση πειθαρχικών ευθυνών απαλλάσσει την πολιτική ηγεσία από την υποχρέωση να λογοδοτεί για τις αποφάσεις της διοίκησης;
Ακόμη πιο προκλητική είναι η στάση του Υπουργείου στην υπόθεση αδειοδότησης των ΝΠΠΕ.
Από τις 10 Ιουλίου 2025 εκκρεμεί Αίτηση Κατάθεσης Εγγράφων για κρίσιμα στοιχεία της αδειοδοτικής διαδικασίας. Στις 8 Σεπτεμβρίου 2025, ο αρμόδιος υφυπουργός Νίκος Παπαϊωάννου απέδωσε την καθυστέρηση σε υπηρεσιακή κωλυσιεργία και διαβεβαίωσε από το βήμα της Βουλής ότι η απάντηση είχε ήδη πρωτοκολληθεί και επρόκειτο να διαβιβαστεί.
Δεκατέσσερις ολόκληρους μήνες μετά, η απάντηση εξακολουθεί να αγνοείται. Στο μεταξύ καταθέσαμε, στις 28 Ιουλίου 2026, νέα Ερώτηση και Αίτηση Κατάθεσης Εγγράφων, ζητώντας τις συμφωνίες με τα μητρικά πανεπιστήμια, τα στοιχεία πραγματικής διοίκησης και εποπτείας, τις εγγυητικές επιστολές και τα έγγραφα που πιστοποιούν την τήρηση των προϋποθέσεων αδειοδότησης.
Δηλαδή, τα στοιχεία που θα έδειχναν εάν τα ιδιωτικά πανεπιστημιακά παραρτήματα λειτουργούν πράγματι με τους όρους που η ίδια η κυβέρνηση επικαλέστηκε για τη θεσμοθέτησή τους. Πώς εξηγείται ότι μια δήθεν έτοιμη και πρωτοκολλημένη απάντηση δεν φτάνει ποτέ στη Βουλή; Τι εμποδίζει την πολιτική ηγεσία να παρουσιάσει τα στοιχεία της αδειοδότησης που η ίδια διαφήμιζε ως την αυστηρότερη στην Ευρώπη;
Στη μία υπόθεση το Υπουργείο επικαλείται τη μυστικότητα. Στην άλλη τη γραφειοκρατία.
Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: καμία ουσιαστική λογοδοσία, εξευτελισμός του κοινοβουλευτικού ελέγχου.
Δεν πρόκειται πλέον για μεμονωμένες καθυστερήσεις ή αστοχίες. Διαμορφώνεται μια πολιτικά απαράδεκτη πρακτική, στην οποία ο κοινοβουλευτικός έλεγχος αντιμετωπίζεται ως ενόχληση και η διαφάνεια ως προαιρετική υποχρέωση.
Το Υπουργείο Παιδείας δεν είναι το πολιτικό γραφείο της υπουργού.
Η Βουλή δεν είναι υπηρεσία στην οποία απαντούν όποτε και αν το επιθυμούν.
Η ομερτά δεν μπορεί να γίνει κανόνας λειτουργίας της διοίκησης. Και το Υπουργείο Παιδείας δεν μπορεί να λειτουργεί ως Υπουργείο Αδιαφάνειας.
