- Γράφει ο ΑΛΕΞΗΣ ΚΟΛΥΒΑΣ
Θα πρέπει να αναγνωρίσουμε στον Τσίπρα ότι, με την πρόθεση που έχει να ιδρύσει κόμμα, συμβάλλει στο να εξαλειφθεί για φέτος τουλάχιστον η μελαγχολία που πλήττει τους ανθρώπους κάθε χρόνο αυτή την εποχή που μας αφήνει το καλοκαιράκι και μας βρίσκει το μουντό φθινόπωρο. Φέρνει μια μικρή δόση ιλαρότητας σε πολύ λίγους και μια μεγάλη θυμηδία που ξαλαφρώνει πάρα πολλούς. Εκτός αυτού είναι και η αυτονόητη περιέργεια για το τι θα κάνει, τι θα πει ο Τσίπρας και πώς θα καταλήξει.
Στην ουσία ο πρώην πρωθυπουργός μάλλον εκτίμησε ότι δεν έχει αντίπαλο στον πολιτικό στίβο στο άθλημα της κωλοτούμπας και αποφάσισε να αναμετρηθεί με τον εαυτό του, καθώς έχουν δημιουργηθεί, από την περίοδο που κυβερνούσε, όλες οι προϋποθέσεις. Άργησε, βέβαια, αλλά είχε μεγάλη ανάγκη να ξεκουραστεί.
Ξέρετε τι είναι να χτυπάς το νταούλι τόσα χρόνια ; Δεν είναι ότι κουράζονται τα χέρια σου, χώρια οι βλάβες που παθαίνουν, αλλά πονάνε και τα μάτια σου να βλέπεις τους καημένους τους Ευρωπαίους να χορεύουν δαιμονισμένα και στο τέλος σε πλακώνει και η ψυχή σου να τους βλέπεις στην ψάθα εξουθενωμένους να ζητούν το έλεός σου. Όση και να είναι η αντιπαλότητα, άνθρωπος είσαι, επηρεάζεσαι.
Αμ το άλλο. Θα καταργήσω, είχε πει, τα μνημόνια με ένα άρθρο και ένα νόμο. Γιατί βρε αδερφέ; Δεν είχες ακούσει πως ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Τι το ήθελες το ένα; Ας έλεγες με μια σειρά νομοθετικών πρωτοβουλιών που είναι και πιο σοφιστικέ και πιο ασαφές. Έτσι κι αλλιώς μια τρύπα στο νερό θα έκανες και το ήξερες.
Είναι πολλά αυτά που τον κούρασαν, αλλά αυτό που τον εξουθένωσε ήταν η βάσανος της παραχώρησης στους «Θεσμούς» της περιουσίας της χώρας που κυβερνούσε για σχεδόν έναν αιώνα. Θα πείτε μέχρι τότε ποιος ζει και ποιος πεθαίνει και δεδομένου ότι κανένας δεν θα ζει, αφού όλοι θα πεθάνουν, κακώς το πήρε βαριά ο Αλέξης και πήγε η ψυχολογία του στα τάρταρα.
Ξεκουράστηκε όμως και επανέρχεται με εμφανή πια μια κωλοτούμπα μεγαλύτερη και θεαματικότερη από αυτή με την οποία ακύρωσε ένα δημοψήφισμα που ο ίδιος προκήρυξε και το ΟΧΙ του λαού το μετέτρεψε σε ΝΑΙ. Όλα αυτά τα έκανε αυτοπροβαλλόμενος ως «παιδί του λαού».
Στην ουσία όμως ήταν υπηρέτης του ισχυρού οικονομικού κατεστημένο το οποίο τον γοήτευσε σε τέτοιο βαθμό που λίγες ημέρες μετά την τραγωδία στο Μάτι να βγάζει την… πίκρα του που δεν πέταξαν τα αεροπλάνα το πρωί, κάνοντας προσωπική κρουαζιέρα με πολυτελές σκάφος μέλους της οικονομικής ολιγαρχίας. Άλλωστε ηγετικό στέλεχος αυτής της ολιγαρχίας δήλωνε ευθαρσώς ότι πρωθυπουργό σαν τον Τσίπρα δεν είχαμε ποτέ. Πάμε στο γραφείο του ό,τι ώρα θέλουμε χωρίς ραντεβού και μας δέχεται.
Με την δήλωση ότι θα κάνει κόμμα, βλέπουμε από τα ΜΜΕ που ελέγχουν οι της οικονομικής ολιγαρχίας μια στήριξη προκλητική που προσβάλλει την μνήμη και την νοημοσύνη των πολιτών και γι΄ αυτό είναι ερωτηματικό το πόσο μπορεί να αντέξει στο χρόνο αυτή η στήριξη και αν θα έχει την ίδια ένταση στη συνέχεια, καθώς την έχουν ανάγκη όλοι αυτοί την κοινωνική ανοχή και πόσο μάλλον αυτή την περίοδο που τα επικοινωνιακά τους μέσα χειμάζονται από τεράστια κρίση αξιοπιστίας.
Ο Τσίπρας θα προσπαθήσει να κρύψει αυτόν τον έρωτα με την ολιγαρχία, αλλά σε αυτήν θα στηριχθεί οικονομικά και επικοινωνιακά. Αυτήν θα υπηρετήσει. Θα προσπαθήσει να προσδώσει στον εαυτό του ένα ρόλο σωτήρα όχι της κεντροαριστεράς όπως υποστηρίζουν διάφοροι… αναλυτές, αλλά της χώρας. Θέλει να την… ξανασώσει και για να θολώσει τα νερά θα πατήσει σε δύο βάρκες.
Και με τον λαό και με την οικονομική ολιγαρχία. Με την κοινωνική ρευστότητα που υπάρχει είναι βέβαιο πως οι βάρκες θα ανοίξουν και θα βρεθεί στο κενό στο ίδιο σημείο δηλαδή που βρίσκεται και τώρα. Απλώς διαλέγει έναν αργό και βασανιστικό πολιτικό θάνατο.
Όσο για το βιβλίο που γράφει για την δική του αλήθεια, πράγματι επειδή όλα είναι υποκειμενικά ο Τσίπρας μπορεί να έχει την αλήθεια του, που για όλους τους άλλους όμως είναι ψέμα. Πολλοί λίγοι θα ενδιαφερθούν γι΄αυτή του την αλήθεια, που θα είναι και απολογία. Εμένα πάντως μου θυμίζει τα χρόνια που βρισκόμασταν ανάμεσα στην παιδική και την εφηβική ηλικία που όταν μας άρεσε κανένα κοριτσάκι και θέλαμε να της το πούμε, αλλά δεν ξέραμε πώς, οι μεγαλύτεροι μας έλεγαν: Αν ντρέπεσαι να της το πεις, γράψτο της.
