Η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα μπορεί να ήταν στιγματισμένη στην Ουκρανία και να δέχτηκε έντονη παρενόχληση όταν ξέσπασε η ρωσική εισβολή, αλλά πλέον ενσωματώθηκε ως έναν βαθμό στον στρατό και με την ανεπίσημη ονομασία «Τάγμα των Μονόκερων» μάχονται κατά του Πούτιν και της «παραδοσιακής οικογένειας» που πρεσβεύει.
Κατά κύριο λόγο ομοφυλόφιλοι άνδρες, αλλά και λεσβίες και ενδεχομένως τρανς άτομα κρατούν όπλο, χειρίζονται drones, σώζουν πολίτες όποτε μπορούν και γενικώς δρουν όπως οι υπόλοιποι Ουκρανοί φαντάροι.
Η μόνη διαφορά είναι ότι για αυτά τα άτομα ο πόλεμος έχει διττό στόχο. Από τη μία προασπίζονται την πατρίδα τους, το μέρος που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, και από την άλλη πολεμούν για την επιβίωσή τους, καθώς αν ο Ρώσος πρόεδρος γίνει ο νέος ηγέτης τους, τότε δεν θα έχουν μέλλον στη νέα κοινωνία.
Η Ρωσία υποστηρίζει ότι η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα είναι «δυτικό προπαγανδιστικό προϊόν» και από το 2022 προασπίζεται την «παραδοσιακή οικογένεια», δηλαδή οικογένειες που οι γυναίκες γεννούν διαρκώς παιδιά και κυρίως αγόρια για να καλυφθεί η έλλειψη σε εργατικό δυναμικό και στρατιώτες. Χαρακτηριστικά, ο Πούτιν έχει αποκαλέσει την εισβολή στην Ουκρανία ως μέρος του αγώνα για τη διατήρηση των «παραδοσιακών ρωσικών αξιών».
Αντιθέτως, η Ουκρανία που πλέον βρίσκεται στην αγκαλιά της Δύσης και θέλει να ενταχθεί στην ΕΕ μετά το πέρας του πολέμου, αρχίζει να σέβεται τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα.
Σύμφωνα με δημοσκόπηση του Διεθνούς Ινστιτούτου Κοινωνιολογίας του Κιέβου, που διεξήχθη κατόπιν ανάθεσης της «Nash Svit», μιας οργάνωσης για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, το ποσοστό των Ουκρανών που δήλωσαν ότι τα άτομα της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους υπόλοιπους πολίτες ανήλθε στο 78,1% το 2025, από 63,7% το 2022.
Ακόμη, περίπου το 70% των ερωτηθέντων είχε θετική στάση απέναντι στη συμμετοχή των ατόμων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας στην αντίσταση κατά των Ρώσων.
Και λύθηκαν τα προβλήματα…;
Ωστόσο, τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα στην Ουκρανία συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν σοβαρά ζητήματα, ιδιαιτέρως σε ό,τι αφορά το κράτος, παρά τις προσπάθειες που γίνονται (όπως η έρευνα του Διεθνούς Ινστιτούτου Κοινωνιολογίας του Κιέβου) για να φανεί το αντίθετο.
Το κράτος δεν αναγνωρίζει τα ζευγάρια του ίδιου φύλου, παρά ανεπίσημα και μόνο στις περιπτώσεις όπου έχει καταταγεί τουλάχιστον το ένα άτομο. Εκεί υπάρχει μια ελαστικότητα, καθώς επιτρέπεται η επικοινωνία, οι ενημερώσεις και οι επισκέψεις.
Σε περίπτωση που σκοτωθεί όμως το άτομο που υπηρετεί, η άλλη πλευρά δεν αναγνωρίζεται από το κράτος. Έτσι, απαγορεύεται σε ένα ΛΟΑΤΚΙ άτομο να παραλάβει τη σορό του αγαπημένου του, να λάβει ενημέρωση για τις συνθήκες θανάτου, ακόμη και προσωπικά αντικείμενα.
Το ζήτημα αν και υποτιμάται λόγω της φρίκης του πολέμου, έχει απασχολήσει ακόμη και την Ευρώπη. Το 2023 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε ότι η έλλειψη νομικής αναγνώρισης των ομοφυλόφιλων ζευγαριών από την Ουκρανία συνιστούσε διάκριση και παραβίαζε το δικαίωμα στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή.
Στο πρόσφατο Pride που διοργανώθηκε στο Κίεβο υπό τον φόβο ρωσικής επιδρομής, Ουκρανοί διαδήλωσαν για το αυτονόητο. Ίσα δικαιώματα με όλους τους υπόλοιπους. Όπως επιτρέπεται πχ σε μια γυναίκα να κλάψει στο κρεβάτι του νοσοκομείου τον αγαπημένο της που σκοτώθηκε, να επιτρέπεται το ίδιο και σε έναν άντρα που έχασε τον σύντροφό του στη μάχη κι ούτω καθεξής.
Σύμφωνα με τους New York Times, η Ουκρανία «ζητά από τον κόσμο να καταλάβει ότι η ελευθερία δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι ζουν τη ζωή τους, είτε υπό την απειλή αεροπορικών επιθέσεων, είτε σε καταφύγια, είτε στην πρώτη γραμμή του μετώπου, είτε στους διαδρόμους των νοσοκομείων. Είναι κάτι για το οποίο αξίζει να αγωνιστείς. Η ελευθερία είναι επίσης το δικαίωμα να κρατάς το χέρι του ανθρώπου που αγαπάς, χωρίς το κράτος να προσποιείται ότι αυτός ο άνθρωπος δεν υπάρχει».
Πηγή φωτογραφιών: Sasha Maslov από documenting ukraine
