- Γράφει ο Βαγγέλης Βουτσινάκης
…Μπορεί να μη ζουν στην καθημερινότητά μας.
Μπορεί να χάνονται, να βιάζονται ή να σιωπούν, μπορεί να κρύβονται, να θυμώνουν, να φωνάζουν ή να κάνουν λάθη, φτάνει όμως ένα νεύμα, μια λέξη, ένα ρεφρέν ή ένα σκέρτσο από ‘κείνα που ξέρουν να καμώνουν, για να τους αποθεώσουμε ξανά, να τους λατρέψουμε και πάλι, να τους θαυμάσουμε για μια ακόμα φορά, να τους συγχωρήσουμε για πάντα.
Οι μικροί θεοί μας είναι οι φύλακες άγγελοι μας· τους χρειαζόμαστε, τους έχουμε ανάγκη, τοὺς αναζητάμε, τους πλάθουμε με τη φαντασία μας ή τους κατασκευάζουμε με το μυαλό μας. Τους επικαλούμαστε στις χαρές μας, ακουμπάμε πάνω τους στις λύπες μας, τους βγάζουμε σεργιάνι στους ενθουσιασμούς μας, σπαράζουμε στην απουσία τους.
Οι μικροί θεοί μας είναι ό,τι πιο μυθικό έχει πλάσει ο άνθρωπος. Είναι το άπιαστο και το χειροπιαστό μαζί. Είναι η κόλαση κι ο παράδεισος ταυτόχρονα. Είναι η αρχή και το τέλος σε μια συσκευασία… Σ’ ένα είδωλο.
Είναι η δύναμη να ζεις τις αδυναμίες μιας ζωής.
