Σε ανακοίνωσή του, ο σύζυγός της, Ντέιβιντ Χάτσινς, γνωστοποίησε ότι πέθανε το βράδυ της Τρίτης, ύστερα από σύντομη ασθένεια.
«Η ευφυΐα, το θάρρος και η ξεχωριστή φωνή της άφησαν ένα διαρκές αποτύπωμα στην πολιτιστική και δημόσια ζωή της Βρετανίας», δήλωσε ο Χάτσινς. «Για μένα υπήρξε σύντροφος, έμπιστη φίλη και πηγή έμπνευσης· αισθάνομαι βαθύτατα προνομιούχος που μοιράστηκα τη ζωή μου μαζί της».
«Αναπαύσου εν ειρήνη, Μπόνι Γκριρ», έγραψε σε ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η μυθιστοριογράφος Μπερναρντίν Εβαρίστο. «Πολύ θλιβερά νέα. Υπήρξε μια περίοδος, στις δεκαετίες του 1990 και του 2000, κατά την οποία η Μπόνι ήταν πιθανότατα η σημαντικότερη και πλέον αναγνωρίσιμη μαύρη σχολιάστρια πολιτιστικών θεμάτων στο Ηνωμένο Βασίλειο. Πέρα από το συγγραφικό της έργο, συμμετείχε επίσης σε πολλά σημαντικά διοικητικά συμβούλια, εκπροσωπώντας τη μαύρη κοινότητα».
Σε ανάρτησή του στο Instagram, ο πρώην αντιπρόεδρος της βρετανικής κυβέρνησης Ντέιβιντ Λάμι χαρακτήρισε την Γκριρ «μια πανίσχυρη τεχνίτρια του λόγου και καλλιτέχνιδα — εύγλωττη και απαιτητική. Μια αληθινή ζωτική δύναμη».
Η Γκριρ γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1948. Ήταν το μεγαλύτερο από επτά παιδιά και μεγάλωσε στη νότια πλευρά του Σικάγου. Σπούδασε θεατρική γραφή στην πόλη, με δάσκαλο τον Ντέιβιντ Μάμετ, προτού μετακομίσει στη Νέα Υόρκη για να εργαστεί στο θέατρο. Το 1985 παρουσίασε ένα έργο της στο Φεστιβάλ Fringe του Εδιμβούργου και, τελικά, εγκαταστάθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο τον επόμενο χρόνο. Απέκτησε τη βρετανική υπηκοότητα το 1997.
Το έργο της Γκριρ —το οποίο συχνά επικεντρωνόταν στη ζωή των μειονοτήτων και των γυναικών— εκτεινόταν από το μυθιστόρημα και τη μη μυθοπλαστική πεζογραφία έως το θέατρο και τη ραδιοτηλεόραση.
Το πρώτο της βιβλίο, Hanging By Her Teeth, που κυκλοφόρησε το 1994, ήταν ένα μυθιστόρημα με ηρωίδα μια μαύρη Αμερικανίδα, η οποία ταξιδεύει στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη αναζητώντας τον πατέρα της. Στα μεταγενέστερα βιβλία της συγκαταλέγονται το Obama Music (2009), σχετικά με τους δεσμούς της ίδιας και του πρώην προέδρου των ΗΠΑ με τη νότια πλευρά του Σικάγου· το Langston Hughes: The Value of Contradiction (2011), μια βιογραφία της εμβληματικής μορφής της Αναγέννησης του Χάρλεμ· και το A Parallel Life (2014), τα απομνημονεύματά της. Το 2019 συμμετείχε με κείμενό της στο New Daughters of Africa, την ιστορικής σημασίας ανθολογία που επιμελήθηκε η Μάργκαρετ Μπάσμπι. Το 2022 ανακηρύχθηκε μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Λογοτεχνίας.
Στα θεατρικά έργα της Γκριρ περιλαμβάνονται το Dancing on Blackwater, το οποίο διερευνούσε τις σχέσεις μητέρας και κόρης· το Jitterbug, αποτελούμενο από επτά σύντομα έργα γύρω από τις πολιτισμικές διαιρέσεις· και το Munda Negra, για το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο Verity Bargate της θεατρικής εταιρείας Soho Theatre για το καλύτερο έργο.
Το 2005 το BBC μετέδωσε το Marilyn and Ella Backstage at the Mocambo, το ραδιοφωνικό θεατρικό έργο της Γκριρ για τη Μέριλιν Μονρόε και την Έλα Φιτζέραλντ. Τη δεκαετία του 1950, σε μια εποχή έντονων φυλετικών διακρίσεων, η Μονρόε έπεισε ένα νυχτερινό κέντρο να προσλάβει τη Φιτζέραλντ, υποσχόμενη ότι θα καθόταν κάθε βράδυ στο πρώτο τραπέζι. Αργότερα, η Γκριρ διασκεύασε την ιστορία σε μουσικό θεατρικό δράμα με τίτλο Marilyn and Ella. Το έργο παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Fringe του Εδιμβούργου, στο Theatre Royal Stratford East και στο θέατρο Apollo του Λονδίνου.
Η Γκριρ έγραψε πολλά ραδιοφωνικά θεατρικά έργα για το BBC, ανάμεσά τους το Rosa Parks, με θέμα την εμβληματική μορφή του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα, και το Ferguson, εμπνευσμένο από το έργο Ο Πατέρας του Αύγουστου Στρίντμπεργκ. Η δράση του τελευταίου τοποθετείται στις ΗΠΑ το 2016, με φόντο τις διαδηλώσεις που ακολούθησαν τη δολοφονία του Μάικλ Μπράουν από αστυνομικό. Επίσης, μετέφρασε και δραματοποίησε τον Μικρό Πρίγκιπα για μια ραδιοφωνική διασκευή του BBC με πολυμελή θίασο ηθοποιών.
Έγραφε συχνά άρθρα γνώμης σε έντυπα όπως ο Guardian, ο Independent και το New Statesman.
Σε συνέντευξή της στον Guardian το 2016, είχε δηλώσει: «Το Black Lives Matter είναι μια επανάληψη. Είναι η αναβίωση όσων κάναμε ως φοιτητές ακτιβιστές τη δεκαετία του 1960, την εποχή των Μαύρων Πανθήρων. Το καταλαβαίνω, επειδή το έχω ζήσει και το έχω δει».
Η Γκριρ εμφανιζόταν τακτικά ως μέλος πάνελ σε εκπομπές για ζητήματα της επικαιρότητας, όπως το Newsnight Review και το Question Time. Το 2009 συμμετείχε σε ένα επεισόδιο του Question Time που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, μαζί με τον Νικ Γκρίφιν, ηγέτη του ακροδεξιού Βρετανικού Εθνικού Κόμματος. Κατά τη διάρκειά του, άκουσε «κάτι ανάμεσα στο κοινό — ένα είδος τραγουδιού», όπως έγραψε αργότερα στον Guardian, και μετέτρεψε την εμπειρία αυτή στην όπερα Yes, η οποία έκανε πρεμιέρα δύο χρόνια αργότερα.
Υπηρέτησε στα διοικητικά συμβούλια της Βασιλικής Όπερας, του Βρετανικού Μουσείου και της Σχολής Κινηματογράφου του Λονδίνου, ενώ διετέλεσε πρύτανις του Πανεπιστημίου Kingston του Λονδίνου. Το 2010 τιμήθηκε με τον τίτλο OBE για την προσφορά της στις τέχνες.
Το 2009 είχε γράψει ότι ήρωάς της ήταν ο Τζέιμς Μπόλντουιν, χαρακτηρίζοντάς τον «τον άνθρωπο που πρώτος με συγκίνησε και εξακολουθεί να με συγκινεί». Ήταν δώδεκα ετών όταν διάβασε το πρώτο του βιβλίο, Go Tell It on the Mountain. «Απέδωσε με απόλυτη ακρίβεια τα συναισθήματα που ένιωθα και στη συνέχεια διάβασα όλα τα βιβλία του».
Η Γκριρ παντρεύτηκε το 1993 τον Χάτσινς, τον οποίο είχε γνωρίσει για πρώτη φορά σε έναν διάδρομο σουπερμάρκετ. Στην ανακοίνωση που εξέδωσε μετά τον θάνατό της, ο Χάτσινς ανέφερε ότι «όσοι βρίσκονταν πιο κοντά στην Μπόνι θα θυμούνται τη ζεστασιά, το χιούμορ, τη γενναιοδωρία και την εξαιρετική ικανότητά της να φέρνει τους ανθρώπους κοντά».
Πολλοί συγγραφείς και πολιτικοί απέτισαν φόρο τιμής στην Γκριρ με αναρτήσεις τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την Τετάρτη.
«Η φωνή της Μπόνι έφερε θάρρος, χιούμορ και ανθρωπιά στον πολιτιστικό διάλογο της Βρετανίας», έγραψε ο δήμαρχος του Λονδίνου, Σαντίκ Καν. «Ενέπνευσε πολλούς ανθρώπους και τους άνοιξε δρόμους. Και ήταν, επιπλέον, ένας εξαιρετικά διασκεδαστικός άνθρωπος».
Πηγή: theguardian.com
