«Η συζήτηση για την Τεχνητή Νοημοσύνη στην τριτοβάθμια εκπαίδευση συχνά επικεντρώνεται στα εργαλεία και στους κινδύνους που προέρχονται από αυτά. Το ζήτημα όμως είναι βαθύτερο. Η ΤΝ χρησιμοποιείται ήδη, από φοιτητές/τριες και διδάσκοντες/ουσες. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι σημαίνει πλέον, στις νέες συνθήκες, να μαθαίνει, να γράφει και να ερευνά κανείς. Όταν η χρήση της γίνεται άκριτα, υπάρχει ο κίνδυνος να αποδυναμωθεί ό,τι το πανεπιστήμιο οφείλει να καλλιεργεί: κριτική σκέψη, συνθετική ικανότητα, ακαδημαϊκή ακεραιότητα, ικανότητα των νέων επιστημόνων να διαμορφώνουν αυτόνομη δική τους κρίση.
Πρόσφατα, η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων ενέκρινε ομόφωνα μια ενιαία πολιτική για τη χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης στην εκπαίδευση, την έρευνα και τη λειτουργία του Ιδρύματος. Θεσπίστηκε έτσι ένα ενιαίο πλαίσιο για την υπεύθυνη, ασφαλή, νόμιμη, διαφανή και ανθρωποκεντρική χρήση συστημάτων Τεχνητής Νοημοσύνης. Επόμενα βήματα είναι η ενημέρωση όλης της πανεπιστημιακής κοινότητας, η επιμόρφωση των διδασκόντων/ουσών, η προσαρμογή των τρόπων αξιολόγησης και η τακτική αναθεώρηση της πολιτικής, καθώς τα εργαλεία εξελίσσονται ταχύτατα.
Παράλληλα, υπάρχει μέριμνα ώστε ο φοιτητικός πληθυσμός να αποκτά τα εφόδια για να κατανοεί αυτά τα συστήματα. Με απόφαση της Συγκλήτου εντάσσονται οριζόντια μαθήματα ψηφιακού εγγραμματισμού σε όλα τα προγράμματα σπουδών.
Σε μια εποχή που η Τεχνητή Νοημοσύνη επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο αποκτούμε τη γνώση και τον τρόπο με τον οποίο της αποδίδουμε αξιοπιστία, ο ρόλος του πανεπιστημίου ως θεσμού τεκμηριωμένης αξιολόγησης και επιστημονικής λογοδοσίας είναι κριτικής σημασίας».
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
