- Γράφει η Μαρία Άνθη
Κάθε χώρα που μπορεί να λέγεται πολιτισμένος κόσμος είναι αναγκαίο να θεσπίσει ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο με βάση τον ανθρωπισμό, για την εξάλειψη της φτώχειας, την ταξική ανισότητα και την αυταρχική θέσπιση νομοθετημάτων προς όφελος των λίγων. Πρώτα από όλα εκείνο που χρειάζεται είναι ένα συνταγματικό δίκαιο που να προάγει τον ανθρωπισμό με βάση την ίση κατανομή των αγαθών κατά των αναλογιών εκείνων που δεν θα μοιάζουν με επιδόματα ούτε τα κλασικά και τετριμμένα όπως λέμε, με βάση των αναγκών και τηρουμένων των αναλογιών. Με νέα πράγματα, με βάση της ψήφισης νόμων οι οποίοι θα προάγουν την ανθρώπινη κοινωνική συνοχή και κατ’ επέκταση την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και θα καταργούνται όσοι θα κάνουν ακριβώς το αντίθετο.
Αυτό όμως για την πρόοδο, δεν μπορεί να επιτευχθεί, δίχως τον έλεγχο του νομοθέτη με βάση τον άξονα του ανθρωπισμού που να προϋποθέτει την προστασία των πολιτών. Και επίσης δίχως την κοινωνική συμμετοχή, δεν θα μπορέσει να σταθεί μια τέτοια προοπτική.
Ποιος ερωτάται αν θα δοθεί ή θα κοπεί ή θα μειωθεί το εισόδημά του, από τον αγρότη, το τσαγκάρη. Το δάσκαλο, το πωλητή. Κανένας κλάδος επαγγέλματος δεν θα κατακερματιστεί πια, ούτε θα μπορέσει να συνθλιβεί, εφόσον το πρώτο που θα δίνει σε κάθε πολίτη θα είναι μονιμότητα στην εργασία. Για ένα διάστημα μικρό που εργάζεται ο κάθε άνθρωπος σήμερα στις περισσότερες επιχειρήσεις, δεν τον αφήνουν να αναπτυχθεί να σπουδάσει τα παιδιά του , να χτίσει ένα σπίτι καλύτερο, να έχει μια άνεση οικονομική διότι μονίμως βρίσκεται σε μια αβεβαιότητα πολλές ώρες εργασίας για το ελαχιστότατο, ένα κομμάτι ψωμί, την ώρα που εκτός την φορολογία του ένας ακόμη κρυφός φόρος τον περιμένει όταν πάει να αγοράσει τα προϊόντα του. Ανεξέλεγκτα αισθάνεται την οικονομική αιμορραγία.
Ψωμί για όλους
Πρόκειται για μια αντιανθρώπινη τακτική της μη ανάπτυξης, διότι τα έξοδα στα νοικοκυριά δεν τρέχουν μόνο όσο έχουν συμβόλαιο οι εργαζόμενοι με τις εταιρίες, αλλά και μετά αφού θα απολυθούν και θα βρίσκονται προς αναζήτηση της νέας εργασίας κι αν αυτό αργήσει και δεν γίνει γρήγορα τότε δεν θα έχει καμία κοινωνική παροχή, διότι είναι σχεδόν μηδαμινή και θα έχει τελειώσει όπως τελειώνουν τα επιδόματα. Στην ουσία τα κουπόνια και τα επιδόματα ένας που έχει τη δουλειά του δεν τα χρειάζεται.
Έτσι με τέτοιους ληστρικούς νόμους που δεν έχει κανένα τρόπο να κινήσει τα νήματα εκείνος περισσότερο όλο και περισσότερο για την επιβίωσή του, μη μπορώντας να αφήσει απογόνους που θα τους προσφέρει ένα ασφαλές μέλλον, αρχίζει και το δημογραφικό πρόβλημα. Η φτωχοποίηση κ.τ.λ.
Κανένας κλάδος με τα απαρτιζόμενα κοινωνικά σύνολα μέχρι σήμερα δεν κατάφερε να αποδώσει και να αναπτυχθεί κάτω από τη βαρύτατη φορολογία και με το «χτύπημα¨ των νέων τεχνολογιών που κάθε τόσο παράπλευρα λειτουργούν ναι μεν ως υποστηρικτικές αλλά μειώνουν ταυτόχρονα και τη ζήτηση σε εργατικά χέρια .
Επομένως κάθε δέκα χρόνια αναγκάζονται οι επιχειρήσεις και οι εργαζόμενοι στις αγορές της μικρομεσαίας τάξης που είναι και η πλειοψηφία, να αλλάζουν καθεστώς και προϊόν ώστε να ψάξουν την τύχη τους σε άλλο τομέα. Δίχως τις κατάλληλες γνώσεις τις πιο πολλές φορές, σε συνθήκες άσχημες, λόγω της ρευστής και ασταθούς κατάστασης που με τεχνητό τρόπο δημιουργεί μια τάξη, η οποία χειρίζεται τις τραπεζικές και χρηματοοικονομικές αγορές από κεφάλαια μέχρι και τα χρηματιστήρια. Η τάξη των ολιγαρχών.
Αυτές όλες οι πολιτικές πετυχαίνουν στην πίεση της κοινωνικής πυραμίδας προς τη βάση της που είναι ο μισθωτός, προς όφελος των λίγων και με τέτοιο τρόπο ώστε το κατά κεφαλήν εισόδημα να μειώνεται τουλάχιστον δύο φορές πιο κάτω από τις συνηθισμένες συνθήκες σύμφωνα στο νόμο της αγοράς προσφοράς και ζήτησης. Τα νοικοκυριά όμως θέλουν ψωμί για όλους.
Κανένας νόμος δεν πρέπει να αφήνεται από το ίδιο το κράτος να εφαρμόζεται αν δεν προάγει την αξιοπρεπή ζωή σε μια κοινωνία. Νόμοι καταχρηστικοί θα πρέπει να κρίνονται παράνομοι και καταχρηστικοί και να μην αφήνονται να εφαρμοστούν, παραβιάζοντας τον άξονα του ανθρωπισμού. Αυτός ο άξονας θα πρέπει να θεσπιστεί από επιτροπή συμμετοχικής δημοκρατικής αρχής. Η ίδια η Συμμετοχική Δημοκρατία θα πρέπει να αναπτυχθεί με τέτοιες επιτροπές ανά κλάδο που να ασκούν τον έλεγχο σε κάθε υπουργείο που περνάει μια σειρά νόμων προς ψήφιση στη Βουλή. Υπάρχουν υπουργεία που δεν προάγουν την εκπαίδευση, το πολιτισμό, στην πραγματικότητα, αλλά υστερόβουλα τον τραβάνε κατά πίσω στον αναχρονισμό, εξαιτίας αυτού του προβλήματος το οποίο είναι γενικό.
Έναν νέο ανθρωπισμό
Ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο με ανθρωπισμό, θα πρέπει να καταργήσει το «δουλοπάροικο» αυτό καθεστώς που προωθούν στο σύνολό τους, κάποιες πολιτικές οι οποίες πρέπει κάποτε να τελειώσουν ως μη ωφέλιμες κοινωνικά. Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι η εξασφάλιση της εργασίας της ίδιας της εργατιάς και όχι μιας κάποιας απασχόλησης. Η λέξη Απασχόληση δεν σημαίνει τίποτα απλώς σε απασχολώ κάποιες μέρες ή ώρες, αυτό σηματοδοτεί. Την κατάργηση του νόμου της μη μονιμότητας, την ποινικοποίηση του ρουσφετιού ως παρεμπόδιση μιας ολόκληρης κοινωνίας να φθάσει όπου είναι να φθάσει με την αξία της. Αυτό είναι έργο τον πολιτικάντηδων κυρίως από παλιά. Χρειάζεται να υπάρξει Αξιολόγηση υπουργών, ανάλογα με το πόσα κατάφεραν στο πρόγραμμα που ανέλαβαν να φέρουν εις πέρας από ανώτατο όργανο το οποίο πάλι θα περνάει από επιτροπές συμμετοχικής Δημοκρατίας. Να απαγορεύεται ότι φέρει αντικοινωνικά μέτρα ως κατακριτέο παράνομο αντιανθρώπινο και κατά του ίδιου του ανθρωπισμού. Δεν μπορεί να φτιάχνει ο άνθρωπος δορυφόρους και εκατομμύρια παιδιά να έχουν έλλειψη τροφής, να μένουν αμόρφωτα. Εκατομμύρια και χιλιάδες να ζούνε μια ολόκληρη ζωή με τα λιγοστά μη καλύπτοντας ποτέ τις ανάγκες τους, ούτε θέρμανση να μην έχουν οι περισσότεροι, το πιο απλό σε έναν σπίτι σήμερα.
Η καλυτέρευση του ανθρώπου δεν μπορεί να έλθει μόνη της αν δεν καταργηθούν μέτρα που τον μειώνουν ως άνθρωπο και τον αποτελειώνουν. Ο άνθρωπος απέτυχε την εξέλιξή του, λόγω του ότι η τύχη του παίζεται στα ζάρια κάποιων ολιγαρχών. Με τη θέσπιση των επιτροπών αυτών που θα δουλεύουν κάτω από αυτόν τον άξονα όπου θα πρέπει να θεσπιστεί, αυτή η πάλη η αιώνια των τάξεων μπορεί να εξισορροπήσει. Δεν μπορεί να υπάρχει ακόμη έτσι ο άνθρωπος περνώντας από λοιμούς, πείνα και πολέμους μέχρι σήμερα. Κάποτε αυτό το όνειδος, η ντροπή, πρέπει να σταματήσει. Δεν άλλαξαν και πολλά από την εποχή της δουλείας, απλώς σήμερα ο σύγχρονος δούλος ξέρει γράμματα έχει αυτοκίνητο, κινητό, μπαίνει σε τρένο, αεροπλάνα. Έχει ένα μισθό τον κατώτατο και όχι πάντα, έχει μια σχετική ελευθερία. Κάποτε θα τον χάσει το μισθό όπως προ είπα και η μικρομεσαία τάξη πάντοτε θα χτυπιέται, όμως η τάξη αυτή είναι πολύ σημαντική και πρέπει να στηριχτεί, πράγμα που δεν έχουμε δει ποτέ.
Είναι ο κοινωνικός ιστός της οικονομίας, η πλειοψηφία και έχουν ακολουθηθεί τακτικές να την καθηλώσουν από όλες τις κυβερνήσεις, παρόλο που είναι το οξυγόνο του κράτους. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπολογίζονται οι πολίτες. Από εκεί μπορεί κανείς να έχει μια εικόνα πως υπολογίζεται κάποιος στα μάτια μιας κυβέρνησης. Μα το θέμα είναι ποιος τους το επιτρέπει αυτό, οι ίδιοι αναλαμβάνουν, οι κυβερνώντες τέτοιες πρωτοβουλίες, επειδή οι άνθρωποι δεν είναι οργανωμένοι. Εκείνοι όμως είναι! Οργάνωση θέλουν οι πολίτες όχι κομματισμό, είναι η διαίρεση ο κομματισμός. Επομένως όταν ακούμε συχνά για αναθεώρηση συντάγματος για ποια αναθεώρηση μιλάμε αν δεν συμπεριληφθεί ένα τέτοιο νέο μέτρο που θα αναιρεί πάσης φύσεως καταχρηστικού νόμου που καταστρατηγεί τον ανθρωπισμό.
Γιατί πέφτουν οι κυβερνήσεις
Ο άξονας αυτός είναι μια ασφάλεια εσαεί για τον άνθρωπο και την ύπαρξη. Αν θέλουμε τις κοινωνίες υγιείς. Αυτά όμως όλα κερδίζονται και κάποιος πρέπει να ανοίξει το διάλογο για την πάταξη του αυταρχισμού στην Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Στη Δημοκρατία που φτιάχνεται και νομοθετούν λίγοι για τα συμφέροντα κάποιων μικρών ομάδων που καμία σχέση δεν έχουν με τη πραγματικότητα. Εκεί βρίσκεται εξάλλου και όλη η αντιπαλότητα μεταξύ των πολιτών και των εκάστοτε κυβερνήσεων, θα χρειαστεί να τις απασχολήσει το ζήτημα αυτό, διότι πέφτουν όλες οι κυβερνήσεις τους, στην συντριπτική τους πλειοψηφία. Αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη, η Ελλάδα παρουσιάζει παραδοσιακά αξιοσημείωτη πολιτική αστάθεια μη μπορώντας ποτέ να τη συγκρατήσει, με τη διαφθορά και τη κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος έχοντας τεράστιο αντίχτυπο στους πολίτες της. Προνόμια και δικαιώματα χάνονται καθιστώντας τις κυβερνήσεις, υπουργεία, και πολιτικούς, όλες όλο και λιγότερο υπόχρεους απέναντι στον πολίτη. Η πτώση των θεσμών δεν ξεπήδησε έτσι από το πουθενά, υπάρχει το πρόβλημα στη βάση της ίδιας της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.
