Γράφει ο Νίκος Χ. Λαγκαδινός
Ζούμε στον αιώνα της απόλυτης ασυδοσίας. Το διαδίκτυο, από εργαλείο γνώσης και επικοινωνίας, έχει μετατραπεί σε έναν απέραντο ψηφιακό βούρκο, όπου ο καθένας νομίζει ότι η γνώμη του έχει το ίδιο βάρος με την αλήθεια. Η σοβαρότητα έχει πεθάνει, η αιδώς έχει εξαφανιστεί και στη θέση τους βασιλεύει ο απόλυτος κοινωνικός και πολιτικός πανζουρλισμός.
Πρώτοι και καλύτεροι στο πανηγύρι της εξαπάτησης; Οι ίδιοι οι πολιτικοί και ο στρατός των αυλικών τους. Άνθρωποι χωρίς αναστολές, που σκορπούν το ψέμα χωρίς φειδώ, κατασκευάζουν αφηγήματα, μοιράζουν “σανίδες σωτηρίας” από άχυρο και δηλητηριάζουν τη δημόσια σφαίρα. Και απέναντί τους, μια κοινωνία εν πολλοίς απληροφόρητη, εθισμένη στην ευκολία, που καταπίνει αμάσητο ό,τι της σερβίρουν. Το ψέμα πουλιέται φθηνά και καταναλώνεται με απληστία.
Το Τέλος της Λογικής
Μέσα σε αυτό το τοξικό κοκτέιλ από ύβρεις, συκοφαντίες, κατασκευασμένες «αποκαλύψεις» και κραυγές, η αλήθεια έχει γίνει το πρώτο θύμα. Είναι πλέον σχεδόν αδύνατο για τον μέσο άνθρωπο να ξεχωρίσει το πραγματικό από το κατασκευασμένο.
Το ψέμα φωνάζει, πουλάει και γίνεται viral σε δευτερόλεπτα.
Η αλήθεια απαιτεί σκέψη, διασταύρωση και κόπο – πολυτέλειες που η εποχή μας φαίνεται να περιφρονεί.
Ο λογικός άνθρωπος νιώθει εγκλωβισμένος σε ένα φρενοκομείο. Όταν ο θόρυβος γίνεται ανυπόφορος και η λάσπη φτάνει μέχρι το γόνατο, η ψυχραιμία παύει να είναι επιλογή· γίνεται αδύνατη.
Η Σιωπή ως Πράξη Αυτοσυντήρησης
Όταν ο δημόσιος διάλογος μετατρέπεται σε αρένα απατεώνων και εύπιστων, ο σκεπτόμενος πολίτης δεν έχει άλλη επιλογή από το να οπισθοχωρήσει. Η αποχή από τα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα, η καταφυγή στη σιωπή, δεν είναι δείγμα δειλίας. Είναι πράξη πνευματικής αυτοσυντήρησης.
Όταν το σύστημα απαιτεί να γίνεις μέρος του πανζουρλισμού για να ακουστείς, η μόνη αξιοπρεπής στάση είναι να του γυρίσεις την πλάτη. Ας μείνουν μόνοι τους να κραυγάζουν στο κενό.
