Μια “Πρόταση Παραγωγής” (για να βγούμε κάποτε από την κρίση διαρκείας)

Παραγωγική Ανασυγκρότηση. Τροφική Επάρκεια. Συνεργατικές-Συνεταιριστικές ενώσεις, υποδομή και βάση για Δημορατία και Εθνική Ανεξαρτησία

  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ*
  • g.papagian3@yahoo.gr

Διατυπώνω μια “Πρόταση Παραγωγής” (για να βγούμε κάποτε από την Κρίση διαρκειας): Θεωρώ πρώτιστη την Ανάγκη Παραγωγικής Ανασυγκρότησης. Με Οργάνωση της παραγωγής, Συνεργατικές-“εναλλακτικές” μορφές εργασίας. Με Αγροτικούς συνεταιρισμούς, Καταναλωτικούς Συνεταιρισμούς που λειτουργούν Χωρίς μεσάζοντες, δίκτυα ανεξάρτητων επαγγελματιών που παράγουν συνεργατικά. Τροφική Επάρκεια.

Με το υφιστάμενο “μοντέλο ανάπτυξης και παραγωγής” παρωχημένο και ξεπερασμένο, με τα αδιέξοδα να μας ταλανίζουν, προβάλλει η ανάγκη για διατύπωση Εναλλακτικών Προτάσεων και Δράσεων. Η ανάγκη να υπάρξει ένα Εθνικό Σχέδιο Επιβίωσης και Ανασυγκρότησης: της κοινωνίας, του κοινωνικού κράτους και της παραγωγής, με προτεραιότητα την ευημερία και αξιοπρέπεια των λαϊκών στρωμάτων και με κατεύθυνση και κίνητρο την κοινωνική δικαιοσύνη. Τούτο ανάμεσα σε άλλα σημαίνει:

-Ανάσχεση του ξεπουλήματος και της αισχροκέρδειας, της Ακρίβειας που συντρίβει λαϊκά νοικοκυριά και μικρομεσαίους αδιακρίτως, την υπεράσπιση του εθνικού πλούτου. Δουλειά και δίκαιη αμοιβή για όλους. Κοινές Δράσεις για έλεγχο της κερδοσκοπικής ασυδοσίας, της διαφθοράς. Κοινές Δράσεις στην παραγωγή και διανομή αγαθών και υπηρεσιών, με κατεύθυνση προς μια οικονομία υπέρ των υποτελών τάξεων/ εργαζομένων και ανέργων, με ουσιαστικό κοινωνικό χαρακτήρα και περιεχόμενο.

-Υπεράσπιση των κοινωνικών δικαιωμάτων και των δημοσίων αγαθών, εργατικός και λαϊκός έλεγχος στους θεσμούς και στα κέντρα λήψης των αποφάσεων.

Κατάρτιση λοιπόν με δημόσιο διάλογο Προγράμματος Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Αναδιανομής του Πλούτου και Ανθρώπινης και Αειφόρου Ανάπτυξης.

Διότι, επιτακτική Ανάγκη σήμερα είναι : η Ανάπτυξη της πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγής. Η Παραγωγική Ανασυγκρότηση, οι εναλλακτικές μορφές ανάπτυξης. Η Στήριξη μορφών συλλογικής διαχείρισης, όπως: συνεταιρισμών, ομαδικών καλλιεργειών, δημοτικών και δημοσυνεταιριστικών επιχειρήσεων, διαχείριση των λαϊκών αγορών από επιτροπές άμεσων παραγωγών, καταναλωτών κ.ο.κ.

Η Αξιοποίηση του συνόλου του εθνικού πλούτου, ορυκτού και υποθαλάσσιου υπέρ του έθνους και του Λαού. Η Προστασία της Δημόσιας Περιουσίας. Λαϊκή κινητοποίηση για τη γη, την στέγη, το κλίμα και τους φυσικούς πόρους, την αγροτική αναδιάρθρωση και τη διατροφική επάρκεια. Μία Εναλλακτική, προοδευτική αντίληψη πρέπει να επιβεβαιώνεται με την εναλλακτική δράση και στην οικονομία.

Αυτό συνεπάγεται στήριξη των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων (μ.Μ.Ε.), δημιουργία εταιρειών λαϊκής βάσης, συνεταιρισμών, ομαδικών καλλιεργειών και κοινοπραξιών, πρωτοβουλίες των εργαζομένων για ματαίωση του αφελληνισμού βιώσιμων επιχειρήσεων, ενίσχυση πρωτοβουλιών για αξιοποίηση παραγωγικών δυνατοτήτων.

Παραθέτω ένα απόσπασμα από μια διακήρυξη της “Πολιτικής Πρωτοβουλίας” :απότοκο,” η εδώ και δεκαετίες διολίσθηση του συνόλου της ελληνικής οικονομίας στον παρασιτισμό και σε ενός τύπου τριτοκοσμικής-αποικιακής (υπο-) «ανάπτυξης». Χωρίς κανένα σοβαρό επιτελικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, με, όλως αντιθέτως, δοσμένα όλα στο καταστροφικό έργο αποψίλωσης κάθε εθνικής παραγωγής (ενέργεια, βιομηχανία, εμπόριο, αγροτική παραγωγή κ.τ.ό.), ξεμείναμε σε μια εξαγγελία «παραδείσου» των καζίνων, του φτηνού τουρισμού και των επιδοτήσεων.

Αυτό που ζούμε τις τελευταίες δεκαετίες δεν είναι παρά η υποβάθμιση του αγροτικού παραγωγικού τομέα, ενεργειακή πολιτική υπαγορευόμενη από ξένα κέντρα αποφάσεων, τουριστική μονοκαλλιέργεια, πωλήσεις γης σε κάθε λογής ξένους επενδυτές και επιτήδειους ιδιώτες, αδιαφορία για την μικρομεσαία επιχείρηση και συνεχής διολίσθηση του συνόλου της οικονομίας σε πλήρη υποτέλεια στις πολυεθνικές αφ’ ενός και σε ένα πολιτικάντικο επιδοματισμό αφ’ ετέρου.

Είναι φανερό, ακόμα και στον πιο ανίδεο σε οικονομικά θέματα πολίτη, πως χωρίς μια σοβαρή παραγωγική ανάταξη, ούτε η διεθνής θέση της χώρας μπορεί να διασφαλιστεί, ούτε η ελευθερία και ανεξαρτησία της, ούτε θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε ποτέ από το απεχθές βάρος του χρέους.

Μάλιστα, η κατάσταση που περιγράψαμε βαθαίνει, όπως είναι αναμενόμενο, το κοινωνικό χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους (υπερ-πλούσιους) και φτωχούς (νεόφτωχους), κάνοντας το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη πιο επίκαιρο από ποτέ.(“για μια Νέα πολιτική πορεία”)

Ο λαός μας κατανοεί ότι δεν θα υπάρξει σωτηρία εάν αυτή η χώρα δεν σταθεί στα δικά της πόδια, στη δική της δηλαδή παραγωγική υπόσταση και αυτοδυναμία, ότι έτσι θα διατηρήσει ανοιχτό τον δρόμο για την ουσιαστική λειτουργία τής (περιορισμένης σήμερα) Δημοκρατίας, για την επανάκτηση όρων Εθνικής Ανεξαρτησίας.

*Ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος είναι μέλος της “Πολιτικής Πρωτοβουλίας”

The following two tabs change content below.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1954. Μετά το τέλος των Γυμνασιακών του σπουδών από το Γυμνάσιο Αρρένων Καλλιθέας, σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο Φλωρεντίας την περίοδο 1971-77. Στη συνέχεια αποφοίτησε από το Ελληνικό Μεσογειακό Κέντρο Αραβικών και Ισλαμικών Σπουδών και την Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης. Εργάζεται στο ΥΠΕΧΩΔΕ. Στα χρόνια της 7χρονης δικτατορίας είχε ενεργό δράση στο φοιτητικό κίνημα καθώς και στον αντιστασιακό αγώνα από τις γραμμές του Π.Α.Κ. Γράφει άρθρα γνώμης, σχόλια, βιβλιοκριτική, επιφυλλίδες σε περιοδικά και εφημερίδες. Είναι τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας Παρόν, των περιοδικών Άρδην, Τετράδια, Λιμπρέτο και άλλων τοπικών εφημερίδων και εντύπων. Εργογραφία: Έχει συγγράψει τα βιβλία: «Η σκοτεινή πλευρά του ήλιου», εκδ. Οδυσσέας, μαρτυρία, 1989, «Βροχή στη Δαλματία, καφές στο Τίτογκραντ», νουβέλα, α΄ έκδοση Δελφίνι, 1997, β΄ έκδοση εκδόσεις Αντίκτυπος, 2006, «Ευρώπη των σχισμών», διηγήματα, εκδ. Ίνδικτος 2002, «2017-Η Ελλάδα υπό Νέο-Οθωμανική κατοχή», Εναλλακτικές εκδόσεις, 2009. "Αιθιοπία (Αβησσυνία), ένα μικρό Βυζάντιο στο Κέρας της Αφρικής", Γόρδιος , α' έκδοση Μάης 2016, β' έκδοση Δεκέμβρης 2016. Έχει συμμετοχή στα συλλογικά έργα: «Η ελληνική Ουτοπία», Εναλλακτικές εκδόσεις και Αιγαίον, 1993, «Vivere Pericolosamente. 26 ιστορίες από την Ιταλία», εκδ. Αντίκτυπος, 2005, «Έξι χρόνια κωμωδίας», πρόλογος σε ανατύπωση έκδοσης στη Φλωρεντία το 1973, Direct 2005, «Κεφαλονίτες και Ιθακήσιοι στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973», Αργοστόλι 2009. Έχει γράψει τον Πρόλογο στο βιβλίο της Γεωργίας Μπίρμπα: “Τα χρόνια που με σφράγισαν. Φοιτήτρια στην Ιταλία 1972-1979”, εκδόσεις ¨Φίλντισι”, Φθινόπωρο 2021.

Σχετικά Άρθρα

Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την περιήγησή σας, δίνετε την συγκατάθεσή σας για την χρήση των cookies. Aποδοχή