- Γράφει ο ΑΛΕΞΗΣ ΚΟΛΥΒΑΣ
Δεν με εξέπληξε καθόλου η επίθεση που έγινε από διάφορους που αυτοαποκαλούνται αριστεροί στον προπονητή της εθνικής ομάδας μπάσκετ Βασίλη Σπανούλη γιατί τις παραμονές του αγώνα της ελληνικής Εθνικής Ομάδας με την αντίστοιχη του Ισραήλ, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, είπε ότι θα μιλήσει μόνο για μπάσκετ και όχι για τον πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα.
Θεωρήθηκε έγκλημα αυτή η άρνηση, χωρίς κανείς από όσους του επιτέθηκαν να σκεφτεί πως μπορεί να ήθελε η ομάδα του να είναι συγκεντρωμένη στο σκοπό της να νικήσει και να μην έχουν και άλλα στο μυαλό τους οι παίχτες της ενόψει και κατά την συγκεκριμένη αναμέτρηση που θα τους αποπροσανατόλιζαν από τον στόχο της νίκης ή την περίπτωση που ο Βασίλης Σπανούλης να μην είχε κατασταλαγμένη γνώμη για τα διαδραματιζόμενα στη Γάζα και ως υπεύθυνος άνθρωπος να μην ήθελε να μιλήσει γι’ αυτά.
Δεν θα αναρωτηθώ γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν πήγαν μια δυο ημέρες νωρίτερα να ρωτήσουν τον προπονητή της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Γαλλίας που θα αντιμετώπιζε την αντίστοιχη της Ουκρανίας για τα χιλιάδες παιδιά, αλλά και άμαχους πολίτες που έχουν σκοτωθεί σε αυτή τη χώρα από τον πόλεμο που εξαπέλυσε εναντίον της η Ρωσία του Πούτιν.
Καταλαβαίνουν ότι αυτή η επιλεκτική ευαισθησία δεν τους βοηθάει να πείσουν για τις θέσεις τους, αλλά αυτό δεν τους ενδιαφέρει. Προσπαθούν να πείσουν μόνο τον ίδιο τους τον εαυτό γιατί το πρόβλημά τους είναι υπαρξιακό. Από την πτώση της ΕΣΣΔ και δώθε ψάχνουν σημείο αναφοράς και εξευτελίζονται αναζητώντας το σε αυταρχικά αντιδημοκρατικά καθεστώτα. Ψάχνουν τον Στάλιν τους για τον οποίον ό,τι και να λένε, η ιστορία και τα ντοκουμέντα που έχουν βγει στο φως, γι’ αυτούς ήταν, είναι και θα είναι βαθιά μες στην ψυχή τους ο «πατερούλης» τους.
Είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη τους για αυτοεπιβεβαίωση που στη Θέση της ΕΣΣΔ έχουν βάλει το αυταρχικό καθεστώς της Ρωσίας και τον φασίστα Πούτιν. Δεν τα γράφω αυτά για να τους επιτεθώ. Αντίθετα τους συμπονώ παρατηρώντας τι μπορεί να πάθει ο άνθρωπος που έχει τυφλωθεί από ιδεοληψίες, ψευτιές και δογματισμό. Δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, γιατί ενώ την έχει μπροστά στα μάτια του την αρνείται γιατί δεν μπορεί να προσαρμοστεί σε αυτήν.
Πρόκειται για μια μερίδα συνανθρώπων μας που όπως κάποια αντικείμενα κολλάνε στην κοίτη του ποταμιού ως παράταιρα και μένουν εκεί ενώ το νερό τρέχει και εκβάλλει στη θάλασσα, αφήνοντάς τα πίσω, μακριά από τη ροή του. Αυτή η μερίδα των συμπολιτών μας, ευτυχώς, μειώνεται και όσο μεγαλύτερη είναι η συρρίκνωσή της άλλο τόσο μεγαλύτερη θα είναι η πρόοδος της χώρας ώστε να αντιμετωπίζει την πραγματικότητα και όχι τον φανταστικό κόσμο που έχουν αυτοί οι άνθρωποι στο μυαλό τους.
Επί του προκειμένου στο θέμα του Σπανούλη δηλαδή, αν υποθέσουμε ότι έχουμε να συγκρίνουμε δύο μέρη, το ένα είναι αυτός, ένας άνθρωπος που ασχολήθηκε με τον αθλητισμό, αφοσιώθηκε σε αυτόν, δούλεψε πάρα πολύ για να καλλιεργήσει το ταλέντο του και κατάφερε απίστευτα πράγματα που τον έχουν καταστήσει είδωλο σε ολόκληρη την Ευρώπη για να μην πω σε ολόκληρο τον κόσμο, κάτι που τιμά και τον ίδιο και την Ελλάδα. Είχε στόχους προσπάθησε, εργάστηκε και κατάφερε να τους πετύχει, τουλάχιστον μέχρι τώρα, στον υπέρτατο βαθμό. Η άλλη πλευρά που του επιτέθηκε είναι μια προβληματική ισχνή μειοψηφία που ψάχνει να βρει κάποιο ρόλο και το τι ακριβώς είναι και εκφράζει.
