Είναι βέβαιο ότι ο αγαπημένος συνθέτης Θωμάς Μπακαλάκος που έγραψε τα υπέροχα ΑΓΡΟΤΙΚΑ, θα ήθελε να ξαναβρεθεί με την κιθάρα του κοντά στην αγροτιά που ξαναβγήκε στους δρόμους για να διαδηλώσει το δίκιο της. Τα τραγούδια που άφησαν εποχή όταν πρωτοβγήκαν και τ΄ακούγαμε στις διαδηλώσεις και τις κινητοποιήσεις των αγροτών είναι επίκαιρα σήμερα παρά ποτέ. Ποιος να φανταστεί ότι μετά από σαράντα περίπου χρόνια τα τραγούδια του Μπακαλάκου θα ξαναγίνονταν “σημαία” για ν’ ανεμίσουν τα αιτήματα της αγροτιάς.
Πάλι “ριγμένη” η αγροτιά, πάλι αναγκάζεται να φωνάξει προς το ανάλγητο κράτος ότι δεν μπορεί να ζήσει με ψίχουλα ή με την αδιαφορία της πολιτείας. Το μόνο που εισπράττουν οι αγρότες είναι οι υποσχέσεις που τελικά δεν πραγματοποιούνται ή που όταν πραγματοποιούνται δεν έχουν σχέση με το δίκιο για το οποίο παλεύουν. Οι αγρότες σήμερα δηλώνουν αποφασισμένοι να μείνουν στον δρόμο μέχρι τα Χριστούγεννα. Η Ελλάδα είναι κομμένη στα δύο, με την Τροχαία να έχει προχωρήσει σε εκτροπές της κυκλοφορίας στα εθνικά δίκτυα, ενώ η κυβέρνηση διά του εκπροσώπου της διαμήνυσε ότι δεν θα επιτρέψει να κλείσουν οι δρόμοι!
Μπορεί σ’ εμάς να φαίνονται υπερβολικές οι κινητοποιήσεις αλλά αρκεί να μπούμε για λίγο στην ψυχή αυτών των ανθρώπων που παλεύουν για το καθημερινό τους, για την οικογένεια, για τα παιδιά τους. Ας είμαστε επιεικείς κι ας συμμεριστούμε τον αγώνα τους.
Κι ένα από τα εξαιρετικά τραγούδια των “Αγροτικών”:
Βάλτε όλοι μια φωνή,
θέλουμε κι εμείς ψωμία,
έχει και η αγροτιά
και στομάχι και καρδιά.
Νύχτα και πρωί,
ένα με τη γη,
χωρίς ανάσα μια,
φτάνει πια, φτάνει πια.
Απεργία, απεργία, απεργία.
Μάνα κάτσε στη γωνιά,
άλλο γλέντι αρχινά,
τώρα ήρθε ο καιρός,
για να πάμε λίγο μπρος.
Νύχτα και πρωί,
ένα με τη γη,
χωρίς ανάσα μια,
φτάνει πια, φτάνει πια.
Απεργία, απεργία, απεργία.
Δε χωράνε λόγια πια,
παρατήστε τη δουλειά,
με τρακτέρ απ’ το χωριό
για την πόλη μια και δυο.
Νύχτα και πρωί,
ένα με τη γη,
χωρίς ανάσα μια,
φτάνει πια, φτάνει πια.
Απεργία, απεργία, απεργία
