- Γράφει ο ΑΛΕΞΗΣ ΚΟΛΥΒΑΣ
Κάθε φορά που ακούω το όνομα Μιλένα Αποστολάκη θυμάμαι την ύπαρξή της. Δεν μου δημιουργεί την παραμικρή αίσθηση. Σα να μην υπάρχει. Σήμερα όμως που άκουσα αυτό το όνομα καθώς την αναφέρανε που είναι στην επιτροπή για το δυστύχημα των Τεμπών, μάλλον επειδή δεν έκανα κάτι, σκέφτηκα ότι αυτή η κυρία είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην πτώση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου που είχε ψηφιστεί από το 44% του λαού.
Συνέπεια αυτής της πτώσης ήταν η νίκη και η καταστροφική για την χώρα και τον λαό διακυβέρνηση της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα και από τον ακροδεξιό Καμμένο. Κατά συνέπεια η εν λόγω κυρία έχει εμμέσως πλην σαφώς ευθύνη για την έλευση του ΣΥΡΙΖΑ με ότι αυτό κόστισε στον τόπο.
Παρά το γεγονός αυτό και αφού έμεινε έντεκα χρόνια μακριά από την πολιτική ο τότε και νυν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, Νίκος Ανδρουλάκης της έδωσε άφεση αμαρτιών και την έβαλε υποψήφια Βουλευτή στον βόρειο τομέα για να συνεχίσει όπως σταμάτησε. Να υποσκάψει, δηλαδή, την υποψηφιότητα στον ίδιο τομέα του συνυποψηφίου του για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέα Λοβέρδου, πράγμα που όπως ήταν λογικό το κατάφερε, αφού αυτή η επιχείρηση ήταν απείρως υποδεέστερη σε όλα, από εκείνη της ανατροπής ενός εκλεγμένου πρωθυπουργού.
Με τον Ανδρέα Λοβέρδο δεν είχα, δεν έχω και δεν θέλω να έχω πολιτική σχέση, αλλά όπως σε κάθε στέλεχος και μέλος όχι απλά αναγνωρίζω το δικαίωμα, αλλά αγωνίζομαι για να μπορεί να έχει άποψη και να την εκφράζει ελεύθερα χωρίς επιπτώσεις. Αυτό σημαίνει δημοκρατικό κόμμα. Η Πρακτική του Νίκου Ανδρουλάκη να στήσει ολόκληρο μηχανισμό με προεξέχουσα την κυρία Αποστολάκη για να μην εκλεγεί ο αντίπαλός του για την προεδρία Βουλευτής, εκτός από μικροψυχία, είναι και γνώρισμα σταλινικού κόμματος όπως έχει κάνει το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί μας έχουν γυρίσει την πλάτη οι πολίτες.
Δεν σταματάω όμως εδώ.
Όσοι έχουμε μια κάποια ανάμειξη, τα βλέπουμε και μένουμε απαθείς, επειδή οι περισσότεροι έχουμε συμβαδίσει δεκαετίες με αυτό το κίνημα και η σχέση μας πλέον με αυτό είναι περισσότερο συναισθηματική παρά πολιτική, προσφέρουμε κακή υπηρεσία. Με μια στροφή από λαϊκό τραγούδι, με την ανοχή μας «το σκοτώνουμε γιατί το αγαπάμε» .
