Στον δρόμο της αναζήτησης, δύο κόσμοι γίνονται ένας: η αθωότητα συναντά την ανησυχία, η ποίηση τη φιλοσοφία, το όνειρο τη ζωή.

Υπάρχουν βιβλία που δεν τα διαβάζεις απλώς· τα συναντάς. Κάπως έτσι νιώθει ο αναγνώστης όταν ανοίγει τις σελίδες του βιβλίου «Ο Μικρός Πρίγκιπας συναντά τον Κύριο Καζαντζάκη, στο δρόμο της αναζήτησης», Χρήστος Τσαντής, Εκδόσεις Ραδάμανθυς. Στον δρόμο της αναζήτησης, εκεί που το φως της αυγής μπερδεύεται με το ηλιοβασίλεμα και το πραγματικό αγγίζει το φανταστικό, ο Μικρός Πρίγκιπας του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ και ο κόσμος του Νίκου Καζαντζάκη θα συναντηθούν.

Δεν είναι μόνο μια συνάντηση προσώπων· είναι μια σύμπραξη κόσμων. Ο συγγραφέας υφαίνει μια τρυφερή και φιλοσοφική αφήγηση, όπου οι ήρωες συναντιούνται σε έναν τόπο-σύνορο, εκεί που το όνειρο και η πραγματικότητα συνυπάρχουν, και συνομιλούν για τη φιλία, την αγάπη, την ελευθερία και την ευθύνη. Με γλώσσα ποιητική και εικόνες που εναλλάσσονται ανάμεσα στο γήινο και το ονειρικό, δημιουργεί μια γέφυρα ανάμεσα στις αξίες που ενσάρκωσε ο Μικρός Πρίγκιπας και στο ανήσυχο, εξερευνητικό πνεύμα του Καζαντζάκη. Οι διάλογοι τους γίνονται αφορμή για υπαρξιακές αναζητήσεις, που απευθύνονται τόσο στον αναγνώστη-παιδί όσο και στον ενήλικο που δεν έχει ξεχάσει το παιδί μέσα του.

Δεν πρόκειται για μια απλή διασκευή ή μίμηση· είναι ένα πρωτότυπο έργο που ανοίγει έναν νέο χώρο συνάντησης, γεμάτο συμβολισμούς και συγκίνηση. Ένα βιβλίο που διαβάζεται σαν παραμύθι, αλλά μένει στη μνήμη σαν φιλοσοφικό ταξίδι· ιδανικό για όσους αγαπούν την αλληγορία και αναζητούν νοήματα πίσω από τις λέξεις. Η γραφή του Τσαντή είναι απλή αλλά και γεμάτη μουσικότητα, αφήνοντας τις εικόνες να μιλούν από μόνες τους. Οι λέξεις κυλούν σαν νερό που άλλοτε δροσίζει κι άλλοτε ξυπνά, κι η αφήγηση λειτουργεί σαν γέφυρα: από την αθωότητα στην εμπειρία, από την ποίηση στη φιλοσοφία.

Είναι ένα βιβλίο που δεν περιορίζεται από την ηλικία του αναγνώστη. Μπορεί να το διαβάσει το παιδί που ανακαλύπτει τον κόσμο, αλλά και ο ενήλικας που αναζητά ξανά εκείνο το παιδί μέσα του. Γιατί, στο τέλος, αυτό που μας ενώνει είναι η δίψα για ουρανό, για αλήθεια και για αγάπη. Ο συγγραφέας στήνει έναν χώρο συνάντησης, γεμάτο εικόνες και μεταφορές, όπου ο αναγνώστης – παιδί ή ενήλικας – μπορεί να βρει τον εαυτό του. Οι λέξεις κυλούν σαν νερό, με μουσικότητα και καθαρότητα, και μας υπενθυμίζουν ότι κάθε αναζήτηση, όσο μακρινή κι αν φαίνεται, ξεκινά από μέσα μας.

«Μόνη μου πατρίδα το ταξίδι…», ψιθυρίζει ο Μικρός Πρίγκιπας. Κι ο Καζαντζάκης χαμογελά, αναγνωρίζοντας στα μάτια του το ίδιο φως που τον οδήγησε στις δικές του οδοιπορίες.

Οδυσσέας Ομηράκης

«Ο Μικρός Πρίγκιπας συναντά τον Κύριο Καζαντζάκη» – ένα ταξίδι για μικρούς και μεγάλους που ψάχνουν ακόμη τον δρόμο προς την καρδιά.

Η μεγαλύτερη απόδραση από γυναικεία φυλακή στην ιστορία

Μετάφραση: Χρύσα Τζιαφέτα, εκδόσεις Δυσήνιος Τύπος

Στις 30 Ιουλίου 1971, τριάντα οκτώ γυναίκες —μέλη του κινήματος Tupamaros στην Ουρουγουάη— το έσκασαν από μία φυλακή στο κέντρο του Μοντεβιδέο, κάτω από τη μύτη δεκάδων φρουρών, με μόνο όπλο την οργάνωση, τη συντροφικότητα και το θάρρος. Η «Επιχείρηση Αστέρι» γίνεται η μεγαλύτερη οργανωμένη απόδραση γυναικών στην ιστορία.

Με εντυπωσιακή αφηγηματική δύναμη, η βραβευμένη δημοσιογράφος Josefina Licitra ανασυνθέτει αυτό το σχεδόν λησμονημένο γεγονός, δίνοντάς του τη θέση που του αξίζει: ένα χρονικό θάρρους, αλληλεγγύης και πίστης σε ένα συλλογικό όραμα. Μέσα από συνεντεύξεις, έρευνα και λογοτεχνική αρτιότητα, οι γυναίκες αυτές αποκτούν φωνή.

Μια ιστορία πραγματική — μα συναρπαστική σαν μυθιστόρημα, που έρχεται να συναντήσει την «Απόδραση από τη φυλακή Punta Carretas», του Eleuterio Fernández Huidobro, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ραδάμανθυς, και περιγράφει την μεγαλύτερη απόδραση πολιτικών κρατουμένων στην παγκόσμια ιστορία.

—————————————

Λεωνίδας Κακάρογλου, ο ποιητής του διάφανου χρόνου

Μια εμβληματική μορφή για τα Χανιά, τόσο για τη λογοτεχνία όσο και τον κινηματογράφο.

Δεν ξέρουμε πού σταματά ο χρόνος όταν τον κοιτάς κατάματα.
Ξέρουμε όμως πώς γίνεται διάφανος όταν περνά από τη ματιά σου.

Λεωνίδας ΚακάρογλουΛεωνίδα, δεν ήρθε ακόμα η ώρα για αποχαιρετισμούς.

Στεκόμαστε στο φως που άφησες πίσω σου και αναρωτιόμαστε, όπως στους τίτλους τέλους μιας αγαπημένης ταινίας: ήταν ζωή αυτό που είδαμε ή μήπως το όνειρο που προβάλλει το φως, εκεί λίγο πριν σβήσει το καρέ;

Στον «Χρόνο Διάφανο», περπάτησες με τη σιγουριά εκείνου που δεν βιάστηκε ποτέ να φτάσει – μόνο να δει. Να δει πίσω από τις λέξεις, πίσω από τα πλάνα, πίσω από τις σκιές που πέφτουν στους τοίχους του σινεμά και της ζωής. Μέσα από το «Ημερολόγιον Ατομικόν Γεωργίου Κακάρογλου», μας γύρισες πίσω – στη Σμύρνη, στο Σαλιχλί, στην απώλεια, στη ρωγμή του τόπου και της ιστορίας. Δεν έγραψες απλώς για τον πατέρα σου. Τον άκουσες. Τον έντυσες με τον χρόνο και τη σιωπή. Κι έτσι, η Ιστορία έγινε ανθρώπινη. Έγινε κρυφή προσευχή – όχι κραυγή.
Κι εκεί, στο «Λευκό του βυθού», κολύμπησες βαθιά. Στο βάρος των ημερών, στο απόσταγμα των λέξεων. Δεν σε ένοιαζαν οι θορυβώδεις αλήθειες. Μόνο οι ψίθυροι που αφήνει το βυθισμένο φως, όταν παύει να μιλά και αρχίζει να θυμάται.

Λεωνίδα,
μας δίδαξες πως ο χρόνος δεν μετριέται – διαστέλλεται. Μας δίδαξες πως το βλέμμα μπορεί να γίνει καταφύγιο, η σιωπή μαρτυρία, η τέχνη πράξη μνήμης. Κι εμείς που σε διαβάσαμε, που σε ακούσαμε, που σε ζήσαμε – κρατάμε αυτό που άφησες: τα ίχνη της ποίησης μέσα στον βυθό, μια δέσμη φωτός από έναν προβολέα στην αίθουσα που ζεσταίνει η ξυλόσομπα, μία ανάσα πίσω από τα ποιήματα.

Σ’ ευχαριστούμε, φίλε Ποιητή.

Ο Λεωνίδας Κακάρογλου (1952–2025) ήταν μια πολυσχιδής φυσιογνωμία της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας και του πολιτισμού, με ισχυρή παρουσία τόσο ως ποιητής και μυθιστοριογράφος όσο και ως υπέρμαχος του κινηματογράφου, ιδιαίτερα στα Χανιά, και αφήνει ανεξίτηλο αποτύπωμα, ενώ το ποιητικό του έργο χαρτογραφεί βιωματικές πορείες και συλλογικές μνήμες.
Γεννήθηκε το 1952 στα Χανιά και σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Ε.Μ.Π. Καταγόταν από το Σαλιχλί της Μικράς Ασίας. Πολλά έργα του κυκλοφορούν, ενώ ήταν και υποψήφια για τα Κρατικά Βραβεία. Μετά από τη δημιουργία των Εκδόσεων Ραδάμανθυς το 2016, συνεργαστήκαμε σε τρία σημαντικά βιβλία: την επανέκδοση της ποιητικής συλλογής του «Στο Λευκό του Βυθού», το συγκλονιστικό «Ημερολόγιο Γεωργίου Κακάρογλου – Εν Σμύρνη 1918-1919», καθώς και στο βιβλίο του «Χρόνος Διάφανος – 40 χρόνια Κινηματογράφος». Ποιήματά του μελοποιήθηκαν, ενώ έργα του ανέβηκαν και στο θέατρο. Έχει γράψει σενάρια για τον κινηματογράφο, ενώ έβαλε τις βάσεις με το έργο και τις ιδέες του για την άνθιση του κινηματογράφου στα Χανιά, καταθέτοντας συγκεκριμένες προτάσεις και προϋπολογισμούς για τη δημιουργία κινηματογραφικού φεστιβάλ. Υπήρξε Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Δημοτικού Κινηματογράφου «Κήπος» στα Χανιά, οργανώνοντας προβολές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Ίδρυσε και συμμετείχε ενεργά στον Κινηματογραφικό Όμιλο Χανίων, καθώς και στη διοίκηση της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας και στην ομάδα Studio Παράλληλο Κύκλωμα στην Αθήνα. Διοργάνωσε κινηματογραφικά και μουσικά φεστιβάλ, όπως «Εβδομάδες Ελληνικού Κινηματογράφου» και το «Βωβός Κινηματογράφος και Μουσική επί Τόπου». Συνεργάστηκε, επίσης, με το Porto Veneziano Hotel, διοργανώνοντας βραδιές πολιτισμού στην φιλόξενη αυλή του ξενοδοχείου στο Ενετικό Λιμάνι των Χανίων.
Έφυγε στις 15 Ιουνίου 2025, σε ηλικία 73 ετών

Χρήστος Τσαντής