- Γράφει η ΑΡΓΥΡΩ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑ
Η δημόσια εξομολόγηση του Γιάνη Βαρουφάκη για την εμπειρία του με ecstasy στο Σίδνεϊ το 1989 δεν είναι απλώς μια αδιάφορη ανάμνηση. Είναι μια πολιτική πράξη που εκπέμπει ένα βαθιά λανθασμένο και ταξικά μεροληπτικό μήνυμα προς τη σημερινή νεολαία. Σε μια εποχή που οι νέοι άνθρωποι παλεύουν με την ψυχική πίεση, την αβεβαιότητα και την κοινωνική απομόνωση, η παρουσίαση της χρήσης ουσιών ως «σπουδαίας στιγμής» και «καταπληκτικής εμπειρίας» δεν είναι ειλικρίνεια είναι ανευθυνότητα επενδυμένη με το μανδύα του προοδευτισμού.
Η Εξιδανίκευση της Φυγής Το μήνυμα που εισπράττει ένας νέος σήμερα από τέτοιες δηλώσεις είναι ότι η «αυθεντικότητα» και η «απελευθέρωση» βρίσκονται στη φυγή μέσω ουσιών. Όμως, αυτή η ρητορική παραγνωρίζει την πραγματικότητα. Για τον πολιτικό με το ισχυρό κοινωνικό κεφάλαιο, η χρήση ουσιών ήταν μια παροδική περιπέτεια της νιότης. Για τον νέο της σημερινής επισφάλειας, η «φυγή» αυτή μπορεί να γίνει η παγίδα που θα τον εγκλωβίσει στο περιθώριο. Το να πλασάρεται η χρήση ως «αισθητική επιλογή» καλλιεργεί μια ψευδαίσθηση ριζοσπαστισμού. Δίνει στη νεολαία ένα εύκολο υποκατάστατο αντίστασης: αντί για τη συλλογική διεκδίκηση και την αλλαγή των όρων ζωής, τους προσφέρεται η ατομική «εμπειρία» ενός χημικού ενθουσιασμού.
Αυτό δεν είναι επανάσταση είναι η απόλυτη υποταγή στο lifestyle της κατανάλωσης στιγμών. Το μήνυμα αυτό είναι βαθιά διχαστικό γιατί απευθύνεται σε μια προνομιούχα «φούσκα». Υπάρχει μια νεολαία που διαθέτει το οικονομικό και χρονικό πλεόνασμα να «πειραματίζεται» και να αναζητά τον εαυτό της σε εναλλακτικά μονοπάτια, έχοντας πάντα ένα αόρατο δίχτυ ασφαλείας να την προστατεύσει από την πτώση.
Στον αντίποδα, υπάρχει η αόρατη νεολαία που παλεύει μόνη της. Ο φοιτητής που δουλεύει οκτάωρα για να επιβιώσει, που δεν έχει πρόσβαση σε «ψαγμένες» κοινότητες και που η καθημερινότητά του είναι ένας διαρκής αγώνας για αξιοπρέπεια. Για αυτόν τον νέο, η χρήση ουσιών δεν είναι «σπουδαία στιγμή»· είναι ένας υπαρξιακός κίνδυνος που δεν έχει την πολυτέλεια να ρισκάρει. Το να του πουλάς «ψυχεδέλεια» ως πολιτικό vibes είναι μια πράξη ταξικής ύβρεως.
Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε performance art και οι προσωπικές ιστορίες αντικαθιστούν τις κοινωνικές προτάσεις, το μήνυμα προς τη νεολαία είναι ότι η πολιτική είναι θέμα «προσωπικότητας» και όχι ουσίας.
• Η Απάτη του “Cool”: Το σύστημα δεν απειλείται από έναν πολιτικό που θυμάται τα «φτιαξίματά» του. Αντιθέτως, λατρεύει την αποπολιτικοποίηση της εξέγερσης.
• Η Αριστερά των Αναγκών: Η ιστορική Αριστερά ήθελε να βγάλει τη νεολαία από τον λήθαργο και την εξαθλίωση, προσφέροντάς της τα εφόδια να αλλάξει τον κόσμο με καθαρή σκέψη και οργάνωση.
Το σημερινό «εναλλακτικό» αφήγημα κάνει το αντίθετο: της προσφέρει αναμνήσεις από μια ελευθερία που η ίδια δεν μπορεί να αγοράσει. Το λάθος μήνυμα είναι ότι η ελευθερία βρίσκεται σε μια ταμπλέτα ή σε μια «εναλλακτική» στάση ζωής που απαιτεί γεμάτο πορτοφόλι και ελεύθερο χρόνο. Η πραγματική αυθεντικότητα που οφείλει να εκπέμπει η πολιτική προς τη νεολαία δεν κρύβεται στα πάρτι του παρελθόντος, αλλά στη δέσμευση για το παρόν.
Ριζοσπαστικό δεν είναι να λες ότι πέρασες καλά με ecstasy. Ριζοσπαστικό είναι να χτίζεις πολιτική για εκείνον που δεν έχει το προνόμιο να «χάνεται», επειδή η ζωή του απαιτεί να είναι κάθε μέρα παρών και σε εγρήγορση. Η νεολαία δεν χρειάζεται cool πολιτικούς που εξιστορούν παλιές εμπειρίες χρειάζεται πολιτική που να σέβεται την προσπάθειά της και να της προσφέρει προοπτική, όχι ψευδαισθήσεις.
