- Γράφει ο ΑΛΕΞΗΣ ΚΟΛΥΒΑΣ
Η Εθνική Ομάδα Υδατοσφαίρισης Γυναικών που σήμερα αφού νίκησε την αντίστοιχη της πανίσχυρης Ουγγαρίας τραγούδησε με πάθος τον Εθνικό μας Ύμνο και μετά σήκωσε το χρυσό μετάλλιο του παγκοσμίου πρωταθλήματος, ήταν και χθες στο κολυμβητήριο τραγουδώντας τον Εθνικό μας Ύμνο για να υποστηρίξει την Εθνική Ομάδα Ανδρών στον ημιτελικό αγώνα του παγκόσμιου πρωταθλήματος με την Ισπανία.
Σκέφτηκα να γράψω για την διαφορετική νοοτροπία των αθλητών μας από αυτή της κοινωνίας μετά από τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι, αλλά σκέφτηκα ότι θα ματαιοπονούσα αν ισχυριζόμουν, με αφορμή την συμπεριφορά των αθλητών μας, ότι το μήνυμα που έστελναν είναι υγιές και είναι απαραίτητο για να πάει αυτή η χώρα μπροστά να το κατανοήσουμε όλοι και να ακολουθήσουμε την νοοτροπία τους.
Έβλεπα στο Παρίσι όχι απλά μια στήριξη μεταξύ των αθλητών μας, αλλά μια αληθινή αγάπη, μια λαχτάρα που είχαν όλοι οι αθλητές να πετύχουν οι άλλοι που αγωνίζονταν σε διαφορετικά αθλήματα. Η ομάδα μπάσκετ στάθηκε δίπλα σε όλους τους αθλητές μας, αλλά και ατομικά ο ένας έδινε κουράγιο στον άλλον και του τόνωνε το ηθικό.
Αναρωτιόμουν αν είναι Έλληνες αυτοί γιατί σίγουρα η συμπεριφορά τους δεν είχε σχέση με αυτά που χαρακτηρίζουν την ελληνική κοινωνία. Δεν θέλουν να «ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα» αλλά εύχονται να γεννήσει και να κάνει ολόκληρο κοπάδι. Είχα δίκιο πως θα ματαιοπονούσα και ματαιοπονώ και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές.
Βλέπω την τοξικότητα στην πολιτική ζωή προϊόν μιας κακίας με χαρακτηρισμούς πρωτόγνωρους στην αγένεια και προσβλητικούς για πολιτικούς αντιπάλους με ιταμό λεξιλόγιο και όλα αυτά δείχνουν μεγάλη μωροφιλοδοξία για την εξουσία με όπλο την μακιαβελική λογική του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».
Δεν ξέρω αν αυτή η συμπεριφορά είναι αποτέλεσμα της κακίας που δυστυχώς υπάρχει στην κοινωνία ή αν τη συμπεριφορά των «ταγών» υιοθετεί η κοινωνία, αλλά δεν έχει σημασία, δεν αλλάζει κάτι. Το βασικό στην νοοτροπία και την συμπεριφορά των αθλητών είναι η πίστη στις αξίες που εκεί είναι χειροπιαστές. Δεν χωράνε σπρωξίματα, συνωμοσίες και αυτά που κάνουν αποκρουστική την πολιτική ζωή και εχθρική την κοινωνία. Αν μπορείς θα το αποδείξεις στον στίβο, αν όχι είναι σεβαστή η προσπάθεια, αλλά η αξιολόγηση είναι βασισμένη σε πραγματικές δυνατότητες. Αυτό που με εντυπωσίασε όμως πιο πολύ από όλα στο Παρίσι ήταν η χαρά του σπουδαίου σε όλα αθλητή μας στο άλμα επί κοντώ Εμμανουήλ Καραλή όταν ο σουηδός αντίπαλός του στο ίδιο άθλημα Άρμαντ Ντουπλάντις πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ. Παρά το γεγονός ότι ανταγωνίζονταν και ο Καραλής έχασε από τον Σουηδό το πρόσωπό του έλαμψε και η χαρά του ήταν έκδηλη. Αυτό σημαίνει πίστη σε αρχές και αξίες, κάτι που απουσιάζει από τους περισσότερους τομείς της ζωής μας. Είναι φανερό ότι τα παιδιά αυτά είναι απαλλαγμένα από το εμφυλιοπολεμικό κλίμα που ταλανίζει ακόμη αυτή τη χώρα και είναι καιρός να τους πάρουμε για παράδειγμα διαφορετικά θα σερνόμαστε σαν χώρα στη λάσπη, όπως συμβαίνει τώρα.
Όσο έγραφα υπέπεσαν στην αντίληψή μου συγχαρητήριες ανακοινώσεις για την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο παγκόσμιο πρωτάθλημα πόλο από τις γυναίκες της εθνικής μας ομάδας από το κόμμα «Νίκη» και από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Σ. Φάμελλο. Όχι δεν δικαιούστε ούτε συγχαρητήρια να δίνετε αμφότεροι γιατί δεν έχετε σχέση μα την νοοτροπία αυτών των γυναικών που σκορπάνε αγάπη.
Εσείς σκορπάτε μίσος. Δεν δικαιούται ούτε ο υφυπουργός αθλητισμού Γιάννης Βρούτσης, ούτε όλοι όσοι έχουν θητεύσει στην θέση του όλα τα προηγούμενα χρόνια όλων των κυβερνήσεων γιατί αντιμετώπισαν το άθλημα αυτό που έχει δοξάσει τόσο πολύ τη χώρα σαν αποπαίδι και έδειξαν ενδιαφέρον σε αθλήματα που έχουν «δημοτικότητα» και κατά τη γνώμη τους μπορούν να τους δώσουν ψήφους.
