Ο Αλέξης Τσίπρας έχει την έξωθεν κακή μαρτυρία. Υπήρξε 5 χρόνια πρωθυπουργός και αυτό που μας άφησε είναι μια πικρή γεύση. Ανεπαρκής με άγνοια, όπως το να διερωτάται ειρωνικά αν η θάλασσα έχει σύνορα. Πώς να υπερασπιστεί τα εθνικά συμφέροντα με αυτές τις αντιλήψεις;
Χτύπησε την μεσαία τάξη, με πολιτική απόφαση, το αποκάλυψε ο Τσακαλώτος, ελάχιστα προστάτεψε τα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα, ενώ προσπάθησε να φτιάξει σχέσεις με την ελίτ.
Αποπειράθηκε να ελέγξει τα ΜΜΕ με αδιαφανείς διαδικασίες, καταδικάστηκε ο Παππάς γι’ αυτό, ενώ δεν πτοήθηκε στο να θέλει να χειραγωγήσει την δικαιοσύνη, καταδικάστηκε και ο Παπαγγελόπουλος.
Μας φόρτωσε με ένα 3ο αχρείαστο μνημόνιο, αυτός που θα καταργούσε τα προηγούμενα με ένα νόμο με ένα άρθρο.
Προσπάθησε να πλήξει τους αντιπάλους του όχι με επιχειρήματα αλλά στήνοντας σκευωρίες. Όμως ο Κώστας Καραμανλής ήταν στο απυρόβλητο.
Στον κήπο του άνθισαν πολλά λουλούδια… Ο Βαρουφάκης, η Κωσταντοπούλου, ο Πολάκης, ο Κασελάκης και κοντά του άνθησαν και μαράθηκαν άλλα Καμένος, Λαφαζάνης κ.λ.π. Αυτός έκανε υπουργό οικονομίας έναν σαλτιμπάγκο που προσπαθούσε να ξεγελάσει την τρόικα με την «δημιουργική ασάφεια» και αυτός πάλι υπουργό εργασίας έναν γελωτοποιό. Να μην πω για τα κόκκινα χαλιά που απλώνονταν για να περάσει ο υπουργός της άμυνας με στολή παραλλαγής…
Με όλα αυτά συνετρίβη εκλογικά και άνοιξε φαρδύ το δρόμο στη δεξιά.
Μετά από ενάμιση χρόνο κοινοβουλευτικής απραξίας, μισθοδοτούμενος βέβαια, απετάξατο τον συριζα και παρουσιάστηκε ως πολιτικός μεσσίας. Δεν έφταιγε αυτός για την αβελτηρία του, οι άλλοι φταίγανε, έτσι μας είπε και μας έγραψε. Ενώ κατάλαβε τι χρειάζεται η χώρα, μας είπε, και γι’ αυτό είναι εδώ. Πιθανόν να βελτίωσε τα αγγλικά του, ίσως και να έμαθε γεωγραφία ώστε να ξέρει ότι η Μυτιλήνη είναι πρωτεύουσα της Λέσβου κι όχι άλλο νησί….
Ένα βιβλίο του και μία γενικόλογη διακήρυξη, γραμμένη από άλλους βέβαια, είναι ικανά να μας πείσει για νεοαποκτημένες ικανότητες; Είναι γλυκιά η εξουσία και η ματαιοδοξία γι’ αυτήν. Εμείς τι φταίμε….
