- Γράφει ο Αλέξης Κολυβάς
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει έναντι του αντιπάλου, για την δεύτερη θέση και την ηγεσία στην προσπάθεια ανασυγκρότησης της κεντροαριστεράς, του Νίκου Ανδρουλάκη, ένα επικοινωνιακό χάρισμα. Εχει ένα ταλέντο στην επικοινωνία που ακόμη και τώρα μειώνει κάπως τις επιπτώσεις από την καταστροφή που επέφερε στη χώρα στο προοδευτικό κίνημα, τέτοια που ο όρος «προοδευτικό» δεν είναι πλέον αποδεκτός και φυσικά στο κόμμα του τον ΣΥΡΙΖΑ που όλοι βλέπουμε την κατάντια του.
Όλα αυτά δεν ξέρω πόσο μπορούν να μετρήσουν στην εκλογική επίδοση του κόμματός του της ΕΛΑΣ. Επειδή είναι ένας «γοητευτικός απατεώνας» σε συνδυασμό του ότι υπάρχει αρκετή ιδεοληψία και ψεκασμός στην κοινωνία, κάτι θα μπορούσε να μαζέψει αν δεν κινδύνευε σοβαρά από αυτούς που έχει μαζέψει για να παρουσιάσει δήθεν ένα νέο κόμμα στο οποίο ο ίδιος αναβαπτίστηκε και στο οποίο είναι παντοκράτορας. Οι πρώτες εντυπώσεις από το στελεχιακό δυναμικό της ΕΛΑΣ είναι ότι πρόκειται για διάφορους συμπλεγματικούς καθηγητές(τριες) και φιλόδοξους(ξες) που τους δίνεται η ευκαιρία να κερδίσουν πολύ χρόνο δημοσιότητας κάτι που σύμφωνα με την ιδέα που έχουν για τον εαυτό τους αδίκως δεν είχαν κατά την διάρκεια του μέχρι τώρα βίου τους και τώρα έχουν την ευκαιρία να πάρουν «εκδίκηση» για την «αδικία» που έχουν υποστεί.
Αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει ο Τσίπρας, καθώς για να το πούμε στη λαϊκή γλώσσα του συρμού πιο πολύ από όλους αυτά τα στελέχη τα θεωρούν «νούμερα» αυτοί οι οποίοι προσδοκά την ψήφο τους. Πρόκειται για μια αντίφαση δυσεπίλυτη.
Από την άλλη πλευρά στο ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, βρίσκονται στον δικό τους κόσμο με τον στόχο της πρωτιάς στις εκλογές, ο οποίος με βάση τις δημοσκοπήσεις , αλλά και την αίσθηση, το κλίμα, που υπάρχει, είναι ουτοπικός και σε αυτό «συνέβαλαν» οι λάθος επιμέρους στρατηγικές που ακολούθησαν με αποτέλεσμα να φυλλοροούν και προς την ΝΔ και προς την ΕΛΑΣ του Τσίπρα και το κυριότερο να μην μπορέσουν να ωφεληθούν το παραμικρό από την διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, Για μεγάλο χρονικό διάστημα έπαιζαν μπάλα μόνοι τους και δεν κατάφεραν να βάλουν ένα γκολ και αυτό είναι η επιτομή της ανικανότητας, διότι όπως έλεγε ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν Πολ Σαρτρ «Σε ένα αγώνα ποδοσφαίρου, τα πάντα περιπλέκονται από την παρουσία της αντίπαλης ομάδας».
Με αυτά τα δεδομένα το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ θα έπρεπε να αναθεωρήσει τον εκλογικό του στόχο προς το εφικτότερο να κάνει το «μία ψήφο μπροστά από τη ΝΔ» σε μία ψήφο μπροστά από την ΕΛΑΣ του Τσίπρα, κάτι που θα του έδινε οφέλη από την αναζωπύρωση του αντισύριζα κλίματος για να μην το καρπωθεί ολόκληρο η ΝΔ. Από την μέχρι πορεία τους δεν ελπίζω πως θα το κάνουν. Ζουν στον δικό τους φαντασιακό κόσμο.
Ισχυρίζονται ότι στις δημοσκοπήσεις φαίνεται ότι το 70% των ερωτηθέντων που απάντησαν θέλει πολιτική αλλαγή. Στην Ελλάδα πάντα λέμε πως θέλουμε αλλαγή. Δεν λαμβάνουν όμως υπόψη τους παλαιότερες μετρήσεις που έβαζαν το ερώτημα «πόσο ευχαριστημένοι είσαστε από την αντιπολίτευση στο σύνολό της» και ευχαριστημένο ήταν σταθερά το κάτω από το 10% των ερωτηθέντων . Το 90 + δηλαδή ήταν απογοητευμένο από την αντιπολίτευση. Αυτό είναι πολύ πιθανό να «πληρωθεί» και να υπάρξει αποτέλεσμα στις εκλογές που θα εκπλήξει τους πάντες .
