Για την επίμαχη φράση που προκάλεσε αντιδράσεις κατά τη διάρκεια συνεδρίασης του δημοτικού συμβουλίου Πάτμου τοποθετήθηκε ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης και πρώην δήμαρχος του νησιού, Ελευθέριος Πέντες, ο οποίος απευθυνόμενος στην πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου, Αργυρώ Γιαμαίου, είχε πει: «Κατόπιν υποδείξεων, γαβγίστε κι άλλο για να είστε εντάξει».
Η πρόεδρος χαρακτήρισε τη φράση προσβλητική και απαξιωτική, επισημαίνοντας παράλληλα και τη σεξιστική της διάσταση. Αναλυτικότερα είχε αναφέρει σε ανάρτησή της ότι η συγκεκριμένη έκφραση ήταν προσβλητική, σημειώνοντας πως όταν ένας άνδρας απευθύνεται με αυτόν τον τρόπο σε γυναίκα που βρίσκεται σε θέση ευθύνης, δεν μπορεί να αγνοηθεί η διάσταση του σεξισμού.
Η απάντηση του πρώην δημάρχου Πάτμου
Αργά το βράδυ της Τρίτης, ο Ελευθέριος Πέντες τοποθετήθηκε δημόσια για τις καταγγελίες, μέσω ανάρτησής του στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, με τίτλο «Αρκετά με την υποκρισία».
Ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης τόνισε ότι «η φράση που είπα ήταν σκληρή. Σεξιστική δεν ήταν», υποστηρίζοντας ότι δεν είχε σχέση με το φύλο της προέδρου, αλλά με τον τρόπο με τον οποίο, όπως αναφέρει, ασκούσε εκείνη τη στιγμή τα καθήκοντά της.
Παράλληλα, ο πρώην δήμαρχος έκανε λόγο για αποσπασματική παρουσίαση του περιστατικού, λέγοντας ότι «κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να δει τι προηγήθηκε». Όπως υποστήριξε, η συζήτηση επικεντρώθηκε σε λίγα δευτερόλεπτα μιας ολόκληρης συνεδρίασης, χωρίς να αποτυπώνεται το συνολικό κλίμα και οι εντάσεις που, όπως σημειώνει, έχουν προηγηθεί σε συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου.
Αναλυτικά η ανάρτησή του
ΑΡΚΕΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ
Εδώ και ώρες βλέπω το όνομά μου να διασύρεται από site σε site για λίγα δευτερόλεπτα μιας ολόκληρης συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου.
Και επειδή σήμερα είναι πολύ εύκολο να δει κάποιος τρία δευτερόλεπτα, να διαβάσει έναν τίτλο και να βγάλει απόφαση για έναν άνθρωπο, θέλω να πω κάτι και προς όλους εκείνους που βιάστηκαν να με καταδικάσουν.
Ήρθε λοιπόν η ώρα να μιλήσω καθαρά.
Η φράση που είπα ήταν σκληρή.
Σεξιστική δεν ήταν.
Δεν μίλησα για το φύλο της κ. Γιαμαίου.
Δεν μίλησα για το ότι είναι γυναίκα.
Δεν μίλησα για την οικογένειά της ή την προσωπική της ζωή.
Μίλησα για τον τρόπο με τον οποίο, εκείνη τη στιγμή, ασκούσε τα καθήκοντά της ως Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου.
Όποιος θεωρεί ότι αυτό από μόνο του είναι σεξισμός, έχει δικαίωμα να το πιστεύει.
Όμως έχω κι εγώ το δικαίωμα να πω:
Όχι, δεν ήταν.
Και όποιος θέλει να με κρίνει συνολικά γι’ αυτό, ας ψάξει όλη την αυτοδιοικητική μου πορεία, από το ξεκίνημά μου μέχρι σήμερα.
Γιατί είναι πολύ εύκολο να βγάζεις απόφαση από τρία δευτερόλεπτα.
Το δύσκολο είναι να καθίσεις να δεις ολόκληρη τη συνεδρίαση.
Και μετά την προηγούμενη.
Και μετά άλλη μία.
Να δεις τι συμβαίνει εδώ και μήνες μέσα σε αυτή την αίθουσα.
Εγώ και οι άνθρωποι της παράταξής μου έχουμε δεχθεί επανειλημμένα χαρακτηρισμούς, ειρωνείες και επιθετικές συμπεριφορές.
Κυρίως από τον Δήμαρχο, κ. Τσαμπαλάκη, αλλά σε περιπτώσεις και από την ίδια την κ. Γιαμαίου.
Έχουν ακουστεί απέναντι σε εμάς «ανίκανοι», «άχρηστοι», «γελοίοι».
Το «πάμε έξω να τα πούμε» έχει ειπωθεί και προς εμένα και προς δημοτικό σύμβουλο της παράταξής μου.
Στην τελευταία συνεδρίαση ο κ. Τσαμπαλάκης ειρωνεύτηκε ακόμη και το επώνυμό μου.
Και λίγο αργότερα χρειάστηκε να πάω στο μικρόφωνο και να ζητήσω να καταγραφεί στα πρακτικά ότι με είχε αποκαλέσει «νούμερο».
Όλα αυτά μπροστά στην Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου.
Και στην ίδια συνεδρίαση συνέβη και κάτι ακόμη που μπορεί να δει ο καθένας στο βίντεο.
Την ώρα που προσπαθούσα να μιλήσω, ο κ. Τσαμπαλάκης πατούσε επανειλημμένα το κουμπί στο έδρανο της Προέδρου και ακουγόταν συνεχώς το καμπανάκι, την ώρα που εγώ προσπαθούσα να ολοκληρώσω την τοποθέτησή μου.
Η κ. Γιαμαίου δεν τον κάλεσε στην τάξη.
Οι συστάσεις απευθύνονταν σε εμένα.
Όποιος θέλει, ας δει το συγκεκριμένο σημείο της συνεδρίασης και ας βγάλει μόνος του το συμπέρασμά του.
Δεν είδα τότε την ίδια ευαισθησία.
Δεν είδα αναρτήσεις για την αξιοπρέπεια.
Δεν είδα την ίδια αγανάκτηση για τον δημόσιο λόγο.
Δεν είδα την ίδια ανάγκη να προστατευτεί ένας δημοτικός σύμβουλος όταν προσβάλλεται.
Λες και αξιοπρέπεια έχει μόνο εκείνος που σήμερα δηλώνει προσβεβλημένος.
Όχι.
Αξιοπρέπεια έχουμε όλοι.
Και εμείς έχουμε οικογένειες.
Και εμείς έχουμε παιδιά.
Παιδιά που μπορούν να παρακολουθήσουν μια δημόσια συνεδρίαση και να ακούσουν τον πατέρα τους ή ανθρώπους που γνωρίζουν να δέχονται χαρακτηρισμούς και προσβολές.
Και εμείς επιστρέφουμε στα σπίτια μας μετά από αυτές τις συνεδριάσεις.
Και εμείς έχουμε ανθρώπινα όρια.
Και η πίεση δεν μένει μόνο μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Εδώ και μήνες έχω δεχθεί επανειλημμένες επιθέσεις και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από πρόσωπα του στενού και οικογενειακού περιβάλλοντος της κ. Γιαμαίου, που κανείς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει ακόμη και εμμονικές, αλλά και από στελέχη και αντιδημάρχους της σημερινής πλειοψηφίας.
Πολλές φορές χωρίς να έχω αναφερθεί καν στους ίδιους.
Χωρίς να έχω αγγίξει τις οικογένειές τους.
Χωρίς να έχω μετατρέψει ποτέ την πολιτική διαφωνία σε προσωπική διαμάχη.
Για μήνες κατάπια πολλά.
Όχι γιατί φοβήθηκα.
Αλλά γιατί δεν ήθελα η πολιτική στην Πάτμο να καταντήσει προσωπικός καβγάς οικογενειών και ανθρώπων.
Ας μη μπερδεύουν όμως την αυτοσυγκράτηση με την αδυναμία.
Και για να είμαι δίκαιος, θέλω να αναφερθώ και σε δύο ανθρώπους με τους οποίους πολιτικά είχαμε πολλές διαφωνίες.
Στον Παντελή Γρύλλη και στον Θωμά Υψηλάντη.
Και οι δύο υπήρξαν Πρόεδροι του Δημοτικού Συμβουλίου από τη σημερινή συμπολίτευση.
Δεν ήταν δικοί μας άνθρωποι.
Δεν ήταν όλα τέλεια.
Είχαμε αντιπαραθέσεις.
Όμως τους έχω αναγνωρίσει και εξακολουθώ να τους αναγνωρίζω κάτι.
Προσπάθησαν να κρατήσουν την αξιοπρέπεια του θεσμού και να λειτουργήσουν ως Πρόεδροι ολόκληρου του Δημοτικού Συμβουλίου και όχι ως Πρόεδροι μιας παράταξης.
Προσπάθησαν να κρατήσουν όρια.
Να ακουστεί και η αντιπολίτευση.
Να μη μετατραπεί το Προεδρείο σε μηχανισμό επιβολής της πλειοψηφίας.
Ο Παντελής Γρύλλης μάλιστα έχει μιλήσει δημόσια για τις πιέσεις που δεχόταν σχετικά με τον λόγο της αντιπολίτευσης.
Αυτό έχει σημασία.
Γιατί δείχνει ότι το πρόβλημά μου δεν είναι ποιος κάθεται στην καρέκλα του Προέδρου.
Το πρόβλημα είναι πώς χρησιμοποιεί αυτή την καρέκλα.
Και πάμε τώρα στη συνεδρίαση της 28ης Αυγούστου.
Γιατί εκεί βρίσκεται η ουσία που σχεδόν εξαφανίστηκε από τη δημόσια συζήτηση.
Η παράταξή μας είχε καταθέσει εγγράφως θέμα για τις εκθέσεις υγειονομικού ελέγχου των σχολείων, με εισηγητή τον δημοτικό μας σύμβουλο Αντώνη Γαμπιέρη.
Εγώ προσωπικά είχα ζητήσει τις εκθέσεις από την προηγούμενη συνεδρίαση.
Μας είπαν δημόσια ότι θα μας τις στείλουν.
Πέρασε μία εβδομάδα.
Δεν μας τις είχαν στείλει.
Φτάσαμε στη συνεδρίαση λογοδοσίας χωρίς τα έγγραφα.
Ο εισηγητής απουσίαζε για προσωπικούς λόγους και προσπάθησα ως επικεφαλής της παράταξης να κάνω εγώ τις ερωτήσεις.
Να μάθω κάτι πολύ απλό:
Είναι τα σχολεία της Πάτμου έτοιμα και ασφαλή για να υποδεχθούν τα παιδιά μας;
Και τότε η κ. Γιαμαίου είπε ότι, αφού απουσιάζει ο εισηγητής, «το θέμα κλείνει».
Και το θέμα έκλεισε.
Την ίδια στιγμή ακούστηκε από τη Γενική Γραμματέα του Δήμου, κ. Ελισαίου:
«Έτσι μπράβο».
Γύρισα και ρώτησα:
«Έτσι μπράβο, κυρία Ελισαίου;»
Και εκεί σηκώθηκα να φύγω.
Εκεί, για μένα, ξεχείλισε το ποτήρι.
Γιατί βλέποντας όλη τη σειρά των γεγονότων, εγώ αυτό που εξέλαβα ήταν έναν τακτικισμό για να κλείσει άρον άρον το θέμα χωρίς να ακουστεί η ουσία.
Είχα ζητήσει τις εκθέσεις.
Δεν μου είχαν δοθεί.
Πήγα να ρωτήσω γι’ αυτές.
Το θέμα έκλεισε.
Και οι εκθέσεις στάλθηκαν τελικά στην παράταξή μας μετά τη συνεδρίαση, την αμέσως επόμενη εργάσιμη ημέρα.
Και τότε είδαμε ότι μέσα στις εκθέσεις υπήρχαν πραγματικά ζητήματα.
Στο Γεννείο Σχολείο, μεταξύ άλλων, η Υγειονομική Υπηρεσία ζητούσε ΑΜΕΣΑ εργασίες ώστε να διασφαλιστεί η ασφαλής λειτουργία του σχολείου.
Αυτό ήταν το θέμα για το οποίο επέμενα.
Αυτό προσπαθούσα να ρωτήσω.
Αν τα σχολεία μας είναι έτοιμα για τα παιδιά της Πάτμου.
Και τελικά αυτή η ουσία χάθηκε.
Έμειναν λίγα δευτερόλεπτα.
Μία φράση.
Και ένας βαρύς χαρακτηρισμός για μένα.
Αυτό δεν είναι δίκαιο.
Όχι μόνο για εμένα.
Δεν αξίζει σε κανέναν άνθρωπο να κρίνεται ολόκληρη η πορεία και η προσωπικότητά του από λίγα δευτερόλεπτα, όταν κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να δει τι προηγήθηκε.
Και υπάρχει και κάτι ακόμη που δεν πρόκειται να αγνοήσω.
Η ιστορία αυτή βγήκε από τα όρια της Πάτμου και αναπαράχθηκε με εντυπωσιακή ταχύτητα από πολλά πανελλαδικά μέσα.
Δεν είμαι αφελής. Και βλέπω τη συγκυρία.
Αυτή την περίοδο έχω ανοίξει δύσκολα θέματα.
Θέματα που ενοχλούν.
Κι αν κάποιοι περίμεναν ότι όλο αυτό θα με κάνει πιο ήσυχο και πιο βολικό, έκαναν λάθος.
Δεν μπήκα στην αυτοδιοίκηση για να είμαι αρεστός.
Μπήκα για να υπηρετώ τον τόπο μου και να λέω αυτά που πιστεύω, ακόμη κι όταν ενοχλούν.
