Η Παναγία των Βλαχερνών στην Κέρκυρα
- Γράφει ο Γιώργος Ουρανός
Η Παναγιά της ελπίδας, συνιστά για όλους τους Έλληνες αλλά και την ολότητα του Ελληνισμού, μια ενόραση για το μέλλον του και καθόλου δεν σχετίζεται με τις προσδοκίες του λαού μας από τις πολιτικές υποσχέσεις και τις μεγαλοστομίες των τρεχουσών ημερών!
Η θρησκευτική πίστη των Ελλήνων
Ο Ελλαδικός χώρος και ο λαός των 10 εκατομμυρίων Ελλήνων, αν και αρκετά μικρός και σε έκταση και σε πληθυσμό στο σύνολο της χριστιανικής ορθοδοξίας των 260 εκατομμυρίων ψυχών αποτελεί ιστορικό και γεωγραφικό ορόσημο για το ορθόδοξο δόγμα. Επίσης, οι Έλληνες ορθόδοξοι χωρίς να διακατέχονται από θρησκοληψία, κρίνονται ως οι ειλικρινέστεροι και οι πιστότεροι του ορθόδοξου κόσμου. Σε αυτό θεωρούμε ότι έχουν συντελέσει πολλοί παράγοντες. Τέτοιος, παράγοντας, ήταν η μεγάλη συμβολή της Ελληνικής γλώσσας, αφού, τα πρώτα κείμενα της χριστιανικής πίστης γράφτηκαν πλέον της Αραμαϊκής και στην Ελληνική γλώσσα, όπως και όλες οι σύνοδοι οικουμενικές ή περιφερειακές διεκπεραιώθηκαν επίσης στην Ελληνικήν. Ακόμη η Ελληνική, ούσα η επίσημη γλώσσα του Βυζαντίου, και του Οικουμενικού Πατριαρχείου ταυτίστηκε πέραν κάθε άλλης με τον χριστιανισμό και μετέπειτα με την ορθοδοξία και παράλληλα με αυτήν και ο ολόκληρος ο Ελληνισμός. Όμως θεωρούμε πως και ένας άλλος λόγος εξίσου σημαντικός, ο οποίος συνετέλεσε στο να θεωρούνται ο Ελληνισμός και η ορθοδοξία σχεδόν ταυτόσημες, έννοιες ήταν και το ιδιαίτερο ταμπεραμέντο των Ελλήνων. Η φυλή των Ελλήνων διακρίνεται από σεμνότητα στην συμπεριφορά της, βαθιά ενσυναίσθηση, ισχυρό δέσιμο με τις εθνικές και κοινωνικές παραδόσεις, μεγάλη πίστη στον αλληλοσεβασμό, αλλά και ιδιαίτερη προσήλωση στα σύμβολα. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά της Ελληνικής φυλής ήταν και είναι εκείνα που συνεχίζουν να δένουν τους Έλληνες με την πίστη τους.
Η ενσωμάτωση της πίστης στην κοινωνική ζωή
Τα Ελληνικά φύλλα από τα προϊστορικά χρόνια των Μινωϊτών και των Μυκηναίων, είχαν πάντα μια ιδιαίτερη σχέση με τα θεία. Η κοινωνική τους ζωή πάντα διανθίζονταν και με θρησκευτικές τελετές με ιδιαίτερους συμβολισμούς. Έτσι λοιπόν και από τα πρωτοχριστιανικά χρόνια, στον Ελλαδικό χώρο όπου εγκαταλείπονταν ο πολυθεϊσμός των θεών του Ολύμπου, τη θέση των Ολύμπιων τελετών, έπαιρναν οι τελετουργικές συνήθειες της νέας θρησκείας που επεκτείνονταν με θαυμαστούς πράγματι ρυθμούς. Με την πάροδο των χρόνων και των αιώνων, η νέα θρησκεία συντρόφευε την κοινωνική ζωή των Ελλήνων σε όλες της τις εκφάνσεις. Στην καθημερινότητα, στις προσευχές τους, στις χαρές, στις λύπες, ακόμη και στις παρακλήσεις τους για την αποφυγή λοιμών και καταποντισμών. Έτσι η ορθοδοξία έδεσε με τον Ελληνισμό σε ένα απίστευτο ‘’σφιχταγκάλιασμα’’ πίστεως και υπόσχεσης που αποδείχτηκε το πλέον σωτήριο στις κρίσιμες περιόδους απειλής του Ελληνισμού. Οι πλέον κρίσιμες απειλές του Ελληνισμού ήταν τόσο η περίοδος της Οθωμανικής κατάκτησης, όσο και η τελευταία μεγάλη δοκιμασία του, με την Μικρασιατική καταστροφή του 1922.
Η ιδιαίτερη σχέση με την Παναγιά
Η θρησκευτική πίστη των Ελλήνων, συμπεριέλαβε σταδιακά και τελετουργίες και θρησκευτικές εκδηλώσεις από την ζωή των Μαρτύρων του ορθόδοξου δόγματος. Στην κορυφή της λατρείας, ήταν πάντα ο ιδρυτής του χριστιανισμού, ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός από την γέννηση, την ενηλικίωσή του και τέλος τα μαρτύρια και την ανάστασή του. Όμως πλάϊ στην λατρεία του Χριστού και ένα άλλο άγιο πρόσωπο έχαιρε πάντα του ίδιου σεβασμού και αφιέρωσης. Ήταν η μορφή της Παναγιάς. Έτσι στον Ελλαδικό μας χώρο, πάνω από όλα τα ιερά πρόσωπα της ορθόδοξης εκκλησίας μας , λατρεύεται η χάρη της Παναγιάς μας , από το Μοναστήρι “της Παναγίας του Σουμελά” στην Μακεδονία, “την Παναγία της Τήνου” καταμεσής του Αιγαίου, ως και “την Παναγία της Εκατονταπυλιανής της Πάρου”. Σε ολόκληρη την Ελλαδική επικράτεια ως και τη Μεγαλόνησο της Κύπρου μας, αν σε δύο χωριά δεν υπάρχει εκκλησία ή εξωκλήσι της Παναγίας, στο τρίτο θα υπάρχει! Χιλιάδες εκκλησίες και πολλές χιλιάδες εξωκλήσια είναι αφιερωμένα στη Χάρη της. Ίσως είναι ο ψυχισμός των Ελλήνων που πάνω απ΄όλα δένει και ταυτίζεται με ‘’την αγάπη της μάνας’’. Η αυτοδιάθεση της Ελληνίδας μάνας, ήταν και συνεχίζει να είναι και για τις νεότερες Ελληνίδες, η υπέρτατη αίσθηση αγάπης και αφοσίωσης προς τα παιδιά της, που πολλές φορές ξεπερνά και αυτή την ίδια την οντότητα της ύπαρξής τους.
Το παράδοξο με τη λατρεία της
Εκείνο που πραγματικά μας εντυπωσιάζει με τη λατρεία της Παναγιάς, είναι το ότι συγκεντρώνει την επιθυμία και την πρόθεση ολόκληρου του πληθυσμού των Ελλήνων, άσχετα με το αν είναι πολύ, ολιγότερο, ή και ελάχιστα θρησκευόμενοι. Όλοι, κατά ένα αξιοθαύμαστο αλλά και δυσεξήγητο τρόπο, συμμετέχουν στις λατρευτικές τελετές για την Παναγιά, που ολοκληρώνονται κάθε χρόνο το δεκαπενταύγουστο, στον εορτασμό της κοίμησής της, που θεωρείται και το ετήσιο χρονικό ορόσημο του καλοκαιριού. Είναι το άγιο πρόσωπο που δέχεται τις περισσότερες επικλήσεις από τους πιστούς, ακόμη και για τα πιο απίθανα που τους απασχολούν. Είναι το σύμβολο του χριστιανισμού που τουλάχιστον οι Έλληνες δεν θα διστάσουν να ζητήσουν την εκπλήρωση και της πιο απίθανης επιθυμίας τους. Είναι η Παναγιά της ελπίδας για όλους τους Έλληνες, αλλά και για την ολότητα του Ελληνισμού και καθόλου δεν σχετίζεται με τις προσδοκίες του λαού μας από τις πολιτικές υποσχέσεις και τις μεγαλοστομίες των τρεχουσών ημερών!
