- Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΕΥΤΟΓΚΑΣ
Στο μεγαλύτερο τμήμα της μεταπολίτευσης, μέχρι το 2004, ήταν γεγονός ότι η πατρίδα μας τα πήγαινε αρκετά καλά στον τομέα των εξωτερικών…
Όλες οι κυβερνήσεις άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο είχαν επιτύχει σημαντικούς στόχους σε βασικές εθνικές επιλογές .
Είναι γνωστή η ρήση του Κωνσταντίνου Καραμανλή ” έξω πάμε καλά”!
Η είσοδος της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ (1980, ΝΔ) ως πλήρες μέλος, η είσοδος της Κύπρου στην ΕΕ χωρίς να “ανοίξει ρουθούνι”, παρά τις απειλές της Τουρκίας επιστέγασμα των συμφωνιων του Ελσίνκι και της συνόδου της Κοπεγχάγης, η ανάληψη των Ολυμπιακών αγώνων του 2004, η πλήρης ένταξη στην ζώνη του Ευρώ στην δεύτερη δεκαετία διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ , τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα και τα πακέτα Ντελόρ στην πρώτη οκταετία του ΠΑΣΟΚ….
Η Ελλάδα ήταν δυναμικά παρούσα!
Ήταν μια Ελλάδα που έβγαινε από την στασιμότητα και το σκοτάδι με την δύναμη και την ενότητα πρωτοπόρων λαϊκών και κοινωνικών δυνάμεων …
Μια Ελλάδα που συμμετείχε, διεκδικούσε , πρωτοστατούσε…
Κάποιοι δεν υποστήκαμε τα παθήματα των λωτοφάγων….
Η μνήμη μας είναι ακόμα εναργής μιας πατρίδας που μας έκανε περήφανους ,μιας πατρίδας που ήθελε την συμμετοχή μας, τις ιδέες μας…
Η Ελλάδα που συμμετείχε δια του αείμνηστου προέδρου του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου στην διεθνή “Κίνηση των έξι” για την ειρήνη και τον αφοπλισμό και τον τερματισμό του ψυχρού πολέμου.
Στην πρωτοβουλία μετείχαν οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας Ανδρέας Παπανδρέου, της Σουηδίας Ούλοφ Πάλμε, της Ινδίας Ίντιρα Γκάντι και οι πρόεδροι του Μεξικού Μιγέλ ντε λα Μαδρίδ, της Αργεντινής Ραούλ Αλφονσίν και της Τανζανίας Τζούλιους Νυερέρε. Η πρωτοβουλία αναγγέλθηκε επίσημα στις 22 Μαΐου του 1984, αλλά πολύ σύντομα δέχθηκε δυο σοβαρά πλήγματα με την απώλεια αφενός της Ίντιρα Γκάντι που δολοφονήθηκε τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς (αντικαταστάθηκε προσωρινά από το γιο της Ρατζίβ Γκάντι), αφετέρου του Πάλμε που δολοφονήθηκε τον Φεβρουάριο του 1986. Παρά το αγαθό των προθέσεών τους, οι έξι ηγέτες δεν κατάφεραν να πετύχουν πολλά στην κατεύθυνση του στόχου τους, αφού η κυριαρχία του ψυχρού πολέμου σε συνδυασμό με τα συμφέροντα και τις επιμέρους διεκδικήσεις που επικρατούσαν καθόλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 δεν επέτρεψαν τη δικαίωση των προσδοκιών τους παραμένει όμως μια από τις πολλές πρωτοβουλίες που άνοιξαν το φιλειρηνικό πρόσωπο της πατρίδας μας, συνέβαλλαν στην άνοδο του διεθνούς κύρους και στις μελλοντικές επιτυχίες της εξωτερικής πολιτικής της χώρας μας που προαναφέραμε.
Επειδή πέρασαν τέσσερις δεκαετίες και πολλά έχουν λησμονηθεί ή δεν έχουν κοινωνήσει στους νεότερους ή αγέννητους θυμίζω και τα εξής :
Τη συνάντηση Μιτεράν- Καντάφι -Παπανδρέου, 41 χρόνια πριν, τον Νοέμβριο του 1984, όταν υπό από άκρα μυστικότητα και με μυθιστορηματικό τρόπο, ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου φιλοξένησε στην Ελούντα του Αγίου Νικολάου της Κρήτης τον Γάλλο πρόεδρο, Φρανσουά Μιτεράν και τον τότε Λίβυο ηγέτη, Μουαμάρ αλ Καντάφι. Επρόκειτο για τριμερή συνάντηση που είχε κανονίσει ο Έλληνας πρωθυπουργός με σκοπό την αποκατάσταση των γαλλολιβυκών σχέσεων, οι οποίες είχαν κλονιστεί μετά το ζήτημα του Τσαντ.
Ψαχνω ακόμη την Ελλάδα της ιστορικής μνήμης και της αλληλεγγύης
Τον Ιούνιο του 1982, στο Λίβανο υπήρχε εμφύλιος πόλεμος και το Ισραήλ εισέβαλε στην αραβική χώρα, με σκοπό να καταστείλει την Οργάνωση για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Τον Αύγουστο, τα ισραηλινά στρατεύματα μπήκαν στη Βυρηττό. Οι μάχες ήταν άγριες, αλλά αυτό που συνέβη μετά τη διεθνή συμφωνία του Αυγούστου ξεπερνά τα όρια των πολεμικών εχθροπραξιών ανάμεσα σε δύο αντιμαχόμενες πλευρές. Παραστρατιωτικές οργανώσεις, υπό την ανοχή του ισραηλινού στρατού, επιδόθηκαν σε θηριωδίες κατακρεουργώντας αμάχους στα προσφυγικά στρατόπεδα Παλαιστίνιων και Λιβανέζων στις γειτονιές Σάμπρα και Σατίλα.
Στον πόλεμο αυτό του Λιβάνου, ο Αραφάτ, η ηγεσία της PLO και χιλιάδες Παλαιστίνιοι μαχητές εγκλωβίστηκαν στη Βηρυτό, την οποία πολιορκούσαν οι Ισραηλινοί. Ο Παπανδρέου, όμως, παρενέβη, για να εξασφαλίσει τη φυγάδευσή τους.
Η επιχείρηση εξόδου των Παλαιστινίων από την πρωτεύουσα του Λιβάνου μονοπωλούσε το ενδιαφέρον των διεθνών MME και κανείς δεν ήταν σίγουρος ότι τα ελληνικά πλοία δεν θα δεχθούν ισραηλινά πυρά.
H συμφωνία με το Ισραήλ, στην οποία είχε πρωταγωνιστήσει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, προέβλεπε ότι οι αξιωματούχοι και οι αντάρτες της PLO θα έπρεπε να εγκαταλείψουν τη Βηρυτό μέσα σε πέντε ώρες μόνο με ελαφρύ οπλισμό.
H επιχείρηση είχε αίσιο τέλος και οι Παλαιστίνιοι μεταφέρθηκαν με τα ελληνικά πλοία στην Τύνιδα. Ο Αραφάτ αποβιβάστηκε στον Πειραιά, όπου τον υποδέχθηκαν ο Έλληνας πρωθυπουργός και χιλιάδες πολίτες. Στην Ελλάδα νοσηλεύτηκαν επίσης και αρκετοί Παλαιστίνιοι τραυματίες.
Γιάσερ Αραφάτ ” αδερφός ” του Ανδρέα Παπανδρέου και Γιτζάκ Ράμπιν πρωθυπουργός του Ισραήλ υπέγραψαν τις “Συμφωνίες του Όσλο” στην Ουάσιγκτον.
Μέσω αυτών, αναγνωριζόταν η Παλαιστινιακή Αρχή ως φορέας αυτόνομης, αλλά περιορισμένης εξουσίας στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας και τα ισραηλινά στράτευμα θα αποχωρούσαν, με αντάλλαγμα την παύση των παλαιστινιακών επιθέσεων σε ισραηλινούς στόχους.
Το Σεπτέμβριο του 1993, Ράμπιν και Αραφάτ αντάλλαξαν μια ιστορική χειραψία στον κήπο του Λευκού Οίκου, παρουσία του Αμερικανού προέδρου, Μπιλ Κλίντον. Αντίστοιχη χειραψία είχε κάνει και με τον πρωθυπουργό, Εχούντ Μπάρακ επτά χρόνια αργότερα, ξανά υπό το βλέμμα του Μπιλ Κλίντον. Το Δεκέμβριο του 1994, ο Γιάσερ Αραφάτ μοιράστηκε το Νόμπελ Ειρήνης με τον Ράμπιν, ο οποίος τον επόμενο χρόνο δολοφονήθηκε και τον Ισραηλινό υπουργό Εξωτερικών, Σιμόν Πέρες, για το ρόλο του στις προσπάθειες γεφύρωσης του χάσματος ανάμεσα σε Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους.
Η έλλειψη εμπιστοσύνης. μεταξύ των δύο πλευρών, επεμβάσεις έξωθεν και γεγονότα (η δηλητηρίαση και ο θάνατος του Αραφάτ , ο διχασμός των Παλαιστινίων, η κυριαρχία των φανατικών ισλαμιστών της Χαμάς με την τρομοκρατική ενέργεια που οδήγησε στην νέα σύρραξη και στην ισοπέδωση της Γάζας ,τους χιλιάδες νεκρούς και το ενάμισι εκατομμύριο πρόσφυγες και άστεγους έχουν προϊστορία…
Που είμαστε εμείς σήμερα :
Που είναι η κυβέρνηση, που είναι ο πρωθυπουργός;
Αμφισβητείται η κυριαρχία μας στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο, στο Ιόνιο, στην Κρήτη, στα βόρεια σύνορά μας από τους πρώην ζητούντες ελεημοσύνη γείτονές μας…
Ένα καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ισραήλ, Κύπρου Ελλάδας δεν μπορούμε να ποντισουμε λόγω της Τουρκικής αντίδρασης…
Γκριζάρεται το Αιγαίο σταδιακά, Καστελόριζο, Κάσος, Γαύδος , Κρήτη με το παράνομο Τουρκολιβυκό μνημόνιο.
Η Ελλάδα της Ευρώπης δέχεται βροχή προκλήσεων όχι μόνο από την Τουρκία, το χαϊδεμένο παιδί της Δύσης και μόνιμο ταραξία και καταπατητή κάθε έννοιας δικαίου αλλά και από τον δορυφόρο της, την διαιρεμένη Λιβύη λόγω του εμφυλίου (που τους “κολλησε ” η δήθεν Αραβική Άνοιξη που μετατράπηκε σε υπερδεκαετή βαρυχειμωνιά θανάτου) με ρηματικές διακοινώσεις και προκλητικούς χάρτες κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου.
Πέραν τούτων χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες διακινούνται από σκοτεινά κυκλώματα στα ελληνικά νησιά…
Ακόμα και φιλίες δείχνουν ένα υποχθόνιο εχθρικό πρόσωπο…
Η Ιερά Μονή τής Αγίας Αικατερίνης του Σινά, μετατρέπεται σε αρχαιολογικό χώρο, μνημείο, χάνοντας το χαρακτήρα, τα δικαιωματα και το ιδιαίτερο ιστορικό και πνευματικό βάρος που επί 16 αιώνες έχει για τον ελληνισμό και τον ορθόδοξο χριστιανισμό…
Η Ελλάδα τα έδωσε όλα στην Ουκρανία, κατέστρεψε τους δεσμούς αιώνων με την ορθόδοξη Ρωσία και δεν πήρε τίποτε!
Τα αφήσαμε όλα στην Τουρκία!
Οικονομικά και διπλωματικά κέρδη στις τσέπες του σουλτάνου που καθαρά και ξάστερα απειλεί να εισβάλει και να καταλάβει νησιά μας, που αμφισβητεί την κυριαρχία τους , διχοτομεί με χάρτες το Αιγαίο ή επαίρεται εκφοβίζοντας ότι μπορεί να πλήξει με πυραύλους την Αθήνα και για να μην ξεχνάμε κατέχει παράνομα μετα από εισβολή εδώ και 51 χρόνια το 40% της Κύπρου !
Η συνεχιζόμενη υποχωρητικότητα, η απώλεια διεθνούς κύρους, η μετατροπή από σύμμαχο κοινών και αμοιβαίων συμφερόντων σε δεδομένο υποτελή και αδύναμο, αποτελούν κακούς οιωνούς για τα μελλούμενα.
Από πρωταγωνιστές βλέπουμε καθαρά ότι τρέχουμε να προλάβουμε δυσμενείς εξελίξεις,να καλύψουμε αδιανόητα κενά, παραλείψεις και αβελτηρίες…
Είναι η πρώτη φορά που ούτε μέσα ούτε έξω πάμε καλά!
Το χειρότερο όμως όλων είναι ότι ούτε η κοινωνία αφυπνίζεται!
Κατακερματισμένη, αδρανοποιημένη χωρίς πυξίδα ηγεσίας πασχίζει στα ρηχά να κατατρώγει τις σάρκες της.
Επιπλέον μια χώρα που δεν έχει εθνική αστική τάξη αλλά εξωνημένους μεταπράττες και μεσάζοντες κινδυνεύει να ακρωτηριαστεί σύντομα ή να υποδουλωθεί εξολοκλήρου!
