« Ο στραβός γιαλός είναι κάτι που μας έχει ήδη επιβληθεί. Το κληρονομούμε από τους προηγούμενους και διαμορφώνεται και στο παρόν μας, ερήμην μας, μέσω των κοινωνικών καταναγκασμών.»
Συνέντευξη στη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου
Η Εταιρία θεάτρου «Νεάπολις», παρουσιάζει για δεύτερη χρονιά λόγω επιτυχίας στο θέατρο Φούρνος, την παράσταση «Αλλαγή: Μέθοδος» βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Εντουάρ Λουί Νοεμβρίου, κάθε Σάββατο και Κυριακή.
Ένα έργο για τη μεταμόρφωση και την απελευθέρωση από τα δεσμά του φόβου. Τα πρόσωπα θα σταθούν μαζί απέναντι σ’ έναν κόσμο αδικίας και καταπίεσης. Θ’ αναζητήσουν την ελευθερία πληρώνοντας το τίμημα…
Σήμερα το timesnews.gr φιλοξενεί τον σκηνοθέτη Άγγελο Χατζά, που υπογράφει η διασκευή, την σκηνοθεσία και ερμηνεύει έναν από τους ήρωες του Λουί, ο οποίος αναλύει αυτό το “συγκλονιστικό ντοκουμέντο”, όπως χαρακτηρίζει το έργο, που σίγουρα θα μας βγάλει στο σήμερα, γιατί πολύ έχουμε ανάγκη να μπούμε στην πορεία της μεταμόρφωσης.
- Παρουσιάζετε για δεύτερη χρονιά λόγω επιτυχίας στο θέατρο Φούρνος, την παράσταση «Αλλαγή : Μέθοδος», που είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Εντουάρ Λουί. Πού έγκειται η επιτυχία της;
Η παράσταση μας είχε την ευτυχία να κάνει στην περσινή σεζόν έναν πολύ δημιουργικό κύκλο επικοινωνίας με το κοινό της Αθήνας. Είχαμε την ευκαιρία, και την τύχη, να θέσουμε τα φλέγοντα και απολύτως σύγχρονα ζητήματα του ομώνυμου και πολύ επιτυχημένου βιβλίου του Εντουάρ Λουί, τις ταξικές συγκρούσεις, την ομοφοβία, την ανθρώπινη φιλία, την ευθύνη των προσωπικών επιλογών, στη διάθεση του κοινού και ν’ ανοίξουμε έναν πολύ ζωντανό κι ενδιαφέροντα διάλογο.
- Υπογράφετε τη διασκευή, τη σκηνοθεσία και συμμετέχετε ως ηθοποιός στην παράσταση. Πάντα συνδυάζετε αρμονικά και τις δυο τουλάχιστον αυτές ιδιότητες κ. Χατζά. Θεωρείτε ότι τώρα η ευθύνη σας μεγαλώνει;
Κάθε φορά σε κάθε προσπάθεια μας σε κάθε έργο που ανεβάζουμε με τη θεατρική ομάδα «Νεάπολις», αισθάνομαι ότι η ευθύνη είναι μεγαλύτερη, αλλά το καλό είναι πως δεν ξεκινάμε από το μηδέν. Έχουμε μια πορεία ήδη αρκετών χρόνων, πλούσιες εμπειρίες, και αυτό είναι η δύναμή μου, τα εφόδιά μου. Κάθε φορά δοκιμάζουμε με νέα όρεξη και χαρά, θέλω να πιστεύω και με «αρετή και τόλμη».
- Πόσο δύσκολο κ. Χατζά είναι να πάρει κανείς τη δική του ανάσα ελευθερίας;
Ερχόμαστε σ’ έναν κόσμο που δεν είναι λευκός και ουδέτερος. Έχει ήδη εγκαθιδρυθεί μια κοινωνική τάξη καταπίεσης και ανισότητας. Αυτή φυσικά και ευτυχώς γι αυτό ,δεν είναι αμετάβλητη κι αιώνια. Υφίσταται παράλληλα και μια ιστορία κοινωνικών αγώνων προς τη χειραφέτηση και την ελευθερία. Μέσα σ’αυτούς τους αγώνες αναπνέει και η προσωπική ελευθερία.
- Παρακαλώ συστήστε μας τον συγγραφέα, πείτε μας γιατί θέλατε να μοιραστείτε το έργο του με το κοινό, και ποια άλλα ζητήματα θίγονται σε αυτό;
Ο Εντουάρ Λουί είναι ένας πολύ νέος ηλικιακά συγγραφέας αλλά, οι εμπειρίες του για τις οποίες και γράφει είναι τόσο πυκνές και πλούσιες που γεμίζουν και διατρέχουν όλα του τα βιβλία, και το βασικότερο καταφέρνει με την αμεσότητα και το ταλέντο του να αφορούν πολύ προσωπικά το κοινό του. Και νομίζω ότι εκεί είναι που αγγίζει τον αναγνώστη. Και βέβαια στη θεματολογία. Πόσο εύκολο είναι να μη σε συντρίψει η φτώχια; Να γλιτώσεις. Να αποδράσεις, να μετακινηθείς σε μια άλλη τάξη, σε μια άλλη κουλτούρα. Πόσο εύκολο επίσης είναι να μην σε συντρίψει η πατριαρχία; Οι κοινωνικές νόρμες του αποκλεισμού της διαφορετικότητας. Κι αυτά βέβαια είναι πολύ δύσκολα πράγματα. είναι προβλήματα ασφυκτικά.
- Ποια είναι η σύνδεση του χαρακτήρα σας με το φόβο;
Ο φόβος είναι πολύ ισχυρός στην περίπτωση του Εντουάρ. Από τα πρώτα χρόνια της παιδικής του ηλικίας. Αυτό είναι κάτι τραγικό γιατί ο φόβος δε σ’ αφήνει να βρεις τη θέση σου στον κόσμο. Μπορεί όμως να λειτουργήσει και ανάποδα και αυτό γίνεται στο συγκεκριμένο έργο. Μπορεί να σε πεισμώσει, να σε αναγκάσει να βρεις τη θέση σου, κόντρα σ’αυτούς που στην αρνούνται , γιατί είσαι ομοφυλόφιλος και ανήκεις στην εργατική τάξη.
- Αν το κοινό φύγει με μια σκέψη ή ένα συναίσθημα από αυτή την παράσταση, ποιο θα μπορούσε να είναι;
Να σπάσει τα δεσμά του φόβου. Να νικήσει το φόβο. Έστω για κάποιες στιγμές. Έστω για μια στιγμή. Μια στιγμή πολύτιμη.
- Μιλήστε μου για την Εταιρεία θεάτρου «Νεάπολις», που είστε από τα ιδρυτικά της μέλη;
Ξεκινήσαμε με την Αργυρώ Λογαρά το 2012 με το έργο του Θουκυδίδη “Περικλέους Επιτάφιος”, για τη δική μας Αθήνα, την κατασπαρασσόμενη δημοκρατία.
Στη συνέχεια με τον Αλέξανδρο Κομπόγιωργα, που χάθηκε από τη ζωή τόσο άδικα, κάναμε Ιούλιο Βερν για παιδιά, το «Ταξίδι στο κέντρο της γής».
«Ερχόμαστε σ’ έναν κόσμο που δεν είναι λευκός και ουδέτερος. Έχει ήδη εγκαθιδρυθεί μια κοινωνική τάξη καταπίεσης και ανισότητας. Αυτή φυσικά και ευτυχώς γι αυτό, δεν είναι αμετάβλητη κι αιώνια…»
Κατόπιν η «Βιοτεχνία Υαλικών», του Κουμανταρέα, ένα συγκλονιστικό ταξίδι στην Ελλάδα στα πρόθυρα της μεταπολίτευσης.
«Δον Κιχώτης» Θερβάντεςμ απόλυτα κλασσικός και προσωπικός ταυτόχρονα.
«Δόκτωρ Γκλας», Σέντερμπεργκ, ιψενικά τρίγωνα, ψυχανάλυση, σεξουαλικότητα.
Και τώρα Εντουάρ Λουί.
- Πώς ήρθε το θέατρο στη ζωή σας;
Από τα χρόνια τα πανεπιστημιακά στη Θεσσαλονίκη. Κάποιες εμβληματικές παραστάσεις που είχα δει. Οι πρώτες θεατρικές ομάδες που συμμετείχα. Και από παιδί βέβαια είχα μεγάλη συγκίνηση, απέναντι στο θέατρο.
- Είστε ένας άνθρωπος που κινείται μέσα στη φαντασία, το συναίσθημα και την πραγματικότητα και για κάποιο λόγο οπλίζεται για να υπάρχει. Αυτός είναι και ο χαρακτήρας σας;
Η φαντασία και το συναίσθημα είναι πολύ δυνατά όπλα. Η πραγματικότητα είναι το έδαφος. Το σκάβουμε ,το διαμορφώνουμε, καμιά φορά προσγειωνόμαστε. καμιά φορά απογειωνόμαστε.
- Στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;
Ο στραβός γιαλός είναι κάτι που μας έχει ήδη επιβληθεί. Το κληρονομούμε από τους προηγούμενους και διαμορφώνεται και στο παρόν μας, ερήμην μας, μέσω των κοινωνικών καταναγκασμών. Φυσικά αρμενίζουμε μέσα σ’ αυτό το τοπίο, κι εκεί κάνουμε τις επιλογές μας, και χαράσσουμε την πορεία μας με ότι μέσο διαθέτουμε κι έχουμε καταφέρει να κατακτήσουμε.
- Τι δεν αντέχετε στον κόσμο που ζούμε και τι απολαμβάνετε;
Δεν αντέχεται η βία και η άδικη καταπίεση.
Απολαμβάνω την ανεξαρτησία και την ελευθερία, όσο και όπου μπορώ.
Δεν αντέχω επίσης το θόρυβο, απολαμβάνω την ησυχία και τον ανοιχτό ορίζοντα.
- Χρειάζεται να κοιτάξουμε τον διπλανό μας, να βγούμε από το μικρό μας εγώ, που μας κυριεύει και να δώσουμε αγάπη. Να μοιραστούμε τη ζωή. Τότε πιστεύετε, ότι θα ανθίσει ξανά ο κόσμος κ. Χατζά;
Υπάρχουμε μέσα από τους άλλους. Το «εγώ», ούτως ή άλλως διαμορφώνεται από τον Άλλο». Ετεροπροσδιοριζόμαστε, και αυτό που προκύπτει ως κοινός τόπος, συντίθεται από την απεύθυνση του ενός προς τον άλλο, τη συνάντηση. Ίσως, να μην είναι απαραίτητο να υπάρχει πάντα αγάπη, σίγουρα όμως χρειάζεται ένα είδος συνεργασίας. Ένα δίκτυο αλληλεγγύης.
