Όταν η Εύα «Εβίτα» Περόν έφυγε από τη ζωή τον Ιούλιο του 1952, νικημένη από τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας σε ηλικία μόλις 33 ετών, η Αργεντινή βυθίστηκε σε ανείπωτο πένθος. Για την εργατική τάξη και τους φτωχούς της χώρας (τους περίφημους descamisados), η Εβίτα δεν ήταν απλώς η σύζυγος του Προέδρου Χουάν Περόν· ήταν μια ζωντανή αγία, ένα σύμβολο ελπίδας και κοινωνικής δικαιοσύνης.
Ο Χουάν Περόν, γνωρίζοντας τη δύναμη αυτού του συμβόλου, αποφάσισε να την κρατήσει «ζωντανή». Ανέθεσε στον διάσημο Ισπανό ανατόμο, Δρ. Πέδρο Άρα, να βαλσαμώσει το σώμα της με μια εξειδικευμένη τεχνική εγχύσεων παραφίνης και γλυκερίνης — παρόμοια με εκείνη που χρησιμοποιήθηκε για τον Λένιν και τον Στάλιν. Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό: η Εβίτα έμοιαζε σαν να κοιμάται. Περισσότεροι από δύο εκατομμύρια άνθρωποι πέρασαν για να προσκυνήσουν το γυάλινο φέρετρό της κατά τη διάρκεια του 14ήμερου λαϊκού προσκυνήματος.
Όμως, η πραγματική, μακάβρια ιστορία της Εβίτα δεν ξεκίνησε με τον θάνατό της, αλλά τρία χρόνια αργότερα.
Η κλοπή και η παράνοια της στρατιωτικής χούντας
Το 1955, ένα στρατιωτικό πραξικόπημα ανέτρεψε τον Χουάν Περόν, στέλνοντάς τον στην εξορία. Το νέο καθεστώς του στρατηγού Πέδρο Αραμπούρου είχε έναν διακαή πόθο: να ξεριζώσει κάθε ίχνος του Περονισμού. Και το μεγαλύτερο εμπόδιο σε αυτό ήταν το ίδιο το ταριχευμένο σώμα της Εβίτα, το οποίο φοβούνταν ότι θα μετατρεπόταν σε έμβλημα αντίστασης.
Τότε ξεκίνησε η απαγωγή του πτώματος. Ο επικεφαλής της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, συνταγματάρχης Κάρλος Μούρι Κένιγκ, ανέλαβε να εξαφανίσει τη σορό. Η Εβίτα άρχισε να «ταξιδεύει» μυστικά στους δρόμους του Μπουένος Άιρες. Το φέρετρο κρύφτηκε:
-
Στην πίσω πλευρά φορτηγών (βαν) παρκαρισμένων στους δρόμους.
-
Πίσω από την οθόνη ενός κινηματογράφου.
-
Μέσα στις εγκαταστάσεις της εταιρείας ύδρευσης της πόλης.
Το παράδοξο; Όπου κι αν έκρυβαν το σώμα, την επομένη εμφανίζονταν μυστηριωδώς φρέσκα λουλούδια και αναμμένα κεριά.
Η πίεση και η επαφή με τη σορό οδήγησαν τον Κένιγκ στην τρέλα. Μετέφερε το φέρετρο στο γραφείο του, το τοποθέτησε όρθιο και το επιδεικνύε στους επισκέπτες του, αναπτύσσοντας —σύμφωνα με μαρτυρίες— μια νοσηρή εμμονή μαζί της. Το 1957 απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του.
«Τον γνώριζα από τη στρατιωτική σχολή. Ήταν εντελώς φυσιολογικός. Αλλά αφού έβαλε τα χέρια του πάνω στο σώμα της, τρελάθηκε»
— Συνταγματάρχης Έκτορ Καμπανίγιας
Το μυστικό ταξίδι στην Ιταλία και η επιστροφή στη Μαδρίτη
Την ευθύνη για την οριστική «εξαφάνιση» ανέλαβε ο Καμπανίγιας. Με άκρα μυστικότητα, το σώμα μεταφέρθηκε αεροπορικώς στην Ιταλία το 1957 και θάφτηκε σε ένα κοιμητήριο του Μιλάνου υπό το ψεύτικο όνομα Μαρία Μάγκι ντε Μαγίστρις.
Για 14 χρόνια, η Αργεντινή αναζητούσε την Πρώτη της Κυρία. Στους τοίχους του Μπουένος Άιρες εμφανιζόταν συχνά το σύνθημα: «Πού είναι το σώμα της Εύα Περόν;».
To 1971, σε μια προσπάθεια κατευνασμού των πολιτικών πνευμάτων και προετοιμασίας για επιστροφή στη δημοκρατία, το στρατιωτικό καθεστώς αποφάσισε να επιστρέψει τη σορό στον εξόριστο Χουάν Περόν. Η Εβίτα παραδόθηκε σε ένα ασημένιο φέρετρο στη βίλα του Περόν στη Μαδρίτη.
Εκεί, ο Περόν, η τρίτη σύζυγός του, Ισαμπέλ, και οι έμπιστοί τους καθάρισαν προσεκτικά το σώμα από τα χώματα. Γύρω από αυτή την περίοδο φούντωσαν ξανά οι θρύλοι και οι προλήψεις. Φήμες έλεγαν ότι ο αμφιλεγόμενος υπουργός και λάτρης του αποκρυφισμού, Χοσέ Λόπεζ Ρέγκα, έβαζε την Ισαμπέλ να ξαπλώνει δίπλα στο πτώμα της Εβίτα, ελπίζοντας ότι η «πολιτική της μαγεία» και το χάρισμά της θα μεταφερθούν στη νέα σύζυγο.
Η αποκατάσταση και η απόρθητη κρύπτη
Όταν ο Χουάν Περόν επέστρεψε στην εξουσία το 1973 και πέθανε ξαφνικά το 1974, η Εβίτα επέστρεψε τελικά στην πατρίδα της. Ωστόσο, τα χρόνια της περιπλάνησης είχαν αφήσει τα σημάδια τους στη σορό.
Ο συντηρητής έργων τέχνης Ντομίνγκο Τελετσέα κλήθηκε υπό άκρα μυστικότητα και κάτω από απειλές για τη ζωή του να αποκαταστήσει τη φθορά. Παρά τους κινδύνους από τα φασιστικά και στρατιωτικά αποσπάσματα θανάτου της εποχής, ο Τελετσέα ολοκλήρωσε το έργο του (αν και αργότερα αναγκάστηκε να εξοριστεί).
Τον Οκτώβριο του 1976, 24 χρόνια μετά τον θάνατό της, η Εύα Περόν εναποτέθηκε στην τελευταία της κατοικία, στο κοιμητήριο Ρεκολέτα του Μπουένος Άιρες, στον οικογενειακό τάφο των Ντουάρτε.
Για να διασφαλιστεί ότι κανείς δεν θα διαταράξει ποτέ ξανά την ησυχία της, ο τάφος κατασκευάστηκε σαν απόρθητο φρούριο:
-
Η μαρμάρινη κρύπτη διαθέτει καταπακτή στο δάπεδο που οδηγεί σε ένα κρυφό υπόγειο δωμάτιο.
-
Μέσα σε αυτό το δωμάτιο υπάρχει μια δεύτερη καταπακτή, που οδηγεί σε έναν ακόμη βαθύτερο θάλαμο.
Εκεί, σε βάθος 5 μέτρων κάτω από τη γη, αναπαύεται πλέον η Εβίτα. Χρειάστηκαν 16 χρόνια, τρεις χώρες και αμέτρητες συνωμοσίες για να καταφέρει η πιο αμφιλεγόμενη γυναίκα της Αργεντινής να βρει, επιτέλους, την αιώνια γαλήνη.
