- Γράφει ο ΑΛΕΞΗΣ ΚΟΛΥΒΑΣ
Η υπομονή έχει όρια, τα οποία περιορίζονται όταν έχει να κάνει με την υποκρισία. Παρατηρώ από τότε που άρχισε η σύγκρουση του Ισραήλ με την Χαμάς, που ελέγχει την Λωρίδα της Γάζας, με υπαιτιότητα της ακραίας αυτής παλαιστινιακής οργάνωσης και μια υπερβολική όπως δείχνει στρατιωτική αντίδραση του Ισραήλ στην επίθεση που δέχτηκε μέσα στο έδαφός του σε έκταση που πραγματοποιούνταν πολιτιστικές εκδηλώσεις με αποτέλεσμα να υπάρξουν νεκροί Ισραηλινοί, αλλά και πολίτες ευρωπαϊκών χωρών που ήταν στην εκδήλωση και να απαχθούν αρκετοί πολίτες ισραηλινοί και του κόσμου που υπέστησαν τα πάνδεινα από τους παράφρονες της Χαμάς.
Ένα τμήμα της ελληνικής αριστεράς απαιτούσε και συνεχίζει να απαιτεί η χώρα μας να πάρει σαφή θέση υπέρ της Χαμάς, αγνοώντας το γεγονός ότι το Ισραήλ είναι πλέον σημαντικός και ισχυρότατος σύμμαχός μας πολύτιμος ειδικά αυτή την ρευστή γεωπολιτικά χρονική περίοδο. Στην προσπάθειά τους να κεντρίσουν το θυμικό μιας σημαντικής μερίδας των πολιτών και προσπαθώντας να εκμεταλλευτούν αυτή την κατάσταση για να ασκήσουν επίδραση στην εσωτερική μας πολιτική αναφέρονται συχνά στον Ανδρέα Παπανδρέου και στην καθαρή θέση του υπέρ των Παλαιστινίων είτε ως πρωθυπουργός είτε ως αντιπολίτευση.
Οι κύριοι αυτοί παραβλέπουν ότι από τότε έχουν περάσει περίπου 35 χρόνια και έχουν αλλάξει πολλά. Ξεχνούν ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου στήριξε τον ηγέτη της PLO Γιασέρ Αραφάτ ο οποίος ήταν κόκκινο πανί για την Χαμάς, καθώς όσο ζούσε ο Αραφάτ –ο σημαντικότερος σύγχρονος Παλαιστίνιος ηγέτης–, η κατάσταση στην Παλαιστίνη ήταν πολύ διαφορετική και οργανώσεις σαν την ισλαμιστική Χαμάς δεν είχαν το περιθώριο να αναπτυχθούν, γι’ αυτό οι εξτρεμιστές της Χαμάς, ήταν πάντα απέναντι στον Αραφάτ και την πολιτική του, την οποία θεωρούσαν μετριοπαθή.
Δεν θέλω να κάνω υποθέσεις αλλά αντικειμενικά ο Ανδρέας δεν θα μπορούσε να έχει καμία σχέση και να στηρίξει μια οργάνωση σαν τη Χαμάς. Για την σημερινή κατάσταση και δεδομένου ότι είχε πρώτη προτεραιότητα την Ελλάδα και τα εθνικά μας θέματα θεωρώ ότι η ανάλυσή του για τις σημερινές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο θα ήταν προσαρμοσμένη στις τωρινές συνθήκες με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αυτά βέβαια δεν έχουν σημασία γιατί ό Ανδρέας Παπανδρέου έχει φύγει από τη ζωή.
Εχει όμως σημασία η εμετική υποκρισία της μεγάλης πλειονότητας αυτών που τον επικαλούνται σήμερα, γιατί τότε τον κατηγορούσαν για τα πάντα. Τον έλεγαν από πράκτορα των Αμερικα νών μέχρι μπεκρή και στο τέλος κλέφτη. Ακόμη και αν υπήρχαν τομείς στην πολιτική του που δεν μπορούσαν παρά να συμφωνήσουν τους ενοχλούσε πολύ η παρουσία του. Κατάφερε βλέπετε να δημιουργήσει αυτό που για πολλά χρόνια προσπαθούσαν να κάνουν οι ίδιοι και δεν τα κατάφεραν ποτέ: Ένα μεγάλο γνήσιο ζωντανό λαϊκό κίνημα που κέρδισε εκλογές και έγινε κυβέρνηση.
Κατάφερε χωρίς να χρειαστεί ιδιαίτερη προσπάθεια να γίνει λαοπρόβλητος ηγέτης χωρίς τις σταλινικές μεθόδους που είχαν όσοι δικοί τους προσπάθησαν να γίνουν ηγέτες χωρίς να το καταφέρουν ούτε αυτό. Τους φόρτωσε χωρίς να το θέλει ούτε να το έχει ανάγκη με συμπλέγματα κατωτερότητας, κάτι που τους οδήγησε στο βρόμικο 89, αλλά και αυτή την βρομιά ο Ανδρέας Παπανδρέου την νίκησε μαζί της και αυτούς που την εμπνεύστηκαν και συμμάχησαν με τον «διάβολο» για να τον εξοντώσουν ηθικά, πολιτικά και βιολογικά.
Αυτοί σήμερα έχουν το θράσος να τον επικαλούνται προσβλέποντας όπως ανέφερα στο θυμικό ενός τμήματος των πολιτών. Πράττουν δε αυτή την απρέπεια που προσβάλλει τη μνήμη του χωρίς να έχουν αλλάξει το παραμικρό σε αυτά που του καταλόγιζαν. Πιστεύουν ακόμη αυτά που πίστευαν τότε. Άλλωστε δεν έχουν ζητήσει ποτέ μια συγγνώμη παρά το γεγονός ότι αποκαλύφθηκε εμφατικά η συνωμοσία τους.
