Το να μπαίνει μία ηθοποιός στη λεωφόρο των αστέρων από παιδική ηλικία μπορεί να φαντάζει ως μία απίστευτη τύχη, αλλά έχει και ένα μεγάλο βάρος, που πολλές φορές λυγίζει και παρασέρνει την προσωπική ζωή στον κατήφορο. Αυτό δεν συνέβη με τη λαμπερή Γαλλίδα ηθοποιό Σοφί Μαρσό, η οποία αν και έγινε γνωστή στα 14 χρόνια της και σταρ πριν σχεδόν ενηλικιωθεί, δείχνει γεμάτη αυτοπεποίθηση, συνεχίζει να συναρπάζει με την αυθεντική υποκριτική της δεινότητα και να παραμένει στην κορυφή της ευρωπαϊκής σόου μπιζ.
Η πολυβραβευμένη και περιζήτητη ηθοποιός, πρότυπο της γαλλικής ομορφιάς, με το εφηβικό πρόσωπο, τα μεγάλα εκφραστικά μάτια, που εκπέμπουν έναν μελαγχολικό ρομαντισμό και μία φυσική αθωότητα και το λεπτεπίλεπτο αθλητικό κορμί της, την απαράμιλλη φινέτσα της και τη διαχρονική της γοητεία, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και η μελαχρινή Μπριζίτ Μπαρντό. Υπερβολή; Μάλλον όχι, καθώς η περίφημη Μπε-Μπέ είχε το προνόμιο να σταματήσει την καριέρα της πριν πιάσει τα 40 της χρόνια, όταν ακόμη ήταν στις δόξες της.
Έχοντας ήδη πάνω από 40 χρόνια στο θέαμα, η Μαρσό, που έχει παίξει σχεδόν τα πάντα και δίπλα σε μεγαθήρια της ηθοποιίας, από Ζαν Πολ Πελμοντό και Ζεράρ Ντεπαρτιέ, μέχρι Μελ Γκίμπσον και Πιρς Μπρόσναν και πλήθος ταινιών υπό την καθοδήγηση σημαντικών δημιουργών, ανέδειξε τη μεγάλη της υποκριτική γκάμα, από δράμα και περιπέτεια, μέχρι ρομάντζο και κωμωδία, χάρη της ισορροπίας ανάμεσα στον αυθορμητισμό και το εσωτερικό βάθος των ερμηνειών της.
Όμως, το δροσερό κοριτσόπουλο, που έκανε «Boum», με την πρώτη της ταινία, σε ηλικία 14 χρόνων, πιάνει σε δυο ημέρες – αν και φαίνεται απίστευτο – τα 60 της, μπαίνοντας στην τελευταία στροφή της καριέρας της, που συνεχίζει ακμαία και με μία ξεχωριστή σιγουριά, αλλά και στην προσωπική της ζωή, στην οποία πλέον έχει κατασταλάξει, με την ωριμότητα, μίας ανεξάρτητης γυναίκας, που πέρασε πολλά, αλλά πάντα κατάφερνε να σταθεί όρθια.
Το Boum
Παιδί μίας εποχής, όπου το Παρίσι είχε αρχίσει να παίρνει φωτιά, η Σοφί Μαρσό γεννήθηκε στις 17 Νοεμβρίου του 1966, τραβώντας πάνω της όλη τη λάμψη της Πόλης του Φωτός. Δεύτερο παιδί της Σιμόν Μαρσό, μίας υπαλλήλου καταστήματος και του Μπενουά Μοπού, οδηγού σε φορτηγό, είδε τους γονείς της να χωρίζουν όταν ακόμη ήταν 9 χρόνων. Στις αρχές του 1980, η μικρή Σοφί και η μητέρα της έπεσαν τυχαία πάνω σε ένα πρακτορείο μοντέλων, που έψαχνε εφήβους και έβγαλε δοκιμαστικές φωτογραφίες, χωρίς να πιστεύει ότι θα έχουν αποτέλεσμα. Πράγματι. Εκείνη την εποχή, όμως, η Φρανσουάζ Μενιρέ, διευθύντρια κάστινγκ για την ταινία «La Boum» («Το Πρώτο μου Πάρτι») έψαχνε στα πρακτορεία μοντέλων μία έφηβη για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Έτσι, δεν ήθελε πολύ, για να αναζητήσει την Μαρσό, της οποίας, μάλιστα, πρότειναν ένα μακροχρόνιο συμβόλαιο και με την υπογραφή του έγκριτου παραγωγού Αλέν Πουαρέ.
Με την πρώτη
Χωρίς να έχει την παραμικρή αντίρρηση, ο σκηνοθέτης της ταινίας Κλοντ Πινοτό, αξιοποιεί στον απόλυτο βαθμό τη φρεσκάδα και αναπάντεχη λάμψη και ζωντάνια της Μαρσό, δίπλα στους καταξιωμένους Κλοντ Μπρασέρ και Μπριζίτ Φόσεϊ, στη νεανική ρομαντική κωμωδία του, η οποία είχε μία πρωτοφανή επιτυχία στη Γαλλία, κόβοντας σχεδόν πέντε εκατομμύρια εισιτήρια και κάνοντας την νεαρή ηθοποιό το πιο «καυτό» πρόσωπο στη χώρα της.
Εξαγοράζει την ελευθερία της
Απορρίπτοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην αμφιλεγόμενη τολμηρή ταινία «Beau-père», στην οποία έπρεπε να υποδυθεί μία έφηβη που αποπλανά τον πατριό της, η Μαρσό μπαίνει και στον κόσμο της διαφήμισης, κάνοντας πολλά τηλεοπτικά σποτ και αμέτρητα εξώφυλλα σε όλο τον κόσμο και ειδικά στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, εκμεταλλευόμενη στο έπακρο τη φήμη της από το «La Boum». Ωριμάζοντας λίγο πολύ άμεσα, η Μαρσό, παίρνει μία παράτολμη απόφαση, εξαγοράζοντας το μακροχρόνιο συμβόλαιο με την Gaumont και την καλλιτεχνική της ελευθερία, καταβάλλοντας στην εταιρεία ένα εκατομμύριο φράγκα, πολλά απ’ τα οποία δανείστηκε.
Από τον Ζεράρ στον Μπελμοντό
Το 1982, επαναλαμβάνει την επιτυχία της με το σίκουελ της ταινίας «La Boum» και εκτός από τα τέσσερα εκατομμύρια εισιτήρια, μόνο στη Γαλλία, κερδίζει και ένα César για την καλύτερη υποσχόμενη ηθοποιό. Μετά από την καταξίωσή της, αποφασίζει εύστοχα να αλλάξει πλεύση και να επικεντρωθεί σε πιο δραματικούς ρόλους. Έτσι, το 1984, βρίσκεται ανάμεσα σε δυο ιερά τέρατα της γαλλικής υποκριτικής, τον Ζεράρ Ντεπαρτιέ και την Κατρίν Ντενέβ, για το ιστορικό δράμα του Αλέν Κορνό, «Fort Saganne» και την ίδια χρονιά πρωταγωνιστεί δίπλα στον θρυλικό Ζαν Πολ Μπελμοντό στην κωμωδία «Ο Πολυγαμικός», ενώ τον επόμενο χρόνο συμπρωταγωνιστεί ξανά με τον Ντεπαρτιέ στο αστυνομικό θρίλερ «Τμήμα Δίωξης Ναρκωτικών» του Μορίς Πιαλά.
Ρομαντική
Περιζήτητη πλέον πρωταγωνίστρια, η Μαρσό γυρίζει τη μία ταινία μετά την άλλη, μεταξύ των οποίων και την καλή ιστορική περιπέτεια του Φιλίπ ντε Μπροκά, «Chouans!» το 1988, έχοντας δίπλα της τον Φιλίπ Νουαρέ και τον Λαμπέρ Ουιλσόν και κερδίζοντας τον τίτλο της καλύτερης ρομαντικής ηθοποιού. Ένα χρόνο μετά πρωταγωνιστεί στο βαρυφορτωμένο και πολυσυζητημένο δράμα «Οι Νύχτες μου Είναι πιο Όμορφες από τις Μέρες σου», του «πολύ» Αντρέι Ζουλάφσκι, για χρόνια συντρόφου της στη ζωή.
Θεατρική αποθέωση
Γυρίζοντας πυρετωδώς ταινίες, η Μαρσό το 1991 κάνει ένα μικρό, αλλά μεγάλης σημασίας για την υποκριτική της υπόσταση, διάλειμμα από το σινεμά, για να πρωταγωνιστήσει στο θέατρο με το έργο του Ανουίγ «Η Ευρυδίκη». Ένας δύσκολος ρόλος που της χαρίζει το βραβείο «Μολιέρος» και την αποθέωση. Σσυνεχίζει στον κινηματογράφο και αφού παίζει σε κάποιες ανάλαφρες ταινίες, το 1994 επιστρέφει στο θέατρο ως Ελίζα Ντούλιτλ στον «Πυγμαλίωνα», κατακτώντας και πάλι το απαιτητικό θεατρικό κοινό και αποδεικνύοντας ότι δεν είναι μόνο μία κινηματογραφική σταρ και το όνειρο εκατομμυρίων ανδρών σε όλο τον κόσμο.
Στα σύννεφα
Το 1995 έρχεται η ώρα να κατακτήσει και το αμερικάνικο ευρύ κοινό, καθώς συμπρωταγωνιστεί στο οσκαρικό ιστορικό έπος του Μελ Γκίμπσον «Braveheart», υποδυόμενη την πριγκίπισσα Ιζαμπέλ. Μια τεράστια επιτυχία, που ανεβάζει περαιτέρω τις μετοχές της στο κινηματογραφικό στερέωμα. Το 1997, πρωταγωνιστεί στο αισθηματικό δράμα «Πέρα από τα Σύννεφα», που υπογράφουν δυο τεράστια ονόματα, οι Μικελάντζελο Αντονιόνι και Βιμ Βέντερς, ενώ στο ευπρόσωπο καστ, συμμετέχουν και οι Τζον Μάλκοβιτς, Φανί Αρντάν και Μαρτσέλο Μαστρογιάνι.
Το κορίτσι του Τζέιμς Μποντ
Είναι έξοχη ως Βέρα Μπελμόν, στο ιστορικό δράμα «Μαρκησία» και ως Άννα Καρένινα στην ομώνυμη ταινία, ενώ το 1999 κάνει ακόμη ένα βήμα προς την κορυφή παίζοντας, δίπλα στον Πιρς Μπρόσναν, το – κακό – κορίτσι του Τζέιμς Μποντ, στην ταινία «Ο Κόσμος Δεν Είναι Αρκετός», κερδίζοντας τις εντυπώσεις, για μια ακόμη φορά.
Σταρ
Ο 21ος αιώνας τη βρίσκει ορεξάτη και ως σταρ πρώτου μεγέθους, να έχει την άνεση να επιλέγει τους ρόλους της. Χωρίς να ρίξει την αποδοτικότητά της, παίζει ανάμεσα στα άλλα και στα έξοχα φιλμ «Η Αποστολή», ένα πολεμικό δράμα για τις γυναίκες της γαλλικής αντίστασης και «Anthony Zimmer: Το Μεγάλο Κόλπο», ένα οξυδερκές γαλλικό νεο-νουάρ, που γνώρισε τεράστια επιτυχία και έγινε ριμέικ στο Χόλιγουντ.
Η προστασία του Ζουλάφσκι
Στην προσωπική της ζωή, η Μαρσό, παρά την τεράστια φήμη της, δεν τροφοδοτεί με πικάντικες ιστορίες τα ροζ έντυπα. Από το 1985 έως το 2001 ήταν σε σχέση με τον Πολωνό σκηνοθέτη Ζουλάφσκι, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, ενώ από τη σχέση της με τον Αμερικάνο παραγωγό Τζιμ Λέμλεϊ, απέκτησε μία κόρη. Είχε επίσης, μία οχταετή σχέση με τον διάσημο ηθοποιό Κριστόφ Λάμπερτ, με τον οποίο χώρισε το 2014, ενώ η ίδια αναφέρεται πάντα με σεβασμό στον Ζουλάφσκι, που την προστάτεψε από τους «πονηρούς» του χώρου, όπως το 1982, όταν σε ηλικία 16 χρόνων αναγκάστηκε να γδυθεί εντελώς σε ένα κάστινγκ, μπροστά σε δυο «πορνόγερους» σκηνοθέτες.
Η ωριμότητα και η αιώνια ομορφιά
Η Σοφί Μαρσό, που ετοιμάζεται να γιορτάσει με καλούς φίλους και τα παιδιά της τα 60 χρόνια της, κατάφερε να αντέξει όλα αυτά τα χρόνια στον σκληρό κόσμο του θεάματος, να ισορροπήσει πάνω στη διασημότητα, που φέρνει τη «μοναξιά» και με την ωριμότητά της, να έχει απορρίψει τις εμμονές για την αιώνια ομορφιά και να γίνει φίλη με την ιδέα ότι η νεότητα δεν κρατά για πάντα.
