Διαδηλωτές στη Σύρο δεν άφησαν Ισραηλινούς τουρίστες να αποβιβαστούν στο νησί
- Γράφει ο ΑΛΕΞΗΣ ΚΟΛΥΒΑΣ
Τα δύο γεγονότα των τελευταίων ημερών, η κινητοποίηση και συγκέντρωση κάποιων στην Σύρο, καθώς δεν είναι απαραίτητο να είναι όλοι συριανοί καλοκαιριάτικα για να μην αποβιβαστούν στο νησί ισραηλινοί τουρίστες. Τα επεισόδια στο πανηγύρι της Αμοργού όταν ομάδα πανηγυριστών (;) φώναξαν συνθήματα υπέρ της Παλαιστίνης και ο τραγουδιστής του συγκροτήματος που έπαιζε απάντησε με σύνθημα υπέρ της Ελλάδας και της Κύπρου, κυρίως όμως η αποτυχία να γίνει παρόμοια με της Σύρου συγκέντρωση στη Ρόδο, δείχνουν ότι η κυριαρχία μιας ακραίας και αρρωστημένης ιδεοληψίας που ταλάνισε επί δεκαετίες τη χώρα και την έβλαψε σοβαρά κρατώντας την πολύ πίσω από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και το λαό στην αμάθεια να βολεύεται με έναν χυδαίο λαϊκισμό, που μπορούσε , όπως αποδείχτηκε, να του τον σερβίρει ο κάθε Τσίπρας και να τον καταπίνει αμάσητο με δραματικά αποτελέσματα και για την χώρα και για τον ίδιο, πνέει τα λοίσθια.
Οι αντιδράσεις που υπήρξαν και για την συγκέντρωση της Σύρου, στο πανηγύρι της Αμοργού και η αποτυχία να γίνει συγκέντρωση στη Ρόδο για τον ίδιο λόγο που έγινε στη Σύρο δείχνει ότι αρχίζουν και κινητοποιούνται στην κοινωνία δυνάμεις που συγκροτήθηκαν την ταραγμένη περίοδο πριν και κατά την διακυβέρνηση της χώρας από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με κεντρικό σύνθημα το «Μένουμε Ευρώπη» και που αυτό από μόνο του καθόρισε ποιοι θέλουν την Ελλάδα μια ευρωπαϊκή χώρα και ποιοι την θέλουν με την Ρωσία του Πούτιν και την Βόρεια Κορέα του Κιμ.
Δεν είναι η αρχή της ήττας αυτής της ιδεοληψίας καθώς χρειάστηκαν χρόνια και να κυβερνήσουν οι φορείς της για να πάρει την κατιούσα, αλλά πρόκειται για μια κομβική χρονική περίοδο που η κοινωνία αρχίζει έμπρακτα να βάζει φρένο. Ως εδώ και μη παρέκει. Δεν είναι τυχαίο ότι και πολιτικά έχει γυρίσει την πλάτη σε όσους είτε την έχουν στο αίμα τους είτε την ακολουθούν. Ακόμη και ένα χρόνο πριν δεν θα υπήρχε η παραμικρή αντίδραση ούτε για την συγκέντρωση στη Σύρο, ούτε για τα συνθήματα στην πανήγυρη της Αμοργού, ενώ θα είχε γίνει συγκέντρωση και στη Ρόδο.
Όμως όλη αυτή η ανοησία κατά των ισραηλινών τουριστών στη χώρα μας που δεν φταίνε για το τί κάνει η κυβέρνησή τους δεν πήρε και δεν δείχνει πως θα πάρει διαστάσεις. Αυτά δυστυχώς, για να μπούμε λίγο πιο βαθιά στο ζήτημα, είναι αποτελέσματα του εμφυλίου πολέμου και της χούντας. Μαύρες τρύπες στην ιστορία της χώρας που τις πληρώνουμε. Έστω ότι όταν όλες οι χώρες προσπάθησαν να κλείσουν τις πληγές από τον πόλεμο και να ανασυγκροτηθούν εμείς κάναμε εμφύλιο πόλεμο που επέφερε πολλά δεινά. Οι νικητές του εμφυλίου , η δεξιά της εποχής θέλησε να τα πάρει και τα πήρε όλα δικά της χωρίς να φροντίσει για την διαχείριση των ηττημένων , της αριστεράς. Αποδείχτηκε δε εξαιρετικά άδικη διότι αξιοποίησε ακόμη και συνεργάτες των κατακτητών σε πολλές κρατικές θέσεις και επιδόθηκε σε ένα ανηλεές κυνηγητό κατά των αριστερών και όσων ήταν φιλικά διακείμενοι σε αυτούς και οι οποίοι στο σύνολό τους είχαν πρωταγωνιστήσει στην αντίσταση κατά του άξονα με μεγάλες απώλειες και έβλεπαν μια πατρίδα να τους ανταμείβει με διώξεις και κοινωνικό αποκλεισμό.
Όπως λέει ο ποιητής «Οι νικητές σκουπίσανε τα ματωμένα τους σπαθιά στ’ άσπρα δίχως ραφές πουκάμισα των νικημένων κι η γη π’ όλοι μαζί την είχαν τραγουδήσει, κι η γη που την οργώσανε τ’ αδερφικά τους χέρια, ποδοπατήθηκε απ’ τα πέταλα των αλόγων που φτάσαν το πρωί». Και μπορεί να μην φόρεσε τυχαία στους ηττημένους τα «άσπρα δίχως ραφές πουκάμισα», ο Ναζίμ Χικμέτ γιατί ο ηττημένος που είναι ταυτόχρονα και αδικημένος κερδίζει την συμπάθεια των πολλών και το άσπρο πουκάμισο δείχνει την αγνότητα των προθέσεών τους.
Η ηγεσία της αριστεράς όμως δεν διδάχτηκε το παραμικρό από το τεράστιο λάθος της να οδηγήσει την χώρα σε εμφύλιο και συνέχισε με την ίδια λογική μετά την ήττα της σε αυτόν. Στήριξε την ύπαρξή της στην άμυνα από τις διώξεις, συνθήκες ιδανικές να αναπτυχθεί και να διαπεράσει την κοινωνία ο λαϊκισμός και η ιδεοληψία που κυριάρχησε. Αυτή ήταν η κυριαρχία της αριστεράς και δεν ήταν ιδεολογική, όπως επί χρόνια κακώς λέμε. Αν ήταν ιδεολογική επικυριαρχία θα είχε σοβαρές επιδράσεις στην πολιτική ζωή της χώρας.
Την πληγή αυτή προσπάθησε να την κλείσει ο Ανδρέας Παπανδρέου με μία από τις πρώτες μεγάλες αποφάσεις που πήρε ως πρωθυπουργός, να αναγνωρίσει την εθνική αντίσταση, εντάσσοντας στην κοινωνία σχεδόν τον μισό πληθυσμό της χώρας. Υπήρξαν αποτελέσματα, αλλά τα βαθύτερα αυτής της απόφασης ίσως να τα δούμε τώρα. Σήμερα δεκαετίες μετά η χώρα δείχνει να ασφυκτιά πλέον και να επιθυμεί μια άλλη ισορροπία απαλλαγμένη εντελώς από τα εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα. Είναι καιρός και ιστορική ανάγκη να την βρει.
