- Του Νίκου Τσούλια
«Δεν θα υπάρξει καμία συμφωνία με το Ιράν εκτός από άνευ όρων παράδοσή του». Ήταν η πιο συχνά επαναλαμβανόμενη δήλωση – και μάλιστα με απόλυτα σκληρό ύφος – του Τραμπ στον πόλεμο που διεξήγαγε κατά της Ασιατικής χώρας. Όμως, μετά από έναν και πλέον μήνα πολέμου καταδείχτηκαν πολλά συμπεράσματα.
α) Ο πόλεμος – και μάλιστα ο επιθετικός και ιμπεριαλιστικός πόλεμος – δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Έχουν περάσει οι εποχές των Αυτοκρατοριών, που έκαναν υποδουλώσεις λαών και κατακτήσεις ολόκληρων κρατών.
β) Με δεδομένο το γενικό περιβάλλον της Παγκοσμιοποίησης και την αλληλοεξαρτώμενη διεθνή οικονομία, οι σκληρές τοπικές διενέξεις – ιδιαίτερα όταν αφορούν ενεργειακούς πόρους – επηρεάζουν σχεδόν όλες τις χώρες και δυναμιτίζουν την πολιτική και τη διπλωματία. Η αποκοπή μιας κρίσιμης αρτηρίας πετρελαίου επιφέρει πολύ άσχημες επιπτώσεις, και οι οποίες μάλιστα δεν αίρονται εύκολα.
γ) Μετά τον πόλεμο στο Βιετνάμ, στον οποίο οι ΗΠΑ ηττήθηκαν, είχαμε και εδώ ένα σχετικά ανάλογο αποτέλεσμα. Ο ισχυρότερος στρατός του κόσμου συνεπικουρούμενος από την επίσης δυνατή πολεμική μηχανή του Ισραήλ δεν κατάφερε να επιτύχει τους στόχους του. Καλά είναι τα drones και οι πύραυλοι εξ αποστάσεως, αλλά το παν τελικά είναι το έδαφος – η βασική “αξία” κάθε πολέμου ανέκαθεν.
δ) Καταδείχτηκε ότι το Ιράν είναι μια ισχυρή περιφερειακή χώρα. Αντιστάθηκε με αποφασιστικότητα. Ο λαός του μπορεί να έχει πρόβλημα με το καθεστώς, αλλά από ό,τι καταφάνηκε διαπνέεται από ισχυρά πατριωτικά φρονήματα και από γενναιότητα. Υπέφερε, υπέμενε, άντεξε. Έχει τις πληγές του, αλλά επιβεβαίωσε το πιο πολύτιμο αγαθό κάθε λαού, την ελευθερία του.
ε) Το Ιράν σαφώς δοκιμάστηκε σκληρά και είχε σοβαρές απώλειες ανθρώπων και ζημιές στην οικονομία του. Παράλληλα, όμως και με δεδομένο ότι δεν μπορούσε να πλήξει στόχους εναντίον του επιτιθέμενου, έπληξε τους συμμάχους των ΗΠΑ αλλά και τις βάσεις των στην ευρύτερη περιοχή αποδεικνύοντας ότι είναι μεν ισχυρές οικονομίες αλλά και χάρτινοι πύργοι, που στηρίζονται σε ξένες δυνάμεις και μόνο…
στ) Η πολεμική ρητορική, οι προσβλητικές φράσεις του Τραμπ δίκην κάου μπόυ της παλιάς Άγριας Δύσης των πιστολιών όχι μόνο δεν οδήγησαν σε καμιά άνευ όρων υποταγή του Ιράν, αλλά μεταμφιέστηκαν σε παρασκηνιακές παρεμβάσεις για μια συμφωνία – που ουσιαστικά γέρνει υπέρ των συμφερόντων του Ιράν. Οι δικαιολογίες για τη δήθεν αγωνία του Αμερικάνου Προέδρου για την παγκόσμια οικονομία δεν έπεισαν κανέναν ούτε καν το στενό επιτελείο του. Ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Μπιλ Κάσιντι χαρακτήρισε τον πόλεμο «το χειρότερο λάθος εξωτερικής πολιτικής εδώ και δεκαετίες».
ζ) Το γόητρο των ΗΠΑ και του Τραμπ τραυματίσθηκε σοβαρά. Τελικά, δεν έχουν τη δύναμη που νόμιζαν και που πίστευαν αρκετοί στον υπόλοιπο κόσμο. Έχει προηγηθεί η παταγώδης αποτυχία του Τραμπ ότι δήθεν θα τερμάτιζε τον πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας σε έναν μήνα. Τελικά, η οικονομία των ΗΠΑ επιβαρύνθηκε – ακόμα δεν έχουν παρουσιαστεί σχετικές έρευνες – με δεκάδες δισεκατομμύρια, από ό,τι λένε οι πρώτες προσεγγίσεις.
η) Ο Τραμπ κατάφερε να απομακρύνει ακόμα περισσότερο την Ευρώπη – έναν σύμμαχο όχι μόνο ιστορικό μα και βαθιά κοσμοθεωρητικό – από τις στρατηγικές και τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Οι συνεχείς άλλοτε εκκλήσεις και άλλοτε απειλές του εναντίον της Ευρώπης και ιδιαίτερα εναντίον της Ισπανίας έπεσαν στο κενό. Οι ηγέτες της Ευρώπης κατανόησαν πλήρως ότι η ασφάλειά της δεν μπορεί πλέον να στηριχθεί στις ΗΠΑ.
θ) Το φαινόμενο του Τραμπισμού με την πρωτόγνωρη ωμότητα και την κιτς αισθητική του πολιτικού του λόγου βλάπτει και τις ΗΠΑ – πέραν της παγκόσμιας οικονομίας και τη διεθνούς ειρήνης. Οι βερμπαλισμοί και τα φληναφήματα του Τραμπ περί τόσων και τόσων μεγαλόσχημων ανατροπών (τείχος στα σύνορα με το Μεξικό που θα το πληρώσουν οι Μεξικανοί, ενσωμάτωση του Καναδά, κατοχή της Γροιλανδίας, δασμούς επί δασμών σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου κλπ κλπ) θα μείνουν στην ιστορία ως οι μεγαλύτερες πολιτικές ανοησίες, που μόνο δημοκρατική χώρα δεν εκφράζουν.
Και τώρα τι; Ο Τραμπισμός ηττάται όχι μόνο από την αντίσταση του Ιράν αλλά και από τις εξελίξεις που δείχνουν ότι είναι ένα ρεύμα βαρβαρότητας, που δεν έχει θέση στον σημερινό κόσμο με τα τόσα και τόσα προβλήματά του και τις ατέλειωτες προκλήσεις των καιρών…
