Ανδρέας Παπανδρέου και Κιρ Στάρμερ : Κορυφαίοι υπερασπιστές των λαϊκών συμφερόντων στις χώρες τους!
- Γράφει ο Γιώργος Ουρανός
Τόσο ο Ανδρέας Παπανδρέου όσο και ο Κιρ Στάρμερ, με τις γενναίες αποφάσεις τους σε κρίσιμες στιγμές της πολιτικής τους καριέρας, απέδειξαν ότι ως κορυφαίοι πολιτικοί δεν έχουν ενδοιασμούς στο να θυσιάζουν προσωπικά τους οφέλη χάριν της δημοκρατίας.
Η Μ. Βρετανία ως υπόδειγμα δημοκρατίας
Η Μεγάλη Βρετανία, είναι μια από τις γηραιότερες Δημοκρατίες της Ευρώπης. Όπως όλες σχεδόν οι χώρες της δυτικής Ευρώπης, αφού πέρασε από τα πατροπαράδοτα αυταρχικά πολιτεύματα της Αυτοκρατορίας ή της βασιλείας, κατέληξε στην κοινοβουλευτική δημοκρατία ήδη από τον 17ο αιώνα! Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του 1689 (Bill of Rights) είναι το θεμελιώδες συνταγματικό κείμενο της Μ. Βρετανίας. Περιόρισε τις εξουσίες του στέμματος, τερμάτισε την «ελέω Θεού» βασιλεία και καθιέρωσε τις αρχές της συνταγματικής μοναρχίας, επηρεάζοντας βαθιά τα σύγχρονα δημοκρατικά πολιτεύματα. Μετά την ένδοξη αυτή επανάσταση, θεσπίστηκε ο νόμος που θεμελίωσε την κοινοβουλευτική κυριαρχία, αφαίρεσε οριστικά την απόλυτη εξουσία από τον μονάρχη και καθόρισε τις εκλογικές διαδικασίες. Όμως ακόμη και στη Μ. Βρετανία το δικαίωμα ψήφου επεκτάθηκε σταδιακά και μόλις το 1918 το δικαίωμα δόθηκε σε όλους πολίτες.
Η πραγματική δημοκρατία
Το σημαντικό για τους Βρετανούς σήμερα, είναι το ότι την δημοκρατία την έχουν πια μέσα στο ‘’πετσί τους’’. Σ΄ αυτό, σίγουρα τους έχει βοηθήσει και το πολιτικό τους σύστημα, αλλά τη μεγαλύτερη συμβολή σε αυτή τους την κατάκτηση την έχουν οι ηθικές και ανθρωπιστικές αξίες των Βρετανών πολιτών. Οι αξίες αυτές ‘’σφυρηλατούνται’’ τόσο μέσα στην καθημερινότητα της κάθε οικογένειας, όσο όμως και στις εκπαιδευτικές δομές των σχολείων και των πανεπιστημίων τους. Μια ένδειξη το πόσο δημοκρατική συμπεριφορά έχουν στην καθημερινότητά τους οι Βρετανοί είναι το ότι στην αίθουσα του κοινοβουλίου τους , οι βουλευτές κάθονται τόσο πυκνά ο ένας δίπλα στον άλλο που ακουμπούν μεταξύ τους. Όμως, παρόλες τις διαφωνίες τους ουδέποτε μιλούν άσχημα μεταξύ τους και φυσικά ουδέποτε δεν χειρονομούν ή και δεν χειροδικούν μεταξύ τους όπως συχνά αυτό παρατηρείται στα κοινοβούλια της Αλβανίας, της Τουρκίας του Πακιστάν ή ακόμη και της Νότιας Κορέας.
Η υπόθεση του Πρωθυπουργού Στάρμερ
Ερχόμαστε λοιπόν τώρα στην πρόσφατη επικαιρότητα, όπου ο νυν πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας, ο Κιρ Στάρμερ, μετά από 6 χρόνια στην θέση του αρχηγού του Εργατικού κόμματος και 2 χρόνια ως πρωθυπουργός ανακοίνωσε την πρόθεσή του να παραιτηθεί από τη θέση του αρχηγού των Εργατικών και επομένως και από τη θέση του πρωθυπουργού. Ο λόγος της παραίτησής του είναι το ότι έχει διαφανεί ότι δεν εξασφαλίζει πλέον την ενότητα του κόμματός του, εφόσον υπάρχουν ισχυρές και αγεφύρωτες διαφωνίες με τις πολιτικές επιλογές του.
Η απόλυτα συμβολική κίνηση υψηλής ευθύνης
Η κίνηση αυτή του πρωθυπουργού Στάρμερ, αναδεικνύει ‘’το πολιτικό κύρος του ανδρός’’. Είναι η ύψιστη κίνηση πολιτικής και εθνικής ευθύνης. Εφόσον δηλαδή δεν εξασφαλίζεται η πολιτική ενότητα της παράταξής του και με γνώμονα και μόνο το συμφέρον του κόμματός του και κατ΄επέκταση τον σεβασμό προς τους πολίτες που ακολουθούν την παράταξή των εργατικών, πήρε την απόφαση να παραιτηθεί για να εξασφαλίσει την συνέχιση της επιτυχίας της παράταξής τους.
Θα μπορούσε να συμβεί στην Ελλάδα ;
Στην πρόσφατη πολιτική ιστορία της χώρας μας, υπάρχει ένα παράδειγμα παραίτησης από την πρωθυπουργία και από την αρχηγεία της παράταξης του, τον Ιανουάριο του 1996, όταν παραιτήθηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου, που βέβαια η παραίτησή του αυτή έγινε για διαφορετικούς λόγους. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν σοβαρά άρρωστος και αδυνατούσε να επιτελέσει τα καθήκοντά του ως αρχηγός της παράταξής του και ως πρωθυπουργός. Μάλιστα ο θάνατός του επήλθε μερικούς μήνες μετά, τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Ωστόσο και η παραίτηση του Α. Παπανδρέου θεωρήθηκε κίνηση υψηλής πολιτικής και εθνικής ευθύνης, αναδεικνύοντας επίσης το ‘’πολιτικό κύρος του ανδρός’’.
Δίνοντας το παράδειγμα
Παίρνοντας σαν παράδειγμα την απόφαση είτε του Κιρ Στάρμερ είτε του Ανδρέα Παπανδρέου και για να μπορούν να συγκριθούν με αυτούς ως προς την υψηλή αίσθηση της πολιτικής και εθνικής τους ευθύνης, οι ασχολούμενοι με την πολιτική, θα πρέπει να αναλογίζονται πως δεν πρέπει να έχουν ενδοιασμούς στο να θυσιάζουν τα προσωπικά τους οφέλη χάριν της δημοκρατίας. Με αυτό τον τρόπο αφενός διασφαλίζουν την πολιτική τους υστεροφημία και αφετέρου δίνουν το πολιτικά ηθικό παράδειγμα στους νεότερους πολιτικούς.
