- Timesnews.gr
Η διαδικασία της Συνταγματικής Αναθεώρησης αποτελεί ιστορικά την ύψιστη κοινοβουλευτική στιγμή, όπου το πολιτικό σύστημα καλείται να επιδείξει ωριμότητα, συναινετική διάθεση και διορατικότητα για το μέλλον της χώρας. Ωστόσο, η εικόνα που εξέπεμψε η αντιπολίτευση στη πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή αποτύπωσε μια βαθιά κρίση ταυτότητας και μια εμμονική στρατηγική άρνησης, η οποία τελικά στρέφεται εναντίον της ίδιας.
Η τακτική του «Όχι σε όλα» – Ακόμη και στα ίδια της τα αιτήματα
Όπως επισήμανε ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης, γινόμαστε μάρτυρες ενός πρωτοφανούς πολιτικού παραδόξου. Η αντιπολίτευση δεν περιορίζεται απλώς στην απόρριψη των κυβερνητικών προτάσεων, αλλά φτάνει στο σημείο να απαξιώνει ακόμα και τις δικές της θέσεις.
Το παράδοξο του ΠΑΣΟΚ: Η κατάθεση προτάσεων συνοδεύτηκε από τη δεσμευτική δήλωση ότι δεν πρόκειται να τις υπερψηφίσει στη συνέχεια. Μια στάση που ακυρώνει την ίδια την ουσία της δημιουργικής πρότασης και μετατρέπει τον κοινοβουλευτικό διάλογο σε προσχηματικό θέατρο.
Η αφασία του ΣΥΡΙΖΑ: Η παντελής απουσία προτάσεων από την πλευρά του υπό διάλυση κόμματος αποτελεί το αποκορύφωμα της παραίτησης από τον θεσμικό του ρόλο.
Η άρνηση συμμετοχής σε έναν ουσιαστικό διάλογο δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, αλλά το σύμπτωμα μιας ευρύτερης αποδιοργάνωσης. Η εικόνα της Βουλής, όπου ο αριθμός των ανεξάρτητων βουλευτών απειλεί να ξεπεράσει τη δύναμη οργανωμένων κομμάτων, αποδεικνύει ότι η διαρκής άρνηση και η έλλειψη θετικού αφηγήματος οδηγούν νομοτελειακά στον κατακερματισμό.
«Πριν από την απαξίωση της διαδικασίας της αναθεώρησης, προηγήθηκε η πολιτική απαξίωση της ίδιας της αντιπολίτευσης.»
Όταν τα κόμματα της αντιπολίτευσης επιλέγουν να λειτουργούν ως αρνητές κάθε μεταρρυθμιστικής προσπάθειας, δεν ζημιώνουν μόνο την κυβέρνηση – ζημιώνουν τη δημοκρατία και, κυρίως, τον εαυτό τους. Η τακτική της τυφλής αντίδρασης και της εσωστρέφειας:
Στερεί από τους πολίτες μια εναλλακτική, αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης.
Διαβρώνει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς.
Οδηγεί στην πλήρη αυτοαπαξίωση των πολιτικών σχηματισμών που την υιοθετούν.
Στα 52 χρόνια της Μεταπολίτευσης, η ισχύς της δημοκρατίας βασίστηκε στις μεγάλες συνθέσεις και τις τολμηρές συναινέσεις. Η επιλογή της αντιπολίτευσης να οχυρωθεί πίσω από ένα διαρκές «όχι» δεν αποτελεί ένδειξη δύναμης, αλλά ομολογία αδυναμίας παραγωγής πολιτικής.
