Σαν σήμερα το 1902, στις 18 Νοεμβρίου, η Αθήνα μετατρέπεται σε πεδίο βίαιων πολιτικών συγκρούσεων, μετά από μια εκλογική αναμέτρηση που δεν ανέδειξε νικητή. Οι δύο μεγαλύτερες παρατάξεις έχουν εκλέξει από 102 βουλευτές και ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ αναζητά τρόπο να σχηματίσει κυβέρνηση. Οι οπαδοί του Θεόδωρου Δηλιγιάννη, όμως, κατεβαίνουν στους δρόμους, ξηλώνουν σανίδες από οικοδομές και τις χρησιμοποιούν ως όπλα, απαιτώντας να αναλάβει την πρωθυπουργία ο αρχηγός τους.
Τα επεισόδια θα μείνουν στην ιστορία ως «Σανιδικά» και θα αποδείξουν ότι στην Ελλάδα των αρχών του 20ού αιώνα μια κυβέρνηση μπορούσε να προκύψει από τη βία στους δρόμους.
Στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1902, τα κόμματα του Δηλιγιάννη και του Γεωργίου Θεοτόκη κερδίζουν από 102 έδρες, χωρίς κανένα να εξασφαλίζει πλειοψηφία. Ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄, που δεν επιθυμεί να αναθέσει την πρωθυπουργία στον Δηλιγιάννη, εξετάζει τη λύση υπηρεσιακής κυβέρνησης. Ο Δηλιγιάννης, έχοντας εξασφαλίσει την υποστήριξη του Δημητρίου Ράλλη, κινητοποιεί τους οπαδούς του για να πιέσει το Στέμμα.
Χιλιάδες διαδηλωτές κατακλύζουν το κέντρο της Αθήνας. Στην οδό Σταδίου ξηλώνουν τις σανίδες από τις σκαλωσιές ανεγειρόμενων οικοδομών και σπάνε βιτρίνες, πόρτες και παράθυρα. Καταστήματα λεηλατούνται, γραφεία εφημερίδων λιθοβολούνται και σημειώνονται συγκρούσεις με την αστυνομία και πολιτικούς αντιπάλους.
Το κλίμα αποτυπώνει με χαρακτηριστική ειρωνεία η εφημερίδα «Σκριπ» στις 21 Νοεμβρίου. Οι εργολάβοι ζητούν από τους οικοδόμους να μαζέψουν τις σανίδες και να τις καρφώσουν με μεγάλα καρφιά, ώστε να μην μπορούν να αφαιρεθούν. «Ουδέποτε άλλοτε το ξύλο είχε τόσην πολιτικήν σημασίαν», σχολιάζει ο συντάκτης, μιλώντας για «τελεία σανιδοκρατία του ελληνικού βασιλείου».
Την ίδια ώρα, ο Δημήτριος Ράλλης και άλλοι πολιτικοί χαιρετίζουν τους διαδηλωτές από τα μπαλκόνια ως υπερασπιστές του πολιτεύματος. Το παράδοξο; Ενώ καταφέρονται εναντίον του βασιλιά Γεωργίου, επευφημούν τον διάδοχο Κωνσταντίνο.
Οι συγκρούσεις συνεχίζονται επί ημέρες, με πολλούς τραυματίες. Τελικά, στις 23 Νοεμβρίου, ο βασιλιάς υποχωρεί και αναθέτει στον Δηλιγιάννη τον σχηματισμό κυβέρνησης. Η κυβέρνησή του θα διαρκέσει μόλις επτά μήνες.
Το «Σκριπ» σχολιάζει σαρκαστικά: αφού ο Δηλιγιάννης σχημάτισε κυβέρνηση με τις σανίδες, μήπως θα εξασφάλιζε με τον ίδιο τρόπο και κοινοβουλευτική πλειοψηφία;
Τρία χρόνια αργότερα, το 1905, ο Δηλιγιάννης θα δολοφονηθεί έξω από την Παλαιά Βουλή. Τα «Σανιδικά» θα μείνουν στην ιστορία ως η πολιτική κρίση στην οποία η βία στους δρόμους καθόρισε ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα.
