Σε ηλικία 74 ετών πέθανε ο ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ποιητής και τραγουδοποιός Νίκος Καλογερόπουλος, που συνέδεσε το όνομά του με ορισμένες από τις σημαντικότερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου των δεκαετιών του ’80 και του ’90 και άφησε το δικό του στίγμα τόσο μπροστά όσο και πίσω από την κάμερα.
Τα τελευταία χρόνια έδινε μάχη με τον καρκίνο. Όπως έγινε γνωστό σήμερα, άφησε την τελευταία του πνοή σε δημόσιο νοσοκομείο της Αθήνας.
Είχε γίνει γνωστός για τους πρωταγωνιστικούς του ρόλους σε σπουδαίες ταινίες, όπως το «Μάθε παιδί μου γράμματα» (1981), με το οποίο κέρδισε το βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και το «Λούφα και παραλλαγή» (1984), για το οποίο έλαβε το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Γεννήθηκε στα Φιλιατρά Μεσσηνίας, την 1η Αυγούστου του 1952. Σπούδασε στην Αθήνα, στη σχολή θεάτρου του Κωστή Μιχαηλίδη. Το πρώτο του θεατρικό έργο είχε τίτλο Ο μπαμπούλας (1976) και παίχτηκε στο θέατρο ΚΑΒΑ.
Στην τηλεόραση έκανε το ντεμπούτο του, στη μεταφορά του έργου του Νίκου Καζαντζάκη Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, του 1975. Ακολούθησαν κι άλλες τηλεοπτικές σειρές όπως Ο φωτογράφος του χωριού (1977), το Οι παραστρατημένοι και το Μεθυσμένη πολιτεία (1980). Το 1980, συμμετείχε και σε έναν μικρό ρόλο στην ταινία Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι. Στην τηλεόραση συμμετείχε και σε άλλες σειρές όπως: το Χαίρε Τάσο Καρατάσο (1985), το Όλη η δόξα όλη η χάρη (1989), Στο κάμπινγκ (1989), το Ερασιτέχνης άνθρωπος (1999) κ.ά.
Από το 1980 που ξεκίνησε η κινηματογραφική του καριέρα συνεργάστηκε με σπουδαίους σύγχρονους σκηνοθέτες, όπως τον Νίκο Περάκη, τον Θόδωρο Μαραγκό, τον Κώστα Φέρρη, τον Νίκο Ζαπατίνα κ.ά. Ενώ, ως σκηνοθέτης συνεργάστηκε με τον Γιώργο Κιμούλη, τον Ηλία Λογοθέτη, τον Αντώνη Καφετζόπουλο κ.ά.
Βραβεία και διακρίσεις
To 1981 έκανε τον πρώτο του μεγάλο ρόλο στον κινηματογράφο, στο Μάθε παιδί μου γράμματα, όπου έλαβε ειδικό βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το 1982 συμμετείχε στην ταινία Άρπα Colla και τo 1983 ακολούθησε άλλη μία επιτυχημένη ερμηνεία στην ταινία Ρεμπέτικο, όπου τιμήθηκε με το Βραβείο της Εξαιρετικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η ταινία είχε αποσπάσει και άλλα βραβεία στο Φεστιβάλ, όπως της Καλύτερης Ταινίας.
Το 1984 έπαιξε στην ταινία Λούφα και παραλλαγή, ερμηνεύοντας τον ρόλο ενός φαντάρου, του Γιάννη Παπαδόπουλου. Από την ερμηνεία του αυτή κέρδισε το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Ασχολήθηκε και με άλλα καλλιτεχνικά είδη, όπως την ποίηση και το τραγούδι. Παράλληλα, έγραψε και κάποια θεατρικά έργα όπως το Σατιρικό των Ελλήνων και το Οι κυνικοί ξανάρχονται. Το 1991, κυκλοφόρησε τη δεύτερη ποιητική του συλλογή με όνομα Επιστρόφια. Η πρώτη του ποιητική συλλογή είχε όνομα Θετή Ταυτότης, η οποία είχε κυκλοφορήσει 10 χρόνια πριν (1981). Κατόπιν, στα μέσα της δεκαετίας του 90, κυκλοφόρησε και τον πρώτο του μουσικό δίσκο, Τα δέοντα, το 1994. Όλα τα κομμάτια του δίσκου είναι σε μουσική και στίχους του ιδίου.
Η επιστροφή του στον κινηματογράφο έγινε με την ταινία Θηλυκή εταιρεία, το 1999 και το Ένας κι ένας, παραγωγής 2000. Στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης βραβεύτηκε, για 2η φορά με το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία τους στην ταινία αυτή. Η ταινία πήρε κι άλλα βραβεία, μεταξύ άλλων και της Καλύτερης Ταινίας.
Κατόπιν, μέσα στο 2000 ακολούθησαν μερικές ακόμα ταινίες, μέχρι το 2011, όπου υπέγραψε τη σκηνοθεσία στην ταινία Οι ιππείς της Πύλου, στην οποία έγραψε και το σενάριο, τη μουσική αλλά και συμμετείχε και ως ηθοποιός. Αυτό ήταν το σκηνοθετικό του ντεμπούτο σε ταινία. Την αμέσως επόμενη χρονιά συμμετείχε σε ένα ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου, με όνομα Κατερίνα Γώγου: Για την αποκατάσταση του μαύρου.
Έχει κυκλοφορήσει δυο ποιητικές συλλογές (1981 και 1991), έχει γράψει θεατρικά έργα και το 1994 κυκλοφόρησε έναν δίσκο, Τα δέοντα.
Το «Τρενοτεχνείο» και η επιστροφή στη Μεσσηνία
Τα τελευταία χρόνια ένα μεγάλο κομμάτι της δημιουργικής του δραστηριότητας ήταν συνδεδεμένο ξανά με τη Μεσσηνία.
Στην Κυπαρισσία δημιούργησε μαζί με φίλους και συνεργάτες το «Τρενοτεχνείο», μετατρέποντας έναν χώρο που συνδεόταν με τον σιδηρόδρομο σε σημείο πολιτισμού.
Στο «Τρενοτεχνείο» φιλοξενήθηκαν παραστάσεις και εκδηλώσεις, καθώς και γνωστά ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής. Ο ίδιος είχε επενδύσει προσωπικά στη δημιουργία και τη λειτουργία του χώρου, ο οποίος αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα εγχειρήματα της τελευταίας περιόδου της ζωής του.
Τον Δεκέμβριο του 2024 ο χώρος είχε βρεθεί στο επίκεντρο της επικαιρότητας όταν άγνωστοι προκάλεσαν εκτεταμένες φθορές στις εγκαταστάσεις του. Ο Καλογερόπουλος είχε εμφανιστεί τότε ιδιαίτερα φορτισμένος από την καταστροφή ενός χώρου στον οποίο είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής και της δημιουργικότητάς του.
Ο Νίκος Καλογερόπουλος ακολούθησε μια καλλιτεχνική πορεία που δεν περιορίστηκε σε έναν μόνο ρόλο. Ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος, αλλά παράλληλα ποιητής και τραγουδοποιός, κινήθηκε για δεκαετίες ανάμεσα σε διαφορετικές μορφές έκφρασης.
Κυρίως, όμως, άφησε πίσω του μια σειρά από κινηματογραφικούς χαρακτήρες που συνδέθηκαν με μια ιδιαίτερα δημιουργική περίοδο του ελληνικού σινεμά και συνέχισαν να βρίσκουν κοινό πολύ μετά την πρώτη προβολή των ταινιών στις οποίες εμφανίστηκε.
