ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΟΓΚΑΣ
Δεν φτάνει
Τ’ αστέρια να ανάβουν τις ασέληνες νύχτες,
στον ουρανό
χίλια να φέγγουν χρώματα με το δείλι.
Τόση ομορφιά δε φτάνει
που κλέβει την ψυχή και το βλέμμα σου,
το γυμνό σου κορμί
που σκιρτά στην πνοή του πελάγου
κι’ εκεί, λυτός πια εσύ, να οσφραίνεσαι
άκρατα του δάσους τ’ αρώματα
βουβά σαν κατακρημνίζονται στις πλαγιές.
Τόση ομορφιά να αισθάνεσαι
κι άπραγος να κοιτάς, όχι δεν φτάνει,
αν πέρα από τον αντικατοπτρισμό των αισθήσεων
η ψυχή σου άλλα αναζητά,
αν την ομορφιά των ανθρώπων γυρεύει,
υπερούσια καθώς αχνοφαίνεται
μες την ουσία του στερεώματος
άχτιστη να αναδύεται στον ορίζοντα
κι ανέγγιχτη από τη φθορά των δαχτύλων,
άνωση ακατανίκητη από το βάρος των άστρων.
Σαν αμυδρή ακτίνα, στον ουρανό,
σαν μικρά αναλάμποντα χρώματα
είτε σαν αύρα θαλασσινή,
μικρή πνοή που σ’ άγγιξε
κι ανασκιρτούν έκτοτε οι αισθήσεις σου
δίχως ματιά και ακοή,
δίχως να οσφραίνεσαι και να νιώθεις
μα όλα αυτά μαζί, βαθιά μέσα σε δύο μάτια
που ανοιγόκλεισαν για μια στιγμή μέσα στη χτίση
καθώς ανέμελα τα κοίταζες,
ταξιδευτής αιώνιος εσύ καταμεσής
των αισθήσεων και των συναισθημάτων,
της ανυπόταχτης ζωής και των πολλών
μικρών αμέριμνων θανάτων.
