- Γράφει η ΑΡΓΥΡΩ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑ
Ο εθελοντισμός είναι από τα πιο ευγενή κομμάτια της κοινωνικής μας ζωής. Είναι η πράξη προσφοράς χωρίς αντάλλαγμα, η στιγμή που ένας άνθρωπος βάζει το «εμείς» πάνω από το «εγώ». Στη φωτιά, στις πλημμύρες, στα νοσοκομεία, ο εθελοντής είναι εκεί όχι για να φωτογραφηθεί, αλλά για να προσφέρει.
Όμως, η ελληνική πραγματικότητα έχει δείξει πως ακόμη και οι πιο αγνές έννοιες μπορούν να κακοποιηθούν όταν μπλέκονται με πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Το ζήσαμε με το μεταναστευτικό: ΜΚΟ ξεφύτρωσαν σαν μανιτάρια, ζώντας από τα ευρωπαϊκά κονδύλια, με διαχείριση συχνά αδιαφανή.
Σήμερα, η αφορμή είναι οι πυρκαγιές που κάθε καλοκαίρι δοκιμάζουν την αντοχή της χώρας. Όχι από τους πολίτες που αφήνουν οικογένεια και δουλειά για να τρέξουν στα μέτωπα ,εκείνοι είναι οι πραγματικοί ήρωες. Αλλά από όσους χτίζουν «εθελοντικές» δομές πάνω σε μια ιδέα που θα έπρεπε να είναι ιερή, χρησιμοποιώντας την ως πλατφόρμα για χρηματοδότηση και πολιτική προβολή.
Η αλήθεια είναι ότι η πυρόσβεση δεν είναι θέμα επικοινωνίας και φωτογραφιών. Είναι ζήτημα οργάνωσης, τεχνογνωσίας και αποφασιστικότητας. Χρειάζεται:
• Οργάνωση και ενιαίο σχέδιο δράσης που να εφαρμόζεται με συνέπεια και όχι κατά περίπτωση.
• Εκπαίδευση σε διεθνή πρότυπα, ώστε κάθε άνθρωπος στην πρώτη γραμμή να ξέρει ακριβώς τι να κάνει.
• Σύγχρονο και ασφαλή εξοπλισμό που να προστατεύει και να δίνει δυνατότητα άμεσης επέμβασης.
• Μόνιμο ανθρώπινο δυναμικό, όχι εποχικούς «μπαλωματάκηδες» που αλλάζουν κάθε χρόνο.
• Δασική προετοιμασία και πρόληψη, από καθαρισμούς μέχρι χαρτογράφηση κινδύνου.
• Συνεργασία φορέων Πυροσβεστικής, Δασαρχείων, Τοπικής Αυτοδιοίκησης χωρίς την παρεμβολή πολιτικών «Μαυρογιαλούρων» που ψάχνουν τηλεοπτικό χρόνο.
Όσο οι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται από κομματικούς παράγοντες αντί από αξιωματικούς καριέρας με γνώση και εμπειρία, η Πολιτική Προστασία θα παραμένει ευάλωτη. Οι φωτιές δεν θα σταματήσουν, αλλά τουλάχιστον η απάντησή μας σε αυτές μπορεί να γίνει γρήγορη, τεκμηριωμένη και αποτελεσματική.
Ο πραγματικός εθελοντισμός είναι ανιδιοτελής και δεν έχει τιμή …γιατί δεν πωλείται. Όταν όμως μετατρέπεται σε εργαλείο για κονδύλια, χάνει την ψυχή του. Και τότε, η κοινωνία χάνει όχι μόνο την εμπιστοσύνη της, αλλά και το τελευταίο αποκούμπι της: την αίσθηση ότι κάποιοι θα σταθούν δίπλα της χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα.
Στο μέλλον, η ίδια προβληματική μπορεί να εξεταστεί και σε άλλες μορφές εθελοντισμού, πέρα από την πυρόσβεση, ώστε να δούμε συνολικά πώς μπορούμε να προστατέψουμε και να αναβαθμίσουμε τον θεσμό.
