- Γράφει ο Νίκος Τσούλιας
Άραγε είναι αίσθημα που μόνο γεννιέται από της φύσης τον θαυμασμό μας, από την πρώτη παιδική συνάντησή μας με την πραγματικότητα, είναι μία εσωτερική ανάγκη για να νιώσουμε ευχάριστα, είναι ένα μείγμα του εσωτερικού και του εξωτερικού κόσμου σε μια γνωριμία τους, που απελευθερώνει τη σκέψη μας και τη φαντασία μας και απογειώνει τα συναισθήματά μας;
Πάντα η ομορφιά ήταν και είναι ένα ζητούμενο όλων των ανθρώπων. Συχνά συμφωνούσαν σε μία κοινή αντίληψη για το τι είναι όμορφο, και η τέχνη βγήκε μπροστά να ανοίξει δρόμους, αλλά πολλές φορές η προσωπική ματιά, ο προσωπικός στοχασμός είναι αυτά που το καθορίζουν. Αλλά και πάλι τα πράγματα είναι ακόμα πιο σύνθετα.
Πόσες και πόσες φορές δεν προσπερνάμε πρόσωπα και πράγματα και μετά από πολλά χρόνια διαπιστώνουμε την παλιά ομορφιά τους, που δεν την είχαμε αντιληφθεί τότε ή που δεν είχαμε προβλέψει την τωρινή ομορφιά τους. Αναρωτιόμαστε άραγε να είναι η νοσταλγία που έχει μεσολαβήσει και αποκαθιστά αυτή την αισθητική, είναι ο χρόνος που ωρίμασε την τότε αγουρίδα; Είναι διαφορετικά τα κριτήριά μας στη διάρκεια της ζωής μας;
Μα η ομορφιά είναι μία εσωτερική ανάγκη, είναι πάθος να βρίσκεις την αρμονία, τη γαλήνη, την έκσταση, να δίνεις νόημα και περιεχόμενο στη ζωή σου, στον εαυτό σου, να αναζητήσεις εστίες δημιουργικότητας, να συναντηθείς με πηγές έμπνευσης, να ζητιανέψεις γλύκες από πρόσωπο του έρωτά σου, από σκίρτημα της ζωής κάποιου ζώου παιχνιδιάρικου, κάποιου μπουμπουκιού που σου υπόσχεται…
Πόσες και πόσες φορές δεν κοιτάς τον ουρανό τον ανέφελο του Αυγούστου και πλημμυρίζουν οι σκέψεις σου και και οι στοχασμοί σου με απορία και θαυμασμό για το μακρινό μεγαλείο και αναρωτιέσαι με δέος και με ηδονή στην ψυχή σου για το τι είναι εκεί πάνω στο άπειρο, τι είναι αυτά που λαμπυρίζουν στον κατάστικτο ουρανό; Είναι φωτιές φοβερές, είναι τα άστρα οι μήτρες της δικής σου ύπαρξης και παίζεις μαζί τους φτιάχνοντας σχήματα, προσπαθείς να ανακαλύψεις χαμένες μορφές μυθικές, να φτιάξεις ιστορίες φανταστικές, να αφηγηθείς εσύ για λογαριασμό τους το δικό σου παρελθόν.
Και τι ομορφιά είναι αυτή, σε μια απλή χειρονομία, σε μία κίνηση που θα κάνεις να δώσεις κάτι στον πεινασμένο, σε αυτόν που βοήθεια θέλει χωρίς να τη ζητάει, σε έναν ανήμπορο που θα κάτσεις για λίγο μαζί του να ακούσεις την αφήγηση της ζωής του, το παράπονό του, την πίκρα μιας προδοσίας, τον χαμένο εαυτό του.
Ναι, δεν είναι μόνο τα ηλιοβασιλέματα, οι ανθισμένες λοφοπλαγιές, οι λουλουδιασμένες της Ιαπωνίας κερασιές, της Βέροιας οι ροδακινιές, του Πηλίου οι μηλιές, δεν είναι μόνο το μικρό βλασταράκι, που προσπαθεί να βγει από το κλαδάκι το ξερό μέσα στο χειμώνα και να διαμηνύσει του πράσινου τον ερχομό, της φυλλωσιάς τον ίσκιο, δεν είναι οι σπόροι που παλεύουν να βγουν από το περίβλημά τους και να δώσουν ζωές σε κάτι που δεν φανταζόσουν ποτέ, και μπορείς να καθίσεις με τις ώρες να παρακολουθήσεις αυτή τη γέννηση της ζωής και αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που το βλέπεις και δεν το κατανοείς, θες να δώσεις εξήγηση επιστημονική για τα πράγματα που φαντάζεσαι μα δεν σου αρκεί…
Θέλεις τη δική σου θεωρία, να αφήσεις τη φαντασία σου να ανακατευτεί με το παιχνίδι της πραγματικότητας, να σου δώσει μια άλλη γεύση πέρα από αυτή που μπορούν τα μάτια σου να δουν, να συναντηθεί η αίσθησή σου με το συναίσθημά σου, να γίνει ένα πανηγύρι ονειροπολήσεων, φαντασιώσεων, παραστάσεων και εσύ να είσαι ο ζωγράφος που φτιάχνεις τον δικό σου πίνακα ζωγραφικής, να τεχνοτροπείς όχι αυτό που βλέπεις αλλά αυτό που σε εμπνέει, να κρυσταλλώνεις έναν όμορφο κόσμο ιδεών και συναισθημάτων, να νιώθεις φλογισμένη την ύπαρξή σου από δέος της δικής σου αγάπης για τον κόσμο – έστω και αν ξέρεις ότι θα χαθεί αυτό το όνειρό σου, ότι η ακτινοβολία της Ομορφιάς μπορεί να ξεθωριάζει στου χρόνου το αχανές αλλά πάντα ένα φωτεινό σημάδι, της μνήμης θησαυρός, θα μένει για πάντα στη γλύκα του στοχασμού σου…
